മകം നക്ഷത്രവും പേരാലും


" വിദ്വാൻ വിനീതശീലോ
സ്ഥിരവൈരീ സജ്ജുനസ്തുത ശൂരഃ
ബഹുഭൃത്യധനോ ഭോഗീ
സുരപിതൃഭക്തോ മഹോദ്യമഃപിത്ര്യേ "

മകം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ വിദ്വാനായും ഏറ്റവും ഒതുങ്ങിയ സ്വഭാവത്തോട് കൂടിയവനായും സ്ഥിരമായി ശത്രുക്കളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായും സജ്ജനങ്ങളാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നവനായും വലിയ ധീരനായും ധാരാളം ഭൃത്യരും ധനവും ഉള്ളവരുമായും ദേവന്മാരിലും പിതൃക്കളിലും ഭക്തി ഉള്ളവനായും ഉത്സാഹമുള്ളവനായും ഭവിക്കും എന്നാണ് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം. 

വടവൃക്ഷം എന്നറിയപ്പെടുന്ന പേരാൽ ഏറ്റവും ഉറച്ച മരം ആണ്. ധാരാളം വേരുകൾ താഴേക്ക് വരുന്നതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ യാത്രയെ അത് തടയുന്നുണ്ട്. ധാരാളം തണൽ നൽകുന്നതിനാൽ ഈ മരം ആശ്രയിക്കാവുന്നതാണ്. പക്ഷേ അരയാലിനെപ്പോലെ പോസിറ്റീവ് ഊർജ്ജം നൽകുന്ന വൃക്ഷമല്ല പേരാൽ. വാസ്തുശാസ്ത്രപരമായി കിഴക്ക് ആണ് ഇതിന് സ്ഥാനം. ഇത് ചർമ്മസംബന്ധമായ രോഗങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന നാല്പാമരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. കടിഞ്ഞൂൽ ശിശു ആണാകാൻ ഗർഭധാരണത്തിനുശേഷം മൂന്നാം മാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന " പുംസവന " ത്തിന് പേരാലിന്റെ ചെറിയ കമ്പ് ആവശ്യമാണ്. ജലദൗർലഭ്യം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ ജലാശയങ്ങളുടെ കരയിൽ പേരാൽ വെച്ചുപിടിപ്പിക്കുവാൻ ബൃഹത്സംഹിതയിൽ വരാഹമിഹിരാചാര്യർ പറയുന്നുണ്ട്. പേരാലിനും മകത്തിനും പൊതുവായി ഒട്ടേറെ നേതൃത്വഗുണങ്ങൾ കാണാം. വിവാഹം, ഗൃഹാരംഭപ്രവേശനം ഇവയ്‌ക്കെല്ലാം മകം നല്ല നാളാണ്.

വരാഹമിഹിരാചാര്യരുടെ ഹോരാശാസ്ത്രത്തിൽ 

" ബഹു ഭൃത്യധനോ ഭോഗീ സുരപിതൃഭക്തോ മഹോദ്യമഃ പിത്ര്യേ "

എന്ന് മകത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

കിട്ടിയ അവസരം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന പ്രകൃതമാണ് മകക്കൂറുകാർക്ക്. ഏത് സാഹചര്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് ധന്യമായ വ്യക്തിത്വത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണിവർക്ക്. കുടുംബസ്നേഹം, ആശ്രിതവാത്സല്യം, രാജഭാവം, സഹായമനസ്ഥിതി എന്നിവ ഇവർക്കുണ്ടാകും. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മകൾ ഉൾക്കൊണ്ട് സ്വന്തം വളർച്ചയ്ക്കും നിലനില്പിനും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതും ഇവരുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. ക്ഷിപ്രകോപം, മറ്റുള്ളവരുടെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്യുവാൻ ഇഷ്ടപ്പെടായ്ക, ഒന്നും മറച്ചുവെക്കാതെ തുറന്ന് സംസാരിക്കുക തുടങ്ങിയവ ഉള്ളതിനാൽ ഈ നക്ഷത്രം അല്പം ശത്രുത കൂടി വിളിച്ചുവരുത്താറുണ്ട്. സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ നാൾ ഉത്തമമായി കരുതുന്നു. മകം പിറന്ന മങ്കമാർക്ക് ഭർതൃഭാഗ്യം, സന്താനഭാഗ്യം ഇവയുണ്ടെങ്കിലും മനഃക്ലേശങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

(ഫൈക്കസ് ബംഗാളൻസിസ്, ലിൻ., കുടുംബം: മൊറേസി.)

സംസ്കൃതം :- ന്യഗ്രോധ, ബഹുപദ, വട
ഹിന്ദി :- ബട
ബംഗാളി :- ബട
മറാഠി :- വട
തമിഴ് :- ആൽ
കന്നഡ :- ആല
തെലുങ്ക് :- പേട്ടിമാരി
ഇംഗ്ലീഷ് :- Banyan Tree

ഹിന്ദുക്കളുടെ പുണ്യവൃക്ഷമാണ് പേരാൽ. പേരാലിന്റെ കൊമ്പിൽ യക്ഷഗന്ധർവ്വാദികൾ വസിക്കുന്നതായി ഹിന്ദുക്കൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ ഇല പൊഴിയും ഈർപ്പവനങ്ങളിലും നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലും പേരാൽ ഉണ്ട്. നനവാർന്ന നിത്യഹരിതവനങ്ങളിൽ ഇല്ല. താങ്ങു വേരുകളാണ് ഭൂമിക്ക് സമാന്തരമായി വളരുന്ന ശാഖകളെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത്. താങ്ങുവേരുകളിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന തടിക്ക് കാണ്ഡത്തേക്കാൾ ബലമുണ്ട്. വിശാലമണ്ഡപം പോലുള്ള പടുകൂറ്റൻ മരത്തിന് ജന്മമേകുന്ന പേരാലിന്റെ കായുടെ സർഗ്ഗശക്തി ആത്മാവിന്റെ അത്ഭുതപ്രതിഭാസത്തോട് ഛാന്ദോദ്യോപനിഷത്തിൽ ഉപമിച്ചിട്ടുണ്ട്. വരൾച്ച ഉള്ളിടത്ത് വളരുന്ന പേരാൽ ഡിസംബർ ജനുവരിയിൽ ഇല പൊഴിക്കും. ആൺ പൂവും പെൺപൂവും വെവ്വേറെയുണ്ട്. കായ വിളയാൻ മൂന്ന് മാസം വേണം. പക്ഷികൾ കായ കൊത്തി മുറിച്ച് വിത്തോടുകൂടി വിഴുങ്ങുകയാണ് പതിവ്. വിത്ത് കേടുകൂടാതെ പിന്നീട് വിസർജിക്കപ്പെടുന്നു. പന്തലിച്ച് വളരുന്ന ഈ മരം കോപ്പീസ് ചെയ്യും. വരൾച്ചയും ശൈത്യവുമുള്ള കാലാവസ്ഥയിലും വളരും. ശ്രീഘ്രവളർച്ചയുള്ള താങ്ങുവേരുകളുടെ ആലിംഗനത്തിൽ ആതിഥേയമരം നശിച്ചുപോകും.

പേരാൽ നല്ല തണൽമരമാണ്. ഗ്രാമാതിർത്തികളിൽ പേരാൽ വച്ചു പിടിപ്പിക്കണമെന്ന് മനുസ്മൃതിയിൽ ഭാഷ്യമുണ്ട്.

തടിക്ക് മങ്ങിയ വെള്ളനിറമാണ്. ഒരുവിധം കടുപ്പമുണ്ട്. നന്നായി ഉണങ്ങിയ തടി ഫർണിച്ചറിന് കൊള്ളാം. വെള്ളത്തിൽ കേടുകൂടാതെ കിടക്കുന്നതുകൊണ്ട് കിണറിന്റെ " നെല്ലിപ്പലക " യായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് ഉത്തമമാണ്.

പേരാലിന്റെ തൊലിയിൽ ടാനിനും ഔഷധവുമുണ്ട്. തൊലിയിട്ട് തിളപ്പിച്ച വെള്ളം ഉഷ്ണപ്പുണ്ണ് കഴുകാൻ നല്ലതാണ്. ചക്രദത്തത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതിങ്ങനെയാണ് . തൊഴുത്തുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് വളർന്ന പേരാലിന്റെ കിഴക്കുവശത്തു നിന്ന് വടക്കോട്ടുപോയ ശാഖയിലെ രണ്ട് മൊട്ട്, രണ്ട് ഉഴുന്ന്, രണ്ട് വെൺകടുക് ഇവ തൈരിൽ അരച്ച് പൂയം നക്ഷത്രത്തിൽ സേവിച്ചാൽ വന്ധ്യ പോലും പുരുഷപ്രജയെ പ്രസവിക്കുമത്രെ.

ആലുവ മണപ്പുറം മഹാദേവക്ഷേത്ര ഐതിഹ്യം


മധ്യകേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹൈന്ദവ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമാണ് ആലുവ മഹാദേവ ക്ഷേത്രം.ഇന്ന് ഭാരതത്തിലെ അതിപ്രധാനമായ ദേശീയ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രം കൂടിയാണ് ആലുവ മണപ്പുറം.

വില്യമംഗലം സ്വാമികൾ അനന്തൻ കാട് അന്വേഷിച്ചു പോകുന്ന വഴി ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതായ സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവിടമാകെ ജടവിരിച്ചു കിടക്കുന്നതായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്ഞാന ദൃഷ്ടിയിൽ തെളിയുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ ഉത്ഭവ സ്ഥാനം കണ്ടെത്താനായി അദ്ദേഹം (ജടയിൽ ചവിട്ടാൻ പാടില്ലാത്തതിനാൽ ) മുട്ടുകുത്തി വന്ന് ഭഗവാന്റെ സ്വയം ഭൂവായ ലിംഗ വിഗ്രഹം കാണുകയും തുടർന്ന് അന്നത്തെ കരപ്രമാണിമാരെയും ,അടുത്ത് താമസമുണ്ടായിരുന്ന നമ്പൂരിമാരെയും വിളിച്ചുവരുത്തി പരമശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ കുറിച്ച് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു .അതനുസരിച്ച് അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നമ്പൂതിരിമാർ കവുങ്ങിൻ പാളയിൽ നിവേദ്യം കൊടുക്കുകയും സ്വാമിയിൽ നിന്ന് അത് ഭഗവാന് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

മകരസംക്രാന്തി ദിവസമാണ് സ്വാമികൾ മഹാദേവനെ കണ്ടെത്തിയത് .മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി പല ആചാര ക്രമങ്ങളും ആലുവ മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലുണ്ട് മകരം മുതൽ മേടംവരെ (3-മാസക്കാലം )മാത്രമെ ദീപാരാധന ,പൂജ എന്നിവ ഉള്ളൂ .അഞ്ചു വിളക്കുകൾ ആണ് (പഞ്ചവിളക്കുകൾ ) ഈ ക്ഷേത്രത്തിലുള്ളത് .ഇവ അഞ്ചും ഒരുവർഷം തൊഴാൻ സാധിക്കുന്നത് വളരെ പുണ്യമാണെന്ന് പഴമക്കാർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ളത് .അവ 1-മകരവിളക്ക് ,2-ശിവരാത്രി വിളക്ക് ,3 - കൊടിപ്പുറത്ത് വിളക്ക് ,4 - ഉത്രവിളക്ക്(മീനമാസം ),5-വിഷുവിളക്ക് എന്നിവയാണ് . ഇവിടെ മീനമാസത്തിൽ തിരുവാതിര പടഹാദി കൊടിയേറ്റായി ഉത്രം വിളക്കോടുകൂടി സമാപിക്കുന്ന തരത്തിലാണ് ഉത്സവം ആഘോഷിക്കുന്നത്.

ഗംഗാ നദി ആയ പെരിയാർ വർഷക്കാലത്ത് കരകവിഞ്ഞ് ഉയരുമ്പോഴാണ് ഭഗവാന് ആറാട്ട് നടക്കാറ് . ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മൂലസ്ഥാനമായി വലിയ ഒരു കരിങ്കൽ തറ മാത്രമേ ഉള്ളൂ ബാക്കി എല്ലാം താൽക്കാലികമായി ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്. ശിവഭൂതഗണങ്ങളാണ് ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചത് എന്നും ഇതിൽ അസൂയമൂലം ഇന്ദ്രൻ കോഴി ആയിവന്ന് കൂവി ഭൂത ഗണങ്ങൾ നേരം പുലർന്നതായി കരുതി നിർമ്മാണം നിർത്തി പോയ്‌ എന്നും പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നു.

ആലുവ ,കടുങ്ങല്ലൂർ ,തിരുവാല്ലൂർ ഈ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരുകഥ വാമൊഴിയായി കേൾക്കുന്നു .ഒരു സർപ്പം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പ്രതീതിയാണ് ഈ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളും .തലഭാഗം ആലുവായും ,നടുഭാഗം നടുങ്ങല്ലൂരും (ഇത് ലോപിച്ച് ഇന്ന് കടുങ്ങല്ലൂർ ആയി ),വാലിന്റെ ഭാഗം തിരുവാല്ലൂരും ആയി എന്നാണ് കഥ .

ആലുവായ-നടുങ്ങല്ലൂർ-തിരുവാല്ലൂർ എന്നിങ്ങനെ പക്ഷിശ്രേഷ്ഠനായ ജടായു, രാവണൻ സീതാദേവിയെ ലങ്കയിലേക്ക് തട്ടികൊണ്ട് പോകവെ ഈ പ്രദേശത്തു വച്ച് രാമഭക്തനായ ജടായു രാവണനെ തടുക്കുകയും തുടർന്നുളള യുദ്ധത്തിൽ രാവണൻ ജടായുവിനെ മൃതശരീരനാക്കുകയും ചെയ്തു ആ പക്ഷി ശ്രേഷ്ഠന്റെ വായയും, നടുഭാഗവും, വാൽഭാഗവും വീണ 3 പ്രദേശങ്ങൾ ആലുവ മഹാദേവക്ഷേത്രം(തലഭാഗം), കടുങ്ങല്ലൂർ നരസിംഹസ്വാമീ ക്ഷേത്രം (നടുഭാഗം), തിരുവാലൂർ മഹാദേവ ക്ഷേത്രം(വാൽഭാഗം), എന്നിങ്ങനെ ഉണ്ടായവയാണ് എന്ന് ഒരു ഐതിഹ്യവും കഥയും ആലുവഭാഗത്തു പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. ആലുവ നഗരത്തിലും, നഗരപരിധിയിലും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ 3 മഹാക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനവും ഏതാണ്ട് ഒരേ നേർരേഖയിലാണ് എന്നത് അത്ഭുതാവഹമാണ്...

മൂന്നേടം തൊഴുക എന്നാ ചടങ്ങ് പണ്ടുകാലങ്ങളിൽ മേൽപറഞ്ഞ മൂന്നു ക്ഷേത്രങ്ങളെയും ബന്ധപ്പെടുത്തി നടന്നു വന്നിരുന്നു .ഇത് കാലങ്ങളായി നിന്ന് പോയിരിക്കുക ആയിരുന്നു . കടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീ നരസിംഹ സ്വാമിക്ഷേത്രത്തിൽ നടന്ന ദേവ പ്രശ്നത്തിൽ ഇത് പുനരാരംഭിക്കാൻ നിർദേശിക്കുകയും അതുപ്രകാരം  മകരമാസത്തിൽ മൂന്നംബല ദർശനം പുനരാരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട് .ശിവനിൽ തുടങ്ങി ശിവനിൽ അവസാനിക്കുക എന്നതാണ് ഈ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രത്യേകത .ആലുവയിൽ ശിവനും ,കടുങ്ങല്ലൂരിൽ നരസിംഹ സാന്നിധ്യമുള്ള മഹാവിഷ്ണുവും,തിരുവാല്ലൂരിൽ ശിവനുമാണ് പ്രതിഷ്ഠ.

ആലുവ ക്ഷേത്രത്തിൽ (പാങ്കോട്  )ചേന്നാസ് പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരി പാടാണ് ക്ഷേത്ര തന്ത്രി. ശാന്തി അവകാശം വില്യമംഗലത്ത് സ്വാമിയിൽ ഏൽപ്പിച്ച് നൽകിയ മുല്ലപ്പിള്ളി മനയിലെ നമ്പൂതിരിമാർക്കാണ്(കാരാണ്മ ശാന്തിയാണ് ).

പ്രധാന വഴിപാടുകൾ

നെയ്യ് വിളക്ക് ,മൃത്യുഞ്ജയം,പുഷ്പാഞ്ജലി,ജലധാര ,സഹസ്രകുംഭാഭിഷേകം ;ക്ഷീരധാര മുതലായവയാണ്.

കർക്കിടകവാവ്, തുലാവാവ്, ശിവരാത്രി വാവ് മുതലായ നാളുകളിലാണ്‌ പിത്യ കർമ്മങ്ങൾക്ക് പ്രധാന്യം.

എല്ലാ മാസത്തിലെ കറുത്ത വാവിനും പ്രാധാന്യം ഉണ്ടെങ്കിലും മേൽപറഞ്ഞ മൂന്ന് വാവുകൾക്ക് അമിതപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ബലി കർമ്മാധികൾക്ക് ആലുവയിൽ പ്രാധാന്യം വന്നതിന് പ്രധാനമായും പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നത് രാവണന്റെ വെട്ടേറ്റ് വീണ ജടായു എന്ന പക്ഷി ശ്രേഷ്ഠൻ ശ്രീരാമനെ കണ്ട് വിവരങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം മരിക്കുകയും ആ പക്ഷി ശ്രേഷ്ഠന്റെ മരണാനന്തര ക്രീയകൾ പൂർണ്ണാനദി ആയ പെരിയാർ തീരത്ത് (ക്ഷേത്ര ഭാഗത്ത് )ശ്രീരാമൻ ചെയ്തു എന്നുമാണ്.

ത്രിവേണി സംഗമം എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നു .ഇതിന് കാരണം ക്ഷേത്രത്തിന് അല്പ്പം കിഴക്കുമാറി പുഴ മൂന്ന് ഭാഗമായി തിരിഞ്ഞ് ക്ഷേത്രഭാഗത്ത് വന്ന് സന്ധിക്കുന്നതായി കാണുന്നു .അതുകൊണ്ടാണ് ആലുവ മണപ്പുറത്ത് മഹാദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ബലികർമ്മങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം വന്നത് .തിരുവിതാംകൂർ ദേവസ്വം ബോർഡിന്റെ കീഴിലുള്ളതാണ് ഈ ക്ഷേത്രം...!

ഓം നമഃ ശിവായ

മന്ത്രങ്ങളുടെ പുരുഷസ്ത്രീഭേദങ്ങൾ

മന്ത്രങ്ങളെ പുരുഷമന്ത്രങ്ങളെന്നും സ്ത്രീമന്ത്രങ്ങളെന്നും രണ്ടായി തരം തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവസാനത്തിൽ ഫട്, വഷട്, എന്ന് അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ പുരുഷമന്ത്രങ്ങൾ, അവസാനത്തിൽ വൗഷട്, സ്വാഹാ, എന്ന് വരുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ സ്ത്രീമന്ത്രങ്ങൾ.

മന്ത്രഭേദങ്ങൾ

മന്ത്രത്തിലുള്ള അക്ഷരസംഖ്യ, പുരുഷ്വത്വ സ്ത്രീത്വങ്ങൾ, കൂടം - അകൂടം, ഇവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മന്ത്രങ്ങൾക്ക് പല ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്.

1. പിണ്ഡം :- ഒരു അക്ഷരമുള്ള മന്ത്രം

2. കർത്തരി :- രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം

3. ബീജം :- മൂന്നോ അതിൽ കൂടുതലോ അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം.

4. മന്ത്രം :- 10 അക്ഷരങ്ങൾ മുതൽ 20 അക്ഷരങ്ങൾവരെയുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ.

5. മാലാ :- 20 അക്ഷരങ്ങളിൽ കൂടുതലുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ.

6. കൂടമന്ത്രങ്ങൾ :- അനേകം സംയുക്താക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്നുവരുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ.

7. അകൂടമന്ത്രങ്ങൾ :- അക്ഷരങ്ങൾ സാധാരണരീതിയിൽ കാണുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ.

ബഹുവർണ്ണാസ്തു യേ മന്ത്രാഃമാലാമന്ത്രാസ്തു തേ സ്മൃതാഃ
നവാക്ഷരാന്താ യേ മന്ത്രാഃ ബീജസംജ്ഞാഃ പ്രകീർത്തിതാഃ
പുനർവിംശതിവർണ്ണാന്താ മന്ത്രാ മന്ത്രാസ്തഥോദിതാഃ
തതോധികാക്ഷരാ മന്ത്രാ മാലാമന്ത്രാ ഇതി സ്മൃതാഃ

മന്ത്രസാധന (മന്ത്രജപം) ആരംഭിക്കുന്നതിനുള്ള മുഹൂർത്തങ്ങൾ

സാധകന് യോജിച്ച ദേവത, മന്ത്രം ഇവ നിശ്ചയിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മന്ത്രസാധന തുടങ്ങാൻ അനുകൂലമായ സമയം നോക്കണം, ഇതിന് അനുകൂലമായ മാസം, പക്ഷം, തിഥി, വാരം, നക്ഷത്രം, യോഗം, കരണം, ലഗ്നരാശി എന്നിവ തെരഞ്ഞെടുക്കണം.

അനുകൂലമാസങ്ങൾ :- വൈശാഖം (ഇടവം), ശ്രാവണം (ചിങ്ങം), അശ്വിനം (തുലാം), കാർത്തികം (വൃശ്ചികം), മാർഗശീർഷം (ധനു), മാഘം (കുംഭം), ഫാൽഗുനം (മീനം), ശ്രീകൃഷ്ണനെ സംബന്ധിച്ച മന്ത്രങ്ങൾക്ക് ചൈത്രമാസം (മേടം) നല്ലതാണ്, ലക്ഷ്മീമന്ത്രത്തിന് കർക്കിടകമാസം നല്ലതാണ്. അധിമാസങ്ങളിൽ മന്ത്രസാധന തുടങ്ങരുത്.

അനുകൂലപക്ഷങ്ങൾ :- മന്ത്രോപദേശം ശുക്ലപക്ഷത്തിലും കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലും സ്വീകരിക്കാം. പക്ഷേ മന്ത്രജപം തുടങ്ങുന്നത് ശുക്ലപക്ഷത്തിലേ ആകാവൂ. മോക്ഷപ്രധാനങ്ങളായ മന്ത്രങ്ങളുടെ ജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് കൃഷ്ണപക്ഷവും മറ്റ് മന്ത്രങ്ങളുടെ ജപത്തിന് ശുക്ലപക്ഷവുമാണ് നല്ലത്.

അനുകൂലതിഥികൾ :- മന്ത്രജപം തുടങ്ങാൻ ദ്വിതീയ, തൃതീയ, പഞ്ചമി, സപ്തമി, ദശമി, ഏകാദശി, ദ്വാദശി പൗർണ്ണമി, എന്നീ തിഥികൾ നല്ലതാണ്. ചതുർത്ഥി, അഷ്ടമി, നവമി, ചതുർദശി, എന്നീ തിഥികൾ മന്ത്രജപം തുടങ്ങാൻ വർജ്ജിക്കണം. അക്ഷയതൃതീയ, നാഗപഞ്ചമി, ശ്രീകൃഷ്ണജന്മാഷ്ടമി, അമാവാസ്യ എന്നിവ മന്ത്രജപം തുടങ്ങുന്നതിന് സ്വീകരിക്കാം.

അനുകൂലവാരങ്ങൾ :- തിങ്കൾ, ബുധൻ, വ്യാഴം, വെള്ളി, എന്നീ ദിവസങ്ങൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിയ്ക്കുന്നതിന് ശുഭമാണ്. ഞായർ, ചൊവ്വ, ശനി എന്നിവ വർജ്ജിക്കണം. 

അനുകൂലനക്ഷത്രങ്ങൾ :- അശ്വതി, രോഹിണി, മകയിരം, പുണർതം, പൂയം, മകം, ചോതി, അനിഴം, മൂലം, ഉത്രാടം, ചതയം, ഉത്രട്ടാതി, രേവതി എന്നീ നക്ഷത്രങ്ങൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് ഉത്തമമാണ്.

അനുകൂലനിത്യയോഗങ്ങൾ :- 27 നിത്യയോഗങ്ങളിൽ പ്രീതി, ആയുഷ്മാൻ, സൗഭാഗ്യം, ശോഭനം, ധൃതി, വൃദ്ധി, സുക്കർമ്മ, സാധ്യ, ഹർഷണ, വരീയാൻ, ശിവ, സിദ്ധി, ഇന്ദ്ര എന്നീ നിത്യയോഗങ്ങൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് അനുകൂലങ്ങളാണ്.

അനുകൂലകരണങ്ങൾ :- ബവം (സിംഹം), ബാലവം (പുലി), കൗലവം (പന്നി), തൈതിലം (കഴുത), വണിജ (പശു) എന്നീ കരണങ്ങൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് അനുകൂലമാണ്.

അനുകൂല ലഗ്നരാശികൾ :- ഇടവം, ചിങ്ങം, കന്നി, മീനം എന്നീ രാശികൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് അനുകൂലമാണ്. വിഷ്ണുമന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മേടം, വൃശ്ചികം, ചിങ്ങം, കുംഭം എന്നീ രാശികൾ നല്ലതാണ്. ശക്തിമന്ത്രങ്ങൾക്ക് മിഥുനം, കന്നി, ധനു, മീനം എന്നീ രാശികൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് നല്ലതാണ്. ശിവ മന്ത്രങ്ങൾക്ക് മേടം, കർക്കിടകം, തുലാം, മകരം എന്നീ രാശികൾ മന്ത്രജപം ആരംഭിക്കുന്നതിന് ഉത്തമമാണ്.

മന്ത്രമഹാവിദ്യകൾ

മന്ത്രവിദ്യകളെ " കാളി കുലം, ശ്രീകുലം " എന്ന് രണ്ട് വിഭാഗമായി തരംതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

1). കാളി
2). താര
3). ഷോഡശി
4). ഭുവനേശ്വരി
5). ധൂമാവതി
6). ഛിന്നമസ്ത
7). ത്രിപുരഭൈരവി
8). ബഗല
9). മാതംഗി
10). കമല

കാളികുലത്തിൽ രക്തകാളി, മഹിഷമർദ്ദിനി, ത്രിപുരാ, ദുർഗ്ഗ, പ്രത്യംഗിരാ എന്നീ അഞ്ച് വിഭാഗങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുന്നു. 

ശ്രീകുലത്തിൽ ത്രിപുരസുന്ദരി, ത്രിപുരഭൈരവി, ബഗളാ, കമലാ, ധൂമാവതി, മാതംഗി, ബാലാ, സ്വപ്നാവതി, മധുമതി എന്നിവർ ഉൾപ്പെടുന്നു. 

ഇതുപോലെ തന്നെ ശീഘ്രഫലം നൽകുന്ന ഉപാസ്യ ദേവതകളാണ്, മഹാഭൈരവൻ, ചണ്ഡേശ്വരൻ, ശൂലപാണി, വടുകഭൈരവൻ, നരസിംഹം, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, മാർത്താണ്ഡഭൈരവൻ, വേതാളം, ഗണപതി, ഉച്ഛിഷ്ടഗണപതി, ശ്മശാനഭൈരവി, ഉന്മുഖി, ചണ്ഡികാ, ലക്ഷ്മി, സരസ്വതി മുതലായവർ.

ശാക്തേയവും ഗുളികനും

മലബാറിൽ മാത്രം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഉപഗ്രഹകാരകനായ ദേവനാണ് ഗുളികൻ. ജ്യോതിഷത്തിൽ പറയപ്പെടുന്ന അതേ ഗുളികൻ തന്നെയാണിത്. ഗുളികന്റെ ആരാധന ശാക്തേയ സമ്പ്രദായത്തിൽ പെട്ടതല്ല. എങ്കിലും മിക്കവാറും ശാക്തേയപൂജ നടക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ വാസ്തുവിന്റെ സംരക്ഷകനായി ഗുളികനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു കാണുന്നുണ്ട്. ശാക്തേയപൂജയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന നിവേദ്യത്തിന്റെ ഒരംശം ഗുളികന് വേണ്ടിയും മാറ്റിവയ്ക്കാറുണ്ട്. കുട്ടിച്ചാത്തൻ തുടങ്ങിയ മറ്റുഭൂതദൈവങ്ങളേയും ഇങ്ങനെ ചിലയിടങ്ങളിൽ ഉപചരിക്കാറുണ്ട്.

ശാക്തേയവും കളരിയും

ശ്രീപരശുരാമൻ കേരളം സൃഷ്ടിച്ചു മലയോരങ്ങളിൽ കുറെ ശാസ്ത്രൃക്ഷേത്രങ്ങളും ഇടനാടുകളിൽ ശിവക്ഷേത്രങ്ങളും തീരദേശങ്ങളിൽ ദുർഗ്ഗാക്ഷേത്രങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചുവെന്നാണല്ലോ ഐതിഹ്യം. ഇവ കൂടാതെ നാൽപത്തിനാല് കളരികളും സ്ഥാപിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. കളരിയുടെ അധിദേവത ശ്രീ ഭദ്രകാളിയാണ്. കളരിയിലെ ഗുരു - ഗണപതി സങ്കൽപങ്ങളും കന്നിമൂലയിലെ പൂത്തറയും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഒമ്പതു തട്ടുകളോടുകൂടിയ പൂത്തറ നവാവരണങ്ങളോടുകൂടിയ ശ്രീചക്രത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതാകുന്നു. വാസ്തുപുരുഷന്റെ മൂലാധാരസ്ഥാനമത്രെ കന്നിമൂല. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ തന്നെ കന്നിമൂലയിൽ ഗണപതിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത് മൂലാധാരാസ്ഥിതനായ ഗണനായകൻ എന്ന സങ്കൽപത്തിലാണ്. ഇവിടെ കന്നിമൂലയിലെ പൂത്തറയിൽ ശ്രീഭദ്രകാളി അധിവസിക്കുന്നതായി സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് മൂലാധാരസ്ഥിതമായ ജീവശക്തി അഥവാ കുണ്ഡലിനിശക്തിതന്നെ. ഉണർന്നുവരുന്ന കുണ്ഡലിനിയുടെ ഉപാസനയത്രെ. അതിനാൽ ശാക്തേയവും കളരിയും തമ്മിൽ ബന്ധമുള്ളതായി കാണുന്നു. തന്നെയുമല്ല ശാക്തേയ സമ്പ്രദായക്കാരാണ് മിക്കവാറും കളരികളിലെ പൂജാദികർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു പോന്നിരുന്നതും പണ്ടുകാലത്തെ ശാക്തേയ ഗുരുക്കന്മാർ തന്നെ വളരെ വലിയെ കളരി അഭ്യാസികളായിരുന്നെന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആയോധനകല (ധനുർവേദം) യോഗശാസ്ത്രം, ആയുർവേദം, തന്ത്രശാസ്ത്രം എന്നീ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സമ്മിളിത രൂപമാണ് കളരികൾ. ധനുർവേദത്തിലെ അസ്ത്രമന്ത്രങ്ങളും, യോഗശാസ്ത്രത്തിലെ ആസന്ന പ്രാണായാമാദികളും ആയുർവേദതത്വങ്ങളും തന്ത്രശാസ്ത്രാധിഷ്ടിതമായ ശാക്തേയത്തിലും കാണാവുന്നതാണ്. 

ആയില്യവും നാഗമരവും (നാങ്ക്)


സർപ്പങ്ങളുടെ പൂവെന്നാണ് നാഗമരപ്പൂവിനെ വിളിക്കുന്നത്. ഈ മരത്തിൽ നിന്നുതന്നെ പാമ്പിൻവിഷത്തിനുള്ള പ്രതിവിധിയും ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. നാഗമരത്തെ നാങ്ക് എന്നും അറിയപ്പെടും.

" രൗദ്രശ്ചപലോ വാഗ്‌മീ ഗണേശ്വരോ ജ്ഞാനവാൻ ശഠോ ധൂർത്ത ബഹ്വായാസോ ധനവാൻ കൃതഘ്ന ആശ്ലേഷഭേ വിനീതശ്ച "

രൗദ്രസ്വഭാവവും ചപലതയും വാക്സാമർഥ്യവും ഉള്ളവനായും സംഘത്തിന്റെയും സമുദായത്തിന്റെയും നായകനായും ജ്ഞാനിയായും ശഠനായും വിടവൃത്തിയുള്ളവനായും ഉപകാരസ്മരണയില്ലാത്തവനായും ഭവിക്കും. സർപ്പസംബന്ധമായ കർമ്മങ്ങൾ, വിഷസംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ, കപടപ്രവൃത്തികൾ, സാഹസപ്രവൃത്തികൾ എന്നിവ ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ദിവസമായിട്ടും ആയില്യത്തെ എടുക്കണം. ഈ നക്ഷത്രത്തിന്റെ മൃഗം കരിമ്പൂച്ചയാണ്.

വരാഹമിഹിരാചാര്യരുടെ ഹോരാശാസ്ത്രത്തിൽ

" ശംസർവദക്ഷപാപാഃ കൃതഘ്ന ധൂർത്തശ്ച ഭൗജംഗേ " എന്ന് ആയില്യംകാരെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്.

ആയില്യം നക്ഷത്രം സർപ്പപ്രധാനമാണ്. നാഗമരവും സർപ്പപ്രധാനമാണ്. ദാമ്പത്യസുഖം കുറഞ്ഞവരായിട്ടാണ് ആയില്യക്കാരെ കാണുന്നത്.

ഒരേ സമയം സ്നേഹിക്കയും വെറുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് ആയില്യം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിച്ചവർ. ഏത് സാഹചര്യത്തിലും വൃത്തിയായി നടക്കാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നവർ. നിഗൂഢമായ ഒരു പരിവേഷം ആയില്യം നക്ഷത്രക്കാർക്ക് ചുറ്റും ചാർത്തപ്പെടും.

(മെസുവ ഫെറിയ, ലിൻ. (ഗട്ടിഫെറേ ക്ലൂസിയേസി), മെസുവ നഗസേറിയം (ബർമ്. എഫ്.) കോസ്റ്റർമാൻസ്.

സംസ്കൃതം :- നാഗ.
ഹിന്ദി :- നാഗകേസർ
ബംഗാളി :- നാഗേശ്വര
മറാഠി :- നാഗചമ്പ
തമിഴ് :- നാകു
കന്നഡ :- നാഗകേസർ
തെലുങ്ക് :- നാഗചമ്പകമു
ഇംഗ്ലീഷ് :- Messua Tree, Iron Wood.

ഉഷ്ണമേഖലാവനങ്ങളിൽ വളരുന്ന വലിയ മരം. മഞ്ഞക്കറയുണ്ട്. തൊലി പൊഴിക്കുന്ന സ്വഭാവമുണ്ട്. നാങ്കിൽ മെസ്സുവ കൊറൊമാൻ ഡലിന എന്ന മണിനാങ്കും, ഇലകൾക്ക് തീരെ വീതി കുറഞ്ഞ്, വലിയ പൂവുള്ള നല്ല പൊക്കം വെക്കുന്ന ഇനത്തിന് നീർനാങ്ക് മെസുവ സ്വീഷിയോസ എന്നും അറിയുന്നു. ഫെബ്രുവരി മുതൽ ജൂൺ വരെയാണ് ചുരുളിയുടെ വസന്തം. വെള്ള നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളാണ്. കായയ്ക്ക് അണ്ഡാകൃതിയാണ്. ഒരു കയ്യിൽ 4 വിത്തുകൾ വരെ ഉണ്ടാകാം. നിത്യഹരിതവനങ്ങളിലെ തണൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വലിയ മരമാണ് നാങ്ക്. ശൈത്യവും തീയ്യും സഹിക്കില്ല. കോപ്പിസ് ചെയ്യാറില്ല. നല്ല നീർവലിവുള്ള അലുവിയൽ മണ്ണിലും ചുവന്ന ലോമിലും നന്നായി വളരും. കളിമണ്ണിൽ വളരുകയില്ല.

വിത്തിന് ജീവനക്ഷമത വളരെ കുറവാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നാണ്ടിൽ തന്നെ ഉപയോഗിക്കണം. ഒരു കിലോ വിത്തിൽ മുന്നൂറോളം എണ്ണം കാണും. വിത്ത് മുളയ്ക്കാൻ ഒരാഴ്ച മുതൽ എട്ട് ആഴ്ച വരെ വേണ്ടിവരും. മന്ദവളർച്ചയുള്ള സസ്യമാണ്. നൂറുകൊല്ലം കൊണ്ട് മാത്രമേ 80 സെന്റിമീറ്റർ ചുറ്റളവുള്ള തടി കിട്ടുകയുള്ളു.

തടിക്ക് നല്ല ബലവും ഉറപ്പും ഉണ്ട്. തടിയുടെ വെള്ളയ്ക്ക് വെണ്ണയുടെ നിറമാണ്. കാതലിന് തവിട്ടുനിറവും, തടികളിൽ പണിയാൻ പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ട് തവിട്ടുനിറവും. തടികളിൽ പണിയാൻ പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ട് ചുരുക്കമായേ വീട് നിർമാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കാറുള്ളു. എന്നാൽ പാലം, റെയിൽവേ സ്ലീപ്പറുകൾ മുതലായവയ്ക്ക് ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു.

നാങ്കിൻ പൂവും കായും തൊലിയും ഔഷധമൂല്യമുള്ളവയാണ്. കഫപിത്തഹരമാണ്. വിത്ത് വേദനാഹാരിയാണ്. തടിയുടെ തൊലിക്ക് ലൈംഗികശേഷി വർധിപ്പിക്കാൻ പറ്റും. വിഷഹരവുമാണ് നാങ്ക് തൊലി. കാലിലുണ്ടാകുന്ന നീറ്റലിന് പൂക്കളരച്ച് വെണ്ണ ചേർത്ത് പുരട്ടിയാൽ ആശ്വാസം കിട്ടും.

പൂയവും അരയാലും


ആരായാലിനെപ്പറ്റി വൃക്ഷായുർവേദത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

" ദശകൂപസമോ വാപീ, ദശവാപിസമോ ഹൃദഃ
ദശഹൃദസമോ പുത്ര, ദശപുത്ര സമോ ദ്രുമഃ "

ദ്രുമം അഥവാ അരയാൽ പത്ത് പുത്രന് തുല്യം. ആൽ ഒരു മനുഷ്യന് ഗുണവും ശക്തിയും സൗഖ്യവും തുണയും നൽകുന്നു എന്നാണ് സങ്കല്പം. രാവിലെ 5 നും 6 നും ഇടയിൽ വളരെ കൂടുതൽ ഓക്സിജൻ ഇതു പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു.  എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. അരയാൽ അഥവാ അരചാൽ ആണ് വൃക്ഷങ്ങളുടെ രാജാവ്. ഈ വൃക്ഷത്തിന് കീഴെയിരുന്നപ്പോഴാണ് സിദ്ധാർത്ഥൻ ഗൗതമബുദ്ധനായി മാറിയത്. ആധ്യാത്മികമായതും മനഃസൗഖ്യം നൽകുന്നതുമായ ശക്തമായ ഊർജ്ജം ഈ വൃക്ഷം നൽകുന്നു എന്നത് നിസ്സംശയം പറയാം. വാസ്തു ശാസ്ത്രപരമായി സ്ഥലത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ആണിതിന് സ്ഥാനം. ഇടിമിന്നലിൽ നിന്നും സമീപഗ്രാമത്തെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ള വൃക്ഷം കൂടിയാണ് അരയാൽ. അരയാൽ പ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നത് കുട്ടികളുണ്ടാവാത്ത ദമ്പതികൾക്ക് മക്കളുണ്ടാവാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതിശക്തമായ പ്രാണോർജ്ജം മനുഷ്യനിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നതിനാലാണിത് സംഭവിക്കുന്നത്.

" പ്രീതഃ ക്രോധീ മതിമാൻ
ധൃഷ്ടോ വാഗ്‌മീ ഹ്യനേകശാസ്ത്രജ്ഞഃ
ബന്ധൂനാമുപകാരീ
പ്രാജ്ഞോ ധനവാൻ സ്വതന്ത്രകഃ പുഷ്യേ "

പൂയം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ സന്തോഷവും കോപവും ഉള്ളവനായും ബുദ്ധിമാനായും ലജ്ജയില്ലാത്തവനായും വാക് സാമർത്ഥ്യം ഉള്ളവനായും ശാസ്ത്രജ്ഞാനം ഉള്ളവനായും ബന്ധുക്കൾക്ക് ഉപകാരത്തെ ചെയ്യുന്നവനായും വിദ്വാനായും ധനവാനായും ഭവിക്കും എന്നാണ് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം. എങ്ങനെയാണെങ്കിലും അരയാൽ ഒരു കുട പോലെ താഴെ നിൽക്കുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പൂയം നക്ഷത്രക്കാർ സംരക്ഷിക്കും. എല്ലാ മംഗളകർമ്മങ്ങൾക്കും ചേർന്ന നക്ഷത്രമാണ് പൂയം.

വരാഹമിഹിരാചാര്യരുടെ ഹോരാശാസ്ത്രത്തിൽ 

" ശാന്താത്മാ സുഭഗഃ പണ്ഡിതോ ധനീ ധർമ്മസംശ്രിതഃ പുഷ്യേ " 

എന്ന് പൂയക്കാരെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്.

അനുഭവാർദ്രമായ അറിവുള്ളവരാണ് പൂയം നക്ഷത്രക്കാർ. വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിലൂടെ അന്യരുടെ വേദനയ്ക്ക് സാന്ത്വനമാകുന്ന പ്രകൃതവും ഇവരുടെ പ്രത്യേകതയത്രെ. അതിരുകളില്ലാത്ത കുടുംബസ്നേഹവും സ്വയംസഹനത്തിലൂടെ സ്നേഹസമാശ്വാസം പകരുന്ന സ്വഭാവവും ഇവരിൽ കാണാം. പൊതുവേ ദൈവഭക്തിയുള്ളവരാണ് പൂയ്യക്കാർ.

(ഫൈക്കസ് റിലിജിയോസ, ലിൻ, കുടുംബം :- മൊറേസി)

സംസ്കൃതം :- അശ്വത്ഥാ, പിപ്പല, ക്ഷീരവൃക്ഷ, ചലപത്രാ, ബോധിദ്രൂമ, കേശവാലയ.
ഹിന്ദി :- പീപ്പൽ, പിപർ
ബംഗാളി :- പിപൽ, അശ്വത്ഥ.
മറാഠി :- പിപൽ
തമിഴ് :- അരശു
കന്നഡ :- അശ്വത്ഥ
തെലുങ്ക് :- അശ്വത്ഥമു
ഇംഗ്ലീഷ് :- Sacred Fig.

വൃക്ഷങ്ങളുടെ രാജാവാണ് അരയാൽ. വൃക്ഷങ്ങളിൽ ഞാൻ അരയാലാണെന്ന് ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു. താഴോട്ടു പൊട്ടിവീഴുന്ന മിന്നൽപ്പിണരുകളെ സ്വയം ദഹിക്കാതെ തായ്ത്തടിയിലൂടെ ഭൂമിയിലെത്തിക്കാനുള്ള വിശേഷശക്തി അരയാലിനുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം. വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്ത് അരയാൽ നല്ലതാണ്.

ഇല നല്ല ആനത്തീറ്റയാണ്. അണ്ഡാകൃതിയുള്ള ഇലയുടെ അറ്റം വാലുപോലെ നീണ്ടിരിക്കും. ഇലയിൽ ധാരാളം കാത്സ്യമുണ്ട്. ചീഞ്ഞഴുകാൻ താമസമുള്ളതുകൊണ്ട് പച്ചില വളമായി ഉപയോഗിക്കാറില്ല. കായയിൽ 34.9% കാർബോഹൈഡ്രേറ്റും 0.69% ഫോസ്ഫറസ്സുമുണ്ട്.

വലിയ നിത്യഹരിതമരമാണ്. ശാഖകളെല്ലാം ഒന്നിച്ച് തളിർക്കുന്നു. അപ്പോൾ മൂത്ത ഇലകൾ കൊഴിയും. തളിരിലകൾക്ക് മാംസത്തിന്റെ നിറമാണ്. വരൾച്ചയും ശൈത്യവും സഹിക്കും. ഇലകൾ മിക്കപ്പോഴും ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഒരേ പൂങ്കുലയിൽ തന്നെ ആൺപൂക്കളും പെൺപൂക്കളും ഗാൾപൂക്കളും (വന്ധ്യപെൺപൂക്കൾ) ഉണ്ടാകുന്നു. ആൺപൂക്കൾ ചെറുതാണ്.

തടി ഒരുവിധം കടുപ്പമുള്ളതാണ്. പാക്കിംഗ് പെട്ടി, വിറക്, കരി മുതലായവയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇലയും തൊലിയും ഔഷധമാണ്. തൊലിയിട്ട് തിളപ്പിച്ച് വെള്ളമൊഴിച്ചാൽ ഉഷ്ണപ്പുണ്ണ് ശമിക്കും. തൈരോ വെണ്ണയോ അരയാലിന്റെ ഇലയിലെടുത്ത് തിളപ്പിച്ചാറ്റി ചെവിലൊഴിച്ചാൽ ചെവിക്കുത്ത് കുറയും. കഫപിത്തഹരമാണ്. അരയാൽ തൊലിയും ഇലകളും പൂക്കളും പൂമൊട്ടും കായും നല്ലതാണ്. വാതത്തിന് ഒറ്റമൂലിയായി ചരകൻ അരയാലിനെയാണ് കണ്ടത്. വ്രണങ്ങൾ ഉണക്കുന്നതിനും ത്വക്കിന് സ്നിഗ്ദ്ധത വരുത്തുന്നതിനും സ്ത്രീകളിലെ വെള്ളപോക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനും അരയാലിന് സിദ്ധിയുണ്ട്. ശീതകാരിയും ലൈംഗികശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും കഴിവുണ്ട്. രക്തശുദ്ധിക്ക് അത്യുത്തമമാണ്. അരയാൽമൊട്ട് അരച്ച് പുരട്ടിയാൽ തൊലിയുടെ നിറം തിരികെ ലഭിക്കുന്നതാണ്.

പുണർതവും മുളയും


മുളയുടെ അകം പൊള്ളയാണ്. അത് കടുപ്പമില്ലാത്തതാണ്. അത് കാറ്റിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചാഞ്ചാടും. മുളയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേക നാദം പുറപ്പെടാറുണ്ട്. മുളയുടെ ചലനം സംഗീതം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്. പുണർതം നക്ഷത്രക്കാർ പൊതുവേ 'ഗീതപ്രിയോ നൃത്തവിദ് " ആണ്. മുളയും അതുപോലെത്തന്നെയാണ്.

" ദാന്തസഖീ സുശീലോ
ദുർമേധാ രോഗഭാക് പിപാസുംശ്ച
അല്പേന ചാ സന്തുഷ്ടഃ
പുനർവസൗ ജായതേ മനുജഃ "

പുണർതം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ ദാനം ചെയ്യുന്നവനായും സുഖിയായും സൗശീല്യമുളളവനായും വിഷാദമുളളവനായും രോഗിയായും പിപാസ ഏറിയിരിക്കുന്നവനായും അല്പം കൊണ്ട് സന്തുഷ്ടനായും വ്രതാനുഷ്ഠാനമുള്ളവനായും ഭവിക്കും എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ശാന്തികർമ്മം, പുണ്യകർമ്മം, വ്രതങ്ങൾ, കൃഷി, വിദ്യാരംഭം, പ്രതിഷ്ഠ ഇവയൊക്കെ ചേരുന്ന നാളാണ് പുണർതം. ആർക്കും ശല്യമില്ലാത്തതും എന്നാൽ ഏത് സാധാരണക്കാരനും പ്രാപ്യനും ഉപകാരം നൽകുന്നവരുമായ പുണർതം നക്ഷത്രക്കാർ മുളയെപ്പോലെ തന്നെയുള്ളവരാണ്. ശ്രീരാമൻ പുണർതം നക്ഷത്രക്കാരനാണ്. 

പുണർതം നക്ഷത്രക്കാർ ഏവർക്കും പ്രിയങ്കരരായിരിക്കും. നേതൃപാടവം ഉണ്ടാകും. ധാരാളം സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടാകും. സ്ഥിരോത്സാഹികളും വിജയതൃഷ്ണയുള്ളവരുമായിരിക്കും.

(ബാംബൂസ ബാംബോസ് (ലിൻ) വൂസ്, ബാംബൂസ അരൻഡി നേസിയ വിൽസ്, ബാംബൂസ സ്പൈനോസ റോക്സ്, കുടുംബം: ഗ്രാമിനേ; ബാംബൂസേസി)

സംസ്കൃതം :- ശംശ, വംശലേഖന, വംശവിദള, വംശാലേഖാ, വേണു.
ഹിന്ദി :- ബൻസ് തബസീർ.
ബംഗാളി :- ബോംശ, ബൻസ്.
തമിഴ്‍ :- മൂൻഗിൽ, മംഗൽ, മൂഗിളുപ്പ്
കന്നഡ :- തവക്ഷീരി
തെലുങ്ക് :- ബോംഗ, മുള്ളവെടുരു.
ഇംഗ്ലീഷ് :- ബാംബൂ.

1000 മീറ്റർ വരെ ഉയരമുള്ള മലകളിലെ നനവുള്ള ഭൂമിയാണ് അനുയോജ്യം. കേരളത്തിലെ അർധഹരിത വനങ്ങളും ഇലപൊഴിക്കുന്ന ഈർപ്പവനങ്ങളും മുളങ്കാടുകൾ കൂടിയാണ്. നനവാർന്ന നിത്യഹരിതവനങ്ങളിൽ മുള ഇല്ല.

മുള ഏതാണ്ട് 12 മീറ്റർ മുതൽ 30 മീറ്റർ വരെ ഉയരത്തിൽ കൂട്ടംകൂട്ടമായി വളരുന്നു. കാണ്ഡം സിലിണ്ടർ രൂപത്തിൽ അനേകം പർവ്വസന്ധികളോട് (മുട്ടുകൾ) കൂടിയതും അകം പൊള്ളയായതും 2040 സെന്റി മീറ്റർ വ്യാസമുള്ളതും മഞ്ഞയും പച്ചയും കലർന്ന നിറത്തോടുകൂടിയതും പൊട്ടിച്ചാൽ നെടുകെ ശബ്ദത്തോടെ അനായാസം പിളരുന്നതുമാണ്. ആയുസ്സിൽ ഒരിക്കലേ പുഷ്‌പിക്കൂ. പൂവ് ചെറുതാണ്. ഇളംപച്ച നിറം. പൂവ് വിടരാറാകുമ്പോൾ ഈർപ്പം വലിച്ചെടുത്ത് വീർക്കും. കായ് നെന്മണി പോലുള്ള കാരിയോപ് സീഡാണ്. മുള പ്രകാശാർത്ഥിയാണ്. ചെറിയ തീയും തുഷാരവും സഹിക്കും. ഒരു പ്രദേശത്തുള്ള എല്ലാ മുളകളും ഒന്നിച്ച് പൂക്കും. വിത്തുവിളഞ്ഞാൽ എല്ലാം കടയോടെ നശിക്കും. മുള പൂക്കുന്നതിന്റെ രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് മൂലകാണ്ഡത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം നിലയ്ക്കും. ഇക്കാലത്ത് ആണ്ടാൻ (പുതിയ മുള) ഉണ്ടാവുകയില്ല. അതുപോലെ പൂക്കാറായ മുളയിൽ സിലിക്കയുടെ അംശം കുറവും അന്നജത്തിന്റെ അംശം കൂടുതലുമായിരിക്കും.

മുളവിത്തിന് പറയത്തക്ക ജീവനക്ഷമതയില്ല. കാൽസിയം ക്ലോറൈഡ് കലർത്തിയാൽ ഒരു വർഷം വരെ സൂക്ഷിക്കാം. പറിച്ചുനടുന്ന പുതിയ മുളയും തായ്കമ്പോടൊപ്പം പൂത്ത് നശിക്കുമെന്നതും മുളയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. മുളയുടെ അരിയും ആണ്ടാനും കൂമ്പും ഭോജ്യവസ്തുക്കളാണ്. ആണ്ടാനും കൂമ്പും കറിവെക്കാം. പച്ചയ്ക്ക് തിന്നാൽ പാടില്ല. വിഷമുണ്ട്. മുളയരി ചോറുണ്ടാക്കാൻ കൊള്ളാം.

ചില മുളകളുടെ അകത്ത് ഒരു തരം വെളുത്ത സാധനം ഊറി കട്ട പിടിച്ചുണ്ടാകുന്നു. ഇത് മുളനൂറ്, മുളവെണ്ണ എന്നീ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു. വംഗരോചന (Bamboo Manna) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇതിന് ക്ഷീരി, തവക്ഷീരി, തുഗ, ശുഗക്ഷീരി, വംശി, ശുഭാ എന്നീ പേരുകളും ഉണ്ട്. ഇതിൽ 90% സിലിസിക് അമ്ലം ഉണ്ട്. ബാക്കി 10% പൊട്ടാഷ്, ചുണ്ണാമ്പ്, അലുമിനിയം ഇരുമ്പ് ഇവയാണ്.

മുളയുടെ തളിരുശാഖ അരച്ചിട്ടാലും ഉണക്കിപ്പൊടിച്ച് വിതറിയാലും വ്രണം ശുദ്ധമാകുകയും എളുപ്പത്തിൽ ഉണങ്ങുകയും ചെയ്യും. കുരുന്നിലയും കുരുന്നുമൊട്ടും വിധിപ്രകാരം കഷായം വെച്ച് കുടിച്ചാൽ ആർത്തവം ക്രമപ്പെടും.

തിരുവാതിരയും കരിമരവും


" ഗർവീ ശഠഃ കൃതഘ്നോ ഹിംസ്ര: പാപ: ചരസ്വഭാക് ചപല
അല്പസുതശ്ചിര ജീവി രാജദ്രവ്യാന്ന്വിതശ്ച രൗദ്രർഷേ "

തിരുവാതിര നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ ഗർവിഷ്ഠനായും കടുംപിടുത്തമുള്ളവനും ഉപകാരസ്മരണ കുറഞ്ഞവനായും ഹിംസശീലമുള്ളവനായും എടുത്തുചാട്ടം ഉള്ളവനായും പുത്രന്മാർ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനായും ദീർഘായുസ്സായും രാജദ്രവ്യം (സർക്കാർ ധനം) അനുഭവിക്കുന്നവനായും ഭവിക്കും എന്നാണ് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം.

ഈടും ഉറപ്പും കരി പോലെ കറുത്ത നിറവുമുള്ള തടിയാണ് കരിമരം അഥവാ എബണി. കാഠിന്യവും ഗർവും ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെയും നക്ഷത്രത്തിന്റെയും പൊതുസ്വഭാവമായി പറയാം. ഈ നക്ഷത്രം  ഉച്ചാടനാദിഹോമങ്ങൾ, യുദ്ധം, ബന്ധനം, ശത്രുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ഉദ്യമങ്ങൾ എന്നീ കർമ്മങ്ങൾക്കനുയോജ്യമാണ്. ഈ നക്ഷത്രക്കാരുടെ മൃഗം നായയാണ്. യുദ്ധം, ബന്ധനം, ശത്രുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഇവയ്‌ക്കെല്ലാം തിരുവാതിര ചേരുന്ന നാളാണ്. ദുർവാശി, ദുരഭിമാനം, ഉപകാരസ്മരണക്കുറവ്, കുറ്റം പറയുന്ന ശീലം ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് അർഹിച്ച കീർത്തി കിട്ടാതെ തിളങ്ങാതെ പോകുന്നവരാണീ നാളുകാർ.

വരാഹമിഹിരാചാര്യരുടെ ഹോരാശാസ്ത്രത്തിൽ 

" ശഠഗർവിതഃ കൃതഘ്നോ ഹിംസ്രഃ പാപശ്ച രൗദ്രർക്ഷേ " 

എന്ന് തിരുവാതിരയെപ്പറ്റി പറയുന്നു.

ഭഗവാൻ ശിവൻ ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിര നക്ഷത്രത്തിലാണ് ജനിച്ചതെന്നാണ് പറയുന്നത്.

എവിടെയായാലും ഏത് സദസ്സിലും തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കുകയും സ്ഥാനം പിടിച്ച് വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രകൃതക്കാരാണ് തിരുവാതിരക്കാർ. അംഗീകാരം അടിസ്ഥാനസ്വഭാവമായും ദർശിക്കാം. വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ദൃഢതയാർന്ന പെരുമാറ്റം ഇടപഴകിയാൽ അതീവഹൃദ്യമാക്കാനും ഇവർക്കാവും. അടുത്ത് ഇടപെട്ടാൽ മാത്രമേ ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ പ്രകൃതം അറിയാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. കുടുംബജീവിതം അസ്വാസ്ഥ്യകരമായാലും മനഃശക്തികൊണ്ട് സുഖധാരണാവരണം തീർക്കാനും ഇവർക്ക് സാധിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ സ്വാധീനിക്കാറില്ല.

(ഡയോസ്പൈറോസ് എബണം - കോയ്നിഗ്, കുടുംബം :- എബണേസി)

ഇംഗ്ലീഷ് :- സിലോൺ എബണിട്രീ
തമിഴ് :- കരിമരം

ഇന്ത്യയിൽ ഡയോസ്പൈറോസ് എബണം, ഡയോസ്പൈറോസ് മെലനോക്സൈലോൺ റോക്സ് എന്നിവയുടെ തടി എബണി എന്നാണറിയുന്നത്. ഇവയിൽ ഡയോസ്പൈറോസ് മെലനോക് സൈലോണിന്റെ ഇലയാണ് ബീഡിയില.

കേരളത്തിലെ അർധഹരിത വനങ്ങളിൽ, അങ്ങിങ്ങു വളരുന്ന, സാന്ദ്രമായ താലപ്പോടുകൂടിയ ഇടത്തരം മരം. പത്രഫലകത്തിൽ ധാരാളം കറുത്ത കുത്തുകളുണ്ട്. വ്യക്തമായ പൂക്കാലമില്ല. ആൺപൂക്കൾ കൂട്ടമായും പെൺപൂക്കൾ ഒറ്റയായി വലുതായും ഉണ്ടാകുന്നു. തൈകൾ തണലിലേ വളരൂ. എന്നാൽ മരങ്ങൾക്ക് ശീർഷോപരി പ്രകാശം നല്ലതാണ്. നല്ല നീർവലിവുള്ള മണ്ണും കറുത്ത പരുത്തിമണ്ണും അലൂവിയൽ മണ്ണും ലോമും നല്ലതാണ്. ജീവിതകാലമത്രയും വളരെ പതുക്കെ വളരുന്ന സസ്യമാണ്. 70 സെന്റിമീറ്റർ വ്യാസമുള്ള തടി കിട്ടാൻ ഏകദേശം 200 വർഷം വേണമെന്നാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ 300 മീറ്റർ അല്ലെങ്കിൽ  900 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ വളരുന്ന കരിന്താളി (ഡയോസ്പൈറൻ അസിമിലെസ് ബെഡ്ഡ്) കരിമരവുമായി വളരെ സാദൃശ്യമുള്ള മരമാണ്.

കലർപ്പില്ലാത്ത കടുംകറുപ്പ് നിറമുള്ള എബണിക്കാണ് എന്നും പ്രിയം. ഈടോ ഉറപ്പിലോ ഉപരി ഗുണം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് ഈ കറുപ്പ് നിറത്തിന്റെ കാഠിന്യം അനുസരിച്ചാണ്. കാതലിന്  ഈട്, ബലം, മിനുസം എന്നീ ഗുണങ്ങളുണ്ട്. വളരെ സാന്ദ്രത, ഭാരം കൂടിയ തടിയാണ്. കൗതുകവസ്തുക്കൾ, സംഗീതോപകരണങ്ങൾ മുതലായവ ഉണ്ടാക്കാൻ ഇതിന്റെ കാതൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

പൂർവ്വകൗളം, ഉത്തരകൗളം

രഹസ്യസാധനയായ കൗളസമ്പ്രദായത്തിന്റെ സാമാജിക ധർമ്മമാണ് പൂർവ്വകൗളം എന്നത്. ഇത്രയും എഴുതപ്പെട്ടത് പൂർവ്വകൗളത്തെക്കുറിച്ചാണ്. വീടുകളിലും കാവുകളിലും സാമ്പ്രദായികമായി അനുഷ്ഠിച്ചുപോരുന്ന പൂജാക്രമം പൂർവ്വകൗളത്തിന്റേതാണ്. അത് ദക്ഷിണാചാരമോ വാമാചാരമോ ആവാം. ദക്ഷിണാചാരത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠവും രഹസ്യവുമാണ് വാമാചാരം എന്നത്. ഈ വാമാചാരം പരമരഹസ്യവും യോഗികൾക്കുപോലും അഗമ്യവുമാണെന്ന് തന്ത്രശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

ഈ പന്ഥാവ് മധ്യമധർമ്മമാണെങ്കിലും അത്ര സുഗമമാണെന്ന് ആരും വിചാരിക്കേണ്ടതില്ല. വാളിന്റെ മുനയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെയും വ്യാഘ്രത്തിന്റെ ചെവിപിടിക്കുന്നതുപോലെയും നാഗങ്ങളെ ആഭരണമാക്കുന്നതുപോലെയും അത്യന്തം വിഷമകരമായ ഒരു മാർഗ്ഗമാണിത്. ശരിയായ മനോനിയന്ത്രണം ഇല്ലാത്തവർ വഴിപിഴച്ചുപോവാൻ വളരെയേറെ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ സാധകൻ മനോനിയന്ത്രണം നേടിയെടുത്ത് സമൂഹത്തിന് മാർഗ്ഗദർശിയായി ജീവിക്കുന്നവനായിരിക്കണം.

എന്നാൽ ഉത്തരകൗളം തികച്ചും വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ സാധനാക്രമമാണ്. അവിടെ സാമാജിക ധർമ്മത്തിന് വലിയ പ്രസക്തിയൊന്നുമില്ല. കേവലാനുഭൂതിവിലാസത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന യോഗീശ്വരന്മാർക്ക് മാത്രം അനുഷ്ഠിക്കാവുന്നതുമാണ്. അതിനാൽ ഉത്തരകൗളം വളരെ രഹസ്യവും സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യവുമാണ്. സാമാന്യമായി വീരഭാവം അതിക്രമിച്ചവരും ദിവ്യഭാവത്തിലിരിക്കുന്നവരുമായ യോഗീശ്വരന്മാരുടെ സാധനാജീവിതം കേവലം അനുഭൂതവിഷയകം മാത്രമാണ്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് വാക്കുകൊണ്ട് വിവരിക്കുവാനോ മനസ്സുകൊണ്ട് സങ്കല്പിക്കുവാനോ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണിത്. കേവല ബ്രഹ്‌മാനുഭൂതിയിൽ ലയിച്ച അത്തരം യോഗീശ്വരന്മാർക്ക് പുണ്യപാപങ്ങളോ ധർമ്മാധർമ്മങ്ങളോ വിധിനിഷേധങ്ങളോ ബാധകമല്ല. അതിനാൽ ഉത്തരകൗളത്തെക്കുറിച്ചും അതിലുപരിയായി അനുത്തരകൗളത്തെക്കുറിച്ചും ഇവിടെ പ്രസ്താവിച്ചിട്ടില്ല. അത് പ്രസ്താവയോഗ്യവുമല്ല. കൗളധർമ്മം എന്നത് ഒരു സാധനാക്രമം മാത്രമാണെന്നും പൂർവ്വകൗളം അതിന്റെ വ്യാവഹാരികതല സ്പർശിയാണെന്നും മാത്രം മനസ്സിലാക്കുക. സാമാജിക ജീവിതം നയിക്കുന്ന സാധകന്മാർക്ക് പൂർവ്വകൗളം മാത്രമേ അനുഷ്ഠിയ്ക്കുവാൻ അധികാരമുള്ളൂ. അത്തരത്തിൽ പൂർവ്വകൗളസാധന ചെയ്ത് ഉത്തരോത്തരം മനോദാർഢ്യം കൈവരിച്ചവർക്കേ ഉത്തരകൗളത്തിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. കേവല ബ്രഹ്‌മാനുഭൂതി വിഷയകമായ ഈ പദത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരാനാഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന സാധകന്മാർക്ക് എന്റെ ഈ വിവരണം പ്രചോദനമായിത്തീരണമെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനുവേണ്ടി ജഗദംബികയോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

ശിവം

ജന്തുബലിയെ ഇങ്ങനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റുമോ?

ഭരണഘടന അനുശാസിയ്ക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഭക്ഷ്യയോഗ്യങ്ങളായ ജീവികൾ ഒരിയ്‌ക്കലും പൂർണ്ണായുസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നില്ല. അവയെ ഭക്ഷണാർത്ഥികൾ കൊന്നു തിന്നുകതന്നെയാണ്. മാംസ ഭക്ഷണം നിയമപ്രകാരം നിരോധിക്കാത്ത കാലത്തോളം അതുസംഭവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. എന്നാൽ മാംസാർത്ഥികൾ തികച്ചും പൈശാചികമായ രീതിയിലാണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്. ഭക്ഷണക്കൊതി മൂലം ജന്തുക്കളെ വധിക്കുന്നത് പൈശാചികമാണ്. സദ്യകൾക്കും മറ്റു ആർഭാടത്തിനും വേണ്ടി എത്ര ജന്തുക്കളെയാണ് നിത്യം കൊല്ലുന്നത്. സിംഹം കടുവ തുടങ്ങിയ വന്യജീവികൾ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നത് വീരഭാവത്തോടെയാണ്. എന്നാൽ നേരിട്ട് വേട്ടയാടാതെ ഇവയുടെ ഉച്ഛിഷ്ടം ഭുജിച്ച് വിശപ്പടക്കുന്ന ജീവികളുണ്ട്. മാംസാർത്ഥികളായ മനുഷ്യൻമാരും ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെയാണ്. പൈശാചിക രീതിയിലുള്ള മാംസഭക്ഷണംകൊണ്ട് പൈശാചികഭാവം മനസ്സിലും ഉരുത്തിയുകയാണ്.

അതുകൂടാതെ അന്യമതസ്ഥർ അവരുടേതായ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോടെ വധിച്ച ജന്തുവിന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ നാം അറിയാതെതന്നെ നമ്മുടെ രക്തത്തിൽ അവരുടെ സംസ്കാരം അധിനിവേശിപ്പിക്കുകയാണ് എന്ന കാര്യം കൂടി ഓർത്തിരിക്കേണ്ടതാണ്.

അതിനാൽ ആർഭാടത്തിനുവേണ്ടി മാംസം വിളമ്പുന്നത് നിരോധിക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ അതുതന്നെയായിരിക്കും ഉത്തമമായിത്തീരുക. എന്നാൽ പൂജയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ജന്തുബലി വ്യക്തമായ മന്ത്രസംസ്കാരത്തോടെയാണ് നടത്തപ്പെടുന്നത്. വധിക്കപ്പെടുന്ന ജന്തുവിന് സദ്ഗതി ലഭിക്കുന്നതോടൊപ്പം ദേവതാചൈതന്യത്തിന്റെ പുഷ്ടിയും ബലപ്പെടുകയാണ്. അതിനാൽ ഏതുതരം മാംസമാണ് ഭക്ഷ്യയോഗ്യമെന്ന് ആർക്കും തീരുമാനിക്കാമല്ലോ. ഇവിടെ നമുക്ക് മനുസ്മൃതിയെ പ്രമാണമായി സ്വീകരിക്കാം. ദേവയജ്ഞത്തിലും ശ്രാദ്ധത്തിലും വേണ്ടി മാത്രമേ മാംസം ഉപയോഗിക്കുവാൻ പാടുള്ളൂ. അല്ലാത്ത മാംസഭക്ഷണം നിഷിദ്ധമാണ്. ശ്രാദ്ധത്തിനും യജ്ഞത്തിനും ഉപയോഗിച്ച മാംസം ഭക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിലും പാപമത്രെ. എന്നാൽ ഒരാൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപോലും മാംസം ഭക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ നൂറ് അശ്വമേധം നടത്തിയാലുള്ള പുണ്യം സ്വയമേവ സിദ്ധിക്കുമത്രെ. പൂജയിൽ ജന്തുബലി നടത്തുന്നത് ദേവതയെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. അതിലൂടെ ഈതിബാധകളെ ഇല്ലാതാക്കി സമൂഹത്തിൽ ശാന്തിയും പുഷ്ടിയും ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ്. ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇതാണ് നമ്മുടെ പൂർവ്വികന്മാർ ആചരിച്ചുപോന്നതിന്റെ രഹസ്യവും.

"എന്തുചെയ്‌വത് പണ്ടുള്ളോർ എന്നറിഞ്ഞതു ചെയ്യണം ധർമ്മദൈവം പ്രസാദിച്ചേ കിളിർപ്പൂതറവാടുകൾ "

സൂചന :- പലപ്പോഴും എഴുതിയ കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക. പൂജാമണ്ഡലത്തിന് പുറത്തുവെച്ച് മദ്യം മണത്താൽപോലും പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അവിഹിതമായ രീതിയിലുള്ള മദ്യപാനവും മാംസഭക്ഷണവും പൈശാചികഭാവം വളർത്തുവാനേ ഉപകരിക്കുകയുള്ളൂ.

പൂജയ്ക്ക് വേണ്ട മദ്യം വഴിപാടായി സ്വീകരിക്കാമോ?

മദ്യം വഴിപാടായി ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കരുത്. പൂജക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ദേവസ്വം നേരിട്ടോ, അവകാശികൾ മുഖേനയോ സമർപ്പിയ്ക്കപ്പെടുകയാണ് വേണ്ടത്.

കോഴിയെ ബലികൊടുക്കുന്നതിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ?

ശ്രീഭദ്രകാളീദേവി ദാരികാസുരനെ വധിച്ച് രക്തപാനം നടത്തിയശേഷം ശേഷിച്ച രക്തം ഉരുണ്ടുകൂടി മുട്ടയായി അതിൽനിന്ന് പൂവനും പിടയുമായ കോഴികൾ ഉണ്ടായി എന്ന് ഐതിഹ്യമുണ്ട്. അതിന്റെ പരാക്രമം ഉണ്ടാവാതിരിയ്ക്കാൻ ഈ കോഴിയുടെ വിവിധ അവയവങ്ങളിൽ വിവിധ ദേവന്മാർ ആവേശിച്ച് സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു. അതിനാൽ കോഴി മംഗള സ്വരൂപനുമാണ്. ഈ ഐതിഹ്യപ്രകാരം കോഴിയുടെ വംശപരമ്പര മുഴുവനും ദാരികരക്തം വഹിക്കുന്നതാണ്. ദാരികരക്തം ദേവിയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ആയിരിയ്ക്കാം കോഴിയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചത്.

ധാരാളം ബലിമൃഗങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യും?

കാവിന് ആവശ്യമുള്ള ജന്തുബലി ദേവസ്വം നേരിട്ട് നടത്തണം. അതിൽ ആചാരപ്രകാരമുള്ള അവകാശികളെ മാത്രം പങ്കെടുപ്പിക്കുകയും അവരിൽനിന്നു മാത്രം ബലിദ്രവ്യം സ്വകരിക്കുകയും വേണം. വഴിപാടായി നടത്തെപ്പെടുന്നതിനെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തണം.

ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ബലിക്ക് വേണ്ടി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ജന്തുവിനെ വിറ്റുകിട്ടുന്ന കാശ് ക്ഷേത്രാവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?

ഇവിടെ രണ്ടുതരത്തിലുള്ള തെറ്റ് അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി ദേവങ്കലേയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ച ദ്രവ്യം അപഹരിച്ച് ദേവനെ വഞ്ചിക്കുന്നു. രണ്ടാമതായി ദേവചൈതന്യത്തിലേക്ക് വിലയം പ്രാപിക്കേണ്ടതായ ജന്തുജീവനെ അതിന് അനുവദിക്കാതെ വീണ്ടും പൈശാചിക ഭാവത്തിലേയ്ക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ജന്തുവിനെ വിറ്റാൽ ആ ജന്തു ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നില്ല പകരം തീറ്റക്കൊതിയന്മാരായ ചിലർ യാതൊരുവിധ മന്ത്രസംസ്കാരവും കൂടാതെ പൈശാചിക ഭാവത്തിൽ ഇതിനെക്കൊന്ന് ഭക്ഷിക്കുന്നു. ഇത് ഈ ജീവിയുടെ ഉദാത്തമായ ഗതിയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ദേവനോടും ബലിമൃഗത്തിനോടും നീതിപുലർത്താത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇത്. അവയെ വിറ്റുകിട്ടുന്ന ധനം മറ്റുകാര്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന പാപം ക്ഷേത്രഭരണാധികാരികൾക്കുമുണ്ടാവും.

നരബലിയെ ന്യായീകരിയ്ക്കാൻ പറ്റുമോ?

മനുഷ്യന് മോക്ഷം പ്രാപിക്കുവാൻ വ്യക്തമായ മാർഗ്ഗം ശ്രുതികൾ ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതനുസരിച്ച് സാധനചെയ്യുന്ന വ്യക്തി സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ ദേവതയ്ക്ക് വേണ്ടി ബലിയർപ്പിക്കുകയാണ്. അവിടെ നരബലിയുടെ ആവശ്യമില്ല. തന്നെയുമല്ല ഭക്ഷ്യയോഗ്യമായ ജീവികളെ മാത്രമേ ബലിയർപ്പിക്കുവാൻ പാടുള്ളു. എന്നാൽ മുൻകാലത്ത് രാജാക്കന്മാർ നരബലി നടത്തിയതായി സൂചനയുണ്ട്. അത് രാജാക്കന്മാർക്കുമാത്രം അധികാരപ്പെട്ടതുമാണ്. സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ അധികാരവുമില്ല. രാജാവ് എന്ന പദംകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് വ്യക്തിയല്ല. ഭരണകൂടവും നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയുമാണ്. മുൻകാലങ്ങളിൽ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടവരെ ദേവിക്ക് ബലിയർപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിലൂടെ ഈ വധം ദേവതാർപ്പണമായിത്തീരുകയും വധിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിക്ക് ദേവതാസായൂജ്യം ലഭിക്കുവാനുള്ള വഴിതുറന്നുകൊടുക്കുകയുമാണ്.

ക്ഷേത്രത്തിലായാലും കശാപ്പുശാലയിലായാലും മൃഗഹത്യ ഒന്നുതന്നെയല്ലേ?

ഇവിടെ ഭാവനയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം. ദേവസന്നിധിയിൽ നടത്തുന്ന മൃഗഹത്യ ആ ജീവിയ്ക്ക് ദേവസാന്നിധ്യം ലഭിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അല്ലാതെ ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന മൃഗഹത്യ പൈശാചികവുമാണ്. ഒരു പട്ടാളക്കാരൻ രാഷ്ട്രരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന നരഹത്യയും കൊള്ളക്കാരൻ ധനാപഹരണത്തിനുവേണ്ടി നടത്തുന്ന നരഹത്യയും ഒരേ രീതിയിൽ കാണാൻ പറ്റുമോ? ജീവികളെ കൊല്ലുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം മാംസത്തിന് വേണ്ടി ആജീവനാന്തം കൂട്ടിലടച്ച് നിർത്തുന്നതാണ് എന്ന കാര്യംകൂടി ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ.

ക്ഷേത്രത്തിൽ മൃഗബലി നടത്തുമ്പോൾ ക്ഷേത്രം അശുദ്ധമാവുകയില്ലേ?

അതിന്റെ ഉത്തരവും നേരത്തെ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതാണ്. ഗംഗാതീരത്ത് ശവം ദഹിപ്പിച്ചാലും ഗംഗയിലൂടെ ശവം ഒഴുകിയാലും ഗംഗാദേവിയുടെ പവിത്രത നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. മൃഗചർമ്മംകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ചെണ്ടയും ജീവിയുടെ പുറംതോടായ ശംഖും കവടിയുമെല്ലാം ക്ഷേത്രസന്നിധിയിൽ ആവാമെങ്കിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ മൃഗബലി ദോഷമില്ല. എന്നാൽ പരിസരശുചിത്വത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവർക്ക് വളരെയേറെ ശ്രദ്ധയുണ്ടായിരുന്നാൽ മതി.

പൂജയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കിലും മൃഗഹത്യ പാപമല്ലേ ?

ദേവതാർത്ഥമായ മൃഗഹത്യ പാപമല്ലെന്ന് മുൻഅധ്യായങ്ങളിൽ പ്രസ്താവിച്ചതാണ്. ഇവിടെ ദേഹം അനിത്യമാണെന്നും ജീവൻ നിത്യനാണെന്നുള്ള ബോധം ഉണ്ടാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതാണ് ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഉടനീളം പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. ദേവസന്നിധിയിൽ വെച്ച് ദേഹം ഹനിയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ ജീവൻ ദേവസന്നിധിയിലേയ്ക്ക് വിലയം പ്രാപിക്കുകയാണ് അതായത് സ്പന്ദനാത്മകമായ ജീവൻ സപ്ന്ദനാത്മകമായ ദേവചൈതന്യത്തിലേക്ക് വിലയം പ്രാപിക്കുന്നു. ദേവപ്രതിഷ്ഠയിൽ അങ്കുരാരോപണം നടത്തുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും അതുതന്നെയാണ്. ധാന്യങ്ങൾ മുളപ്പിച്ച് ആ ജീവചൈതന്യത്തെ ദേവങ്കലേക്ക് ലയിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ദേവപൂജയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന നെല്ലും, അരിയും, പുഷ്പങ്ങളും, ഇലകളുമെല്ലാം ജീവൻതുടിക്കുന്നവയാണ്. അതിനുപകരം കൃത്രിമപുഷ്പങ്ങളെക്കൊണ്ട് പൂജനടത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ.

യഥാർത്ഥ ദ്രവ്യം തന്നെ വേണമെന്ന് പറയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

ക്ഷേത്രങ്ങൾ കേവലം സങ്കല്പ്പമോ വിശ്വാസമോ അല്ല. അതിനുപുറകിൽ വ്യക്തമായ ശാസ്ത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ജീവചൈതന്യം അവിടെ തുടിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണ്. നിഷ്കളവും നിരൂപവും അനന്തവുമായ ചൈതന്യത്തെ വ്യഷ്‌ടീകരിച്ച് സകളീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ക്ഷേത്രത്തിൽ ദേവചൈതന്യം പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നത്. അതാണ് പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഒരു വ്യക്തിജീവന്റെ സംവേദനത്വം ക്ഷേത്രചൈതന്യത്തിനുമുണ്ട്. അവിടെ ഹിതാഹിതങ്ങളും ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും മുനുഷ്യന്മാർക്ക് എങ്ങനെയാണോ അതേപോലെ ദേവചൈതന്യത്തിനുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രഭാതത്തിൽ പള്ളിയുണർത്തൽ വാകച്ചാർത്ത് സ്നാനം വസ്ത്രാദി അലങ്കാരം നിവേദ്യം തുടങ്ങിയ ഉപചാരങ്ങൾ ആവശ്യമായിവരുന്നത്. പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടതു കൊണ്ടുള്ള ദേവന്റെ വിരസത മാറ്റുവാൻ വേണ്ടി വാദ്യഘോഷങ്ങളോടുകൂടെയുള്ള യാത്രകളും നടത്തപ്പെടുന്നു. ദേവൻ കലാരസികനായതിനാൽ വിവിധകലകളും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവന്റെ പ്രീതിമാത്രം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ ദേവൻ അഭിലഷിയ്ക്കുന്ന ദ്രവ്യത്തിനു പകരം മറ്റൊന്ന് നൽകുന്നത് യുക്തമാണോ? ചായ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന വ്യക്തിയ്ക്ക് ജീരക വെള്ളംകൊണ്ട് തൃപ്തപ്പെടാനാവില്ല. അതിനാൽ ദേവതയ്ക്ക് തൃപ്തി ഏതൊന്നിലാണോ അതുതന്നെ നൽകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതല്ലെങ്കിൽ ദേവതാകോപം ഉണ്ടായേക്കാം. ആ കോപത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായ ദുരിതങ്ങൾ സമൂഹത്തിനും ബാധിച്ചേക്കാം. ജ്യോതിഷികൾ പ്രശ്നവശാൽ ഈ കാര്യം അഭിപ്രായപ്പെട്ടെന്നും വരാം. ശാക്തേയസംവിധാനത്തിൽ കുടിയിരുപ്പ് നടത്തിയ കാവുകളിൽ മദ്യമാംസാദികൾകൊണ്ട് ദേവിയ്ക്കുണ്ടാകുന്ന തൃപ്തി മറ്റൊരു ദ്രവ്യം കൊണ്ടും ഉണ്ടാവുകയില്ല.

ശാക്തേയക്കാവുകളിൽ പഞ്ചമകാരപൂജയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. അത് പ്രതിനിധിദ്രവ്യംകൊണ്ട് മതിയോ. യഥാർത്ഥ ദ്രവ്യം തന്നെ വേണ്ടതുണ്ടോ?

പഞ്ചമകാരങ്ങളിൽ പഞ്ചമം ഒഴികെയുള്ളതെല്ലാം യഥാർത്ഥ ദ്രവ്യം തന്നെ വേണം. ഇക്കാര്യം മുൻ അധ്യായങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞതാണ്. വൈദികമായ ദേവപ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യുമ്പോൾ സ്വർണ്ണം ഉപയോഗിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്ത് അനുകരണ സ്വർണ്ണം മതിയാവില്ലല്ലോ. ചിലപ്പോൾ പവിത്രത്തിനുശേഷം സ്വർണ്ണത്തിന് പകരം ദർഭമതി എന്നും പറഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ ഷഡാധാരപ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യുമ്പോൾ സ്വർണ്ണവും നവരത്നവും സ്ഥാപിക്കേണ്ടതാണ്. ഇതിന്റെയെല്ലാം അനുകരണങ്ങൾ മതിയാവില്ല. ജ്യോതിഷികൾ അഷ്ടമാംഗല്ല്യപ്രശ്നം നടത്തുമ്പോഴും അനുകരണസ്വർണ്ണനാണയം മതിയാവില്ലല്ലോ. ശാക്തേയക്കാവുകളിലും പൂജയ്ക്ക് മദ്യമാംസാദികൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ടിടത്ത് അവയുടെ അനുകരണം മതിയാവില്ല.

തന്ത്രസമുച്ചയമനുസരിച്ച് ഓരോമൂർത്തിയിലും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതായ നവധാന്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തങ്ങളാണ്. അവ അതേ പ്രകാരംതന്നെ വേണമെന്ന് നിഷ്കർഷിച്ചിരിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിങ്കൽ ആവശ്യമായ നവധാന്യങ്ങളല്ല ദുർഗ്ഗയിൽ ചെയ്യേണ്ടത്. ഈ നിഷ്കർഷത ദേവചൈതന്യത്തിന്റെ ഭാവമാറ്റത്തിനനുസരിച്ചാണ്. അതേപോലെ ദ്രവ്യകലശം നടക്കുമ്പോൾ അവിടെയും നിർദ്ദിഷ്ട ദ്രവ്യങ്ങൾ തന്നെ വേണം പ്രതിനിധിദ്രവ്യം മതിയാവില്ല. മദ്യമാംസാദികളുടെ കാര്യത്തിൽമാത്രം പ്രതിനിധിദ്രവ്യം മതി എന്ന് പറയുന്നത് യുക്തിരഹിതമല്ലേ.

കാവുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമെന്ത്?

ക്ഷേത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമാവണമെങ്കിൽ ഷഡാധാരപ്രതിഷ്ഠ ഉണ്ടായിരിക്കണം. കാവുകളിൽ അത് നിർബന്ധമില്ല. വൃക്ഷലതാദികളെ വളർത്തി പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് കാവുകളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉദ്ദേശ്യം. അതിനാൽ വൃക്ഷപൂജയും വളരെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.

ശാക്തേയ കാവുകളിൽ കൊടിമര പ്രതിഷ്ഠ ആവശ്യമുണ്ടോ?

കുടിയിരിപ്പ് വിധാനത്തിലുള്ള കാവുകളിൽ പടഹാദികളായ ഉത്സവമാണ് നടത്തേണ്ടത്. അങ്കുരാദിയോ, ധ്വജാദിയോ അല്ല. അതിനാൽ ഉത്സവകാലത്ത് കൊടിനാട്ടുന്ന സമ്പ്രദായമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുമാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. കൊടുങ്ങല്ലൂർ, പിഷാരികാവ് തുടങ്ങിയ കാവുകളിൽ ഒന്നും കൊടിമരം ഇല്ലെന്ന കാര്യവും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ചുറ്റമ്പലവും വലിയ ബലിക്കലും ഇല്ലാത്ത കാവുകളിൽ കൊടിമരത്തിന്റെ ആവശ്യമേയില്ല. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽമാത്രം ആവശ്യമായി വരുന്നതാണ് കൊടിമരം. അതിനുവേണ്ടി വലിയ ചിലവ് ചെയ്ത് കൊടിമരം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതില്ല. ഷഡാധാരപ്രതിഷ്ഠയുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നടത്തുന്ന ബലിക്രമങ്ങളൊക്കെ കൊടിമരത്തിനും ആവശ്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീകോവിലിൽ കുടിയിരിപ്പ് വിധാനം ഉണ്ടായിരിക്കെ അതിനേക്കാൾ മഹത്വവൽക്കരിച്ചുകൊണ്ട് കൊടിമരപ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യുന്നത് യുക്തമല്ല. 

ദണ്ഡൻ, ഘണ്ടാകർണ്ണൻ, ഗുളികൻ തുടങ്ങിയ ദേവന്മാരെ ഉപദേവന്മാരായി ആരാധിച്ച് കാണുന്നുണ്ടല്ലോ?

രുരുജിത് വിധാനമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മാതൃക്കളും ഗണപതിയും വീരഭദ്രനും ഉണ്ടായിരിക്കും. ഈശാനകോണിലായി ക്ഷേത്രപാലനെയും പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കും. എന്നാൽ കുടിയിരിപ്പ് സംവിധാനത്തിലുള്ള കുറുംബക്കാവുകളിൽ ദണ്ഡൻ, ഖണ്ഡൻ, ഘണ്ടാകർണ്ണൻ, വസൂരിമാല എന്നീ മൂർത്തികളെ ആരാധിക്കുന്നു. ഇവരൊക്കെയും ദാരികവധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂർത്തികളാണ്. 

ദാരികനെ വധിച്ചതിൽ ക്രുദ്ധയായ ദാരികപത്നി മനോദരി ശിവനെ ഭജിച്ച് വരംവാങ്ങി ശ്രീഭദ്രകാളിയുടെ ദേഹത്ത് വസൂരിരോഗം വിതച്ചത്രെ. ഭദ്രകാളി മനോദരിയെ വലിച്ചിഴച്ച് കയ്യും കാലും വെട്ടി തന്നെ മണംപിടിച്ച് അനുഗമിക്കാൻവേണ്ടി ആജ്ഞാപിച്ചു. ആ മൂർത്തിയാണ് വസൂരിമാല. ശ്രീഭദ്രകാളിയ്ക്ക് ആരോടെങ്കിലും കോപമുണ്ടെങ്കിൽ വസൂരിമാലയെ പറഞ്ഞയച്ച് രോഗം വിതയ്ക്കുകയാണെന്നാണ് സങ്കൽപം.

 ശ്രീഭദ്രകാളിയുടെ ദേഹത്ത് ബാധിച്ച വസൂരിരോഗം തുടച്ചുമാറ്റിയത് ഘണ്ടാകർണ്ണനാണ്. 

ദണ്ഡപാണിയായി ഭദ്രകാളിയുടെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന ദേവനാണ് ദണ്ഡൻ. 

ശത്രുക്കളെ ഖണ്ഡിക്കുന്നവനാണ് ഖണ്ഡൻ.

ഇത് കൂടാതെ കാവിലെ വാസ്തുവിന്റെ സംരക്ഷകനായി ഗുളികൻ ഉണ്ടായിരിക്കും. ചിലയിടങ്ങളിൽ കുട്ടിച്ചാത്തനെയും ഉപചരിക്കാറുണ്ട്. പൊട്ടൻദൈവം തുടങ്ങിയ സങ്കല്പങ്ങളും ചിലയിടങ്ങളിൽ കണ്ടുവരുന്നുണ്ട്.

ചില ശാക്തേയ കാവുകൾ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് ഏഴ് ദിവസം നട അടച്ചിടുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ?

മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ദേവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ മൂന്നു ദിവസം അടച്ചിടും. അതിനുശേഷമേ കലശാഭിഷേകങ്ങൾ നടക്കാറുള്ളൂ. പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട ചൈതന്യത്തെ ദേവന്മാർക്ക് പൂജിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്നതാണ് സങ്കൽപം. അതേപോലെ കാവുകളിൽ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞാൽ ഏഴുദിവസം ദേവിയുടെ പരിവാരങ്ങളായ ഭൂതഗണങ്ങൾക്ക് ദേവിയെ പൂജിക്കണമത്രെ. അതിനുള്ള അവസരമായിട്ടാണ് നട അടച്ചിടുന്നത്. ഇതേപോലെ ചില ദേവീക്ഷേത്രങ്ങളിൽ രാത്രിയായാൽ മനുഷ്യന്മാർ പ്രവേശിക്കാറില്ലായിരുന്നും. ഇതും ഭൂതഗണങ്ങൾക്ക് ആരാധിക്കുവാൻ വേണ്ടി നീക്കിവെച്ചസമയമാണ്. ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളെ ഗൗരവബുദ്ധ്യാതന്നെ പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.

പല ദേവീക്ഷേത്രങ്ങളിലും ഉത്സവസംബന്ധമായ പ്രധാന ആചരണങ്ങൾ അർദ്ധരാത്രിയിലാണല്ലോ നടക്കുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ്?

കാളരാത്രി എന്നത് ദേവിയുടെ പര്യായപദമാണ്. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിമുതൽ മൂന്നുമണിവരെയുള്ള സമയം കാളീയാമമാണ്. കാളീവിധാനത്തിലുള്ള പൂജകൾ ഒക്കെത്തന്നെ ഈ സമയത്ത് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം.

ശാക്തേയ കാവുകളിൽ നിത്യപൂജ ആവശ്യമുണ്ടോ?

ഉക്തവാസരവ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച് ശാക്തേയ കാവുകളിൽ പണ്ടുമുതലേ നിത്യപൂജ ചെയ്തുപോന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് മുടക്കുവാൻ പാടുള്ളതല്ല. രുരുജിത് വിധാനമുള്ള കാവുകളിൽ നിത്യപൂജയുണ്ട്. അതല്ലാതെ ശ്രീകുറുംബയായും മറ്റും ദേവിയെ കുടിയിരുത്തിയ കാവുകളിൽ ഉത്സവവും മാസ സംക്രമപൂജയും നിത്യവിളക്കും മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. നിത്യപൂജനടത്തുന്നത് വാസ്തവത്തിൽ ദേവതയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല. ഭക്തന്മാർക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ അവസരം ഒരുക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്. വെറും മാസസംക്രമപൂജമാത്രം നടത്തി വന്ന ശബരിമല ക്ഷേത്രത്തിൽ സംക്രമപൂജയുടെ ദിവസങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിച്ചത് ഭക്തന്മാരുടെ സൗകര്യാർത്ഥം മാത്രമാണ്. ഇതാവട്ടെ ധ്യാനനിഷ്ഠനായ ദേവന് അനിഷ്ടം ആചരിക്കുകയാണ് എന്നും പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ദേവീക്ഷേത്രത്തിൽ വെളിച്ചപ്പാട് ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ തത്വം എന്ത്?

കുണ്ഡലിനീശക്തിയുടെ ജാഗരണംമൂലം ഉണ്ടാകുന്ന കമ്പനംതന്നെയാണ് വെളിച്ചപ്പാട് എന്നുപറയുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു യോഗി അനുഭവിക്കുന്നമാതിരി ബ്രഹ്‌മാനുഭൂതിയിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നുമില്ല. ഈ സമ്പ്രദായം ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നതായി കാണാം. ഗ്രീക്കുപുരാണം വായിച്ചാൽ പലരാജാക്കന്മാരും അപ്പോളോ ദേവന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി പ്രവചനം ശ്രവിച്ചതായി പരാമർശമുണ്ട്. 

കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ ഭരണിപ്പാട്ട് കണ്ണകിയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുവാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ?

കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മ കണ്ണകിയല്ല. ശ്രീപരശുരാമനാൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട ലോകാംബികയാണ്. ചിലപ്പോൾ കണ്ണകീദേവി ശ്രീകുരുംബാ ചൈതന്യത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്നിരിക്കാം.

ഇളങ്കോവടികളുടെ ചിലപ്പതികാരം അനുസരിച്ച് ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ എന്ന രാജാവ് ഹിമാലയത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ശിലയിൽ കണ്ണകീവിഗ്രഹം കൊത്തി പ്രതിഷ്ഠിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രതിഷ്ഠ നടന്നത് രവിപുരം ശിവക്ഷേത്രസന്നിധിയിലാണ്. ഇവിടെ നിന്ന് കൊടുങ്ങല്ലൂർ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ചില ആഘോഷവരവുകൾ നടക്കാറുണ്ട്.

രവിപുരം ശിവക്ഷേത്രത്തിനടുത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട പൗരാണിക കണ്ണകീവിഗ്രഹം കളവുപോയതായും പിന്നീട് അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചതായും ബ്രഹ്മശ്രീ ത്രിവിക്രമൻ അടികൾ, രാധാകൃഷ്ണമേനോൻ, ഗോപാലകൃഷ്ണപണിക്കർ എന്നിവർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

പൗരാണിക കണ്ണകീവിഗ്രഹം ശിലയാണെങ്കിൽ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീകുരുംബാഭഗവതിയുടേത് ദാരുവിഗ്രഹവുമാണ്. അതിനാൽ കണ്ണകീചരിതവും ഭരണപ്പാട്ടുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

ഭരണിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയ ആചരണങ്ങൾ ശരിയാണോ?

ഭരണിപ്പാട്ട് എന്നത് പഞ്ചമകാരങ്ങളിൽ മൈഥുനത്തിന്റെ സംഗീതാവിഷ്കാരമാണ്. പച്ചമലയാളത്തിൽ അതിനെ പലർക്കും അരോചകമായി തോന്നിയേയ്ക്കാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മേൽപ്പത്തൂർ എഴുതിയ നാരായണീയത്തിലെ രാസകേളീവർണ്ണനകളും വില്വമംഗലം സ്വാമിയുടെ ശ്രീകൃഷ്ണകർണ്ണാമൃതത്തിലെ ചില ശ്ലോകങ്ങളും ജയദേവകവിയുടെ ഗീതാഗോവിന്ദവും നാം വർജ്ജിക്കേണ്ടിവരും. അവ സംസ്കൃതത്തിലായതിനാൽ പലർക്കും അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല എന്നുമാത്രം. വർഷത്തിൽ ഒരു ദിവസം മാത്രമേ ഭരണിപ്പാട്ട് പാടാറുള്ളൂ. അതിനാൽ വ്യക്തമായ നിഷ്കർഷയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ ആചരണം എന്നുകാണാം. 

താഴ്ന്ന സമുദായക്കാർ കാവുകളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെ കാവുതീണ്ടുക എന്നു പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. അത് ശരിയാണോ?

തീണ്ടുക എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം അശുദ്ധമാക്കുക എന്നതല്ല. ആ ഒരു സങ്കല്പം ഋതുമതിയെ തീണ്ടാരിയായവൾ എന്നു പറഞ്ഞതിൽ നിന്ന് വന്നുചേർന്നതാണ്. ഋതുമതി ആ അവസരത്തിൽ അശുദ്ധയായതുകൊണ്ടല്ല തീണ്ടാരിയായവൾ എന്നു പറയുന്നത്. പുഷ്പിണി എന്നു തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങളും ഇതേ അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. തീണ്ടുക എന്ന വാക്ക് ശക്തിപ്രസരണത്തെ കുറിക്കുന്നതാകുന്നു. സ്ത്രീയുടെ ശക്തിപ്രസരണം ഗർഭോൽപാദനത്തിന് സജ്ജമാകുമ്പോഴാണ്. ഇവിടെ ശക്തിപ്രസരണം എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പ്രകൃതിനിയമം മാത്രമാണ്. അതല്ലാതെ ഭരണതന്ത്രങ്ങളിലും കലാവിദ്യകളിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളുമെല്ലാമുള്ള പാടവമല്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ പുരുഷനൊപ്പമോ അല്ലെങ്കിൽ അതിലുപരിയോ സാധ്യതകൾ സ്ത്രീക്കും ഉണ്ട്. അത്തരം സാധ്യതകളുടെ മൂർത്തീകരണമായിട്ടാണല്ലോ ദേവിയെ നാം ആരാധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പ്രസരണമാണ് ഇവിടെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. അതാണ് തീണ്ടാരി എന്ന പദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വിഷം തീണ്ടുക എന്നൊരു പ്രയോഗമുണ്ടല്ലോ. വിഷം കൊണ്ട് ആരും അശുദ്ധമാകുന്നില്ല. വിഷം ശരീരത്തിൽ പ്രസരിക്കുകയാണ്. ഇതേപോലെ വിവിധ സമുദായക്കാരുടെ ഭക്തിനിർഭരമായ വരവോടെ കാവിലെ ചൈതന്യം പ്രസരിക്കുന്നതിനെയാണ് കാവുതീണ്ടൽ എന്ന് പറയുന്നത്. ഈ പ്രയോഗം ആരെയും അധിക്ഷേപിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതല്ല.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ എല്ലാ സമുദായക്കാരും പൂജ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?

പൂജ പഠിക്കുവാനുള്ള അവകാശം ഒരു വിഭാഗത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ക്ലപ്തപ്പെടുത്തുന്നത് ജാതീയമായ ഉച്ചനീചമനോഭാവം വളർത്തുവാനേ ഉപകരിക്കുകയുള്ളൂ. മുമ്പുകാലത്ത് എല്ലാ സമുദായക്കാരും അവരവരുടെ പാരമ്പര്യ ഉപദേശപ്രകാരം പൂജ പഠിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കാവുകളിൽ നിർവ്വഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇവർക്കൊക്കെ ശാക്തേയ സംവിധാനത്തിലുള്ള മന്ത്രോപദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ സമുദായങ്ങളും പൂജ പഠിക്കുന്നത് സാമൂഹികമായ അസമത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ഹിന്ദുധർമ്മത്തിന് ഉണർവ്വ് ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും.

ഹിന്ദുമതത്തിൽ എല്ലാ സമുദായക്കാർക്കും ഇത്തരത്തിൽ ദേവതയുമായി കടപ്പാടുണ്ടായിരിക്കുമോ?

കുലദേവതയെയും കുലഗുരുവിനെയും ആരാധിയ്ക്കാത്ത ഒരു ജാതിസമുദായങ്ങളും ഹിന്ദുമതത്തിലില്ല. എന്നാൽ പല സാഹചര്യങ്ങൾകൊണ്ടും പലരും ഇക്കാര്യം മറന്നുപോകുകയും അതുകൊണ്ടുള്ള ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചിലരൊക്കെ മതപരിവർത്തനത്തിന് വിധേയരാവുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ കുടുംബഭദ്രതക്കും ഹിന്ദുധർമ്മത്തിന്റെ സുസ്ഥിരതക്കും കുലപരദേവതമാരുടെ ഉപാസന നിർബന്ധമാണ്. അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും വേണം.

സാമുദായികമായി പൂജ നടത്തുന്ന കാവുകളിൽ അതാത് സമുദായക്കാർ തന്നെ പൂജ ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഇത് നാം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയല്ലേ?

ജാതിവ്യവസ്ഥ തെറ്റല്ല. അത് പൗരാണികമായ തൊഴിൽ സംസ്കാരം അനുസരിച്ചുണ്ടായതാണ്. തൊഴിലിന്റെ മഹത്വമാണ് അവിടെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. എന്നാൽ ഉച്ചനീചഭാവനകളാണ് ദോഷകരമായിത്തീരുന്നത്. എല്ലാ സമുദായങ്ങൾക്കും തുല്ല്യപരിഗണയും തുല്ല്യബഹുമതിയും നൽകുന്ന രീതിയിലാണ് കാവുകളിൽ നടപ്പിലാക്കിയ അവകാശാധികാര സമ്പ്രദായങ്ങൾ. ഈ അവകാശസമ്പ്രദായങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഓരോ സമുദായക്കാരും അവരുടെ കടുംബത്തിന്റെയും സമുദായത്തിന്റെയും യോഗ്യതയും പാരമ്പര്യവും തിരിച്ചറിയുകയാണ്. അത്തരം ഒരു തിരിച്ചറിവ് നഷ്ട്പ്പെടുന്നതുകൊണ്ടാണ് ചിലരെങ്കിലും ഇതരമതങ്ങളിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ കാവുകളിലെ സാമുദായികമായി ആചരിച്ചുവരുന്ന അവകാശാധികാര സമ്പ്രദായങ്ങൾ നിലനിർത്തുകതന്നെ വേണം. ഇത്തരം സമുദായങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായി ദേവതയുമായി കടപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ അത്തരമൊരുസംസ്കാരം പുലർത്തുകയും മറ്റു മതങ്ങളിലേക്കോ സംസ്കാരങ്ങളിലേക്കോ കുടിയേറുവാൻ തയ്യാറല്ലാതായിത്തീരുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഈ സമുദായങ്ങളിൽ പാരമ്പര്യ സംസ്കാരം ദൃഢമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഹിന്ദുക്കളിൽ ഐക്യദാർഢ്യം ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

കുലത്തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട് പലരും പലവിധ ജോലികൾ തേടിപ്പോകുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഇത് സാധ്യമാകുമോ?

കുലത്തൊഴിലിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇതേപ്രകാരം പറയുന്നത്. ഇന്ന് കുലത്തൊഴിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ആർക്കും ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല. പലരും വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലും ഭാവനക്കും ബുദ്ധിശക്തിക്കും അനുസരിച്ചും പലവിധ ജോലികൾ ചെയ്തുവരുന്നവരാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിലും സമുദായാചരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും കുലത്തൊഴിൽ ഒരു ചടങ്ങ് എന്ന നിലയിൽ പുലർത്തിയാൽ അത് സമുദായത്തിന്റെ സുസ്ഥിരതയ്ക്കും സംസ്കൃതിയ്ക്കും ബലമേകുന്നതാണ്.

അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണസമുദായത്തിൽപ്പെട്ട തന്ത്രിമാർ വേണ്ട എന്നാണോ പറയുന്നത്?

ബ്രാഹ്മണസമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവർക്ക് ശാക്തേയദീക്ഷ നേടുന്നതിന് വിരോധമൊന്നുമില്ലല്ലോ. കാട്ടുമാടം, കാളകാട്ടില്ലം തുടങ്ങിയ ബ്രാഹ്മണ ഭവനങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ ശാക്തേയ സംവിധാനം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അറിയുന്നു. അത് എവിടെയോവെച്ച് കൈമോശം വന്നുപോയതാണ്. കങ്കാളധാരിണിയായ ശ്രീഭദ്രകാളിയെ ഉപാസിയ്ക്കുന്നതിനാൽ കാളകാട്ടില്ലത്ത് നമ്പൂതിരിമാർ കങ്കാളബ്രാഹ്മണർ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെടുന്നതും ഇതേ അർത്ഥത്തിലാണ്. അടിയേരി, പുല്ലഞ്ചേരി, കാളകാട്ടിൽ, കാട്ടുമാടം എന്നീ ബ്രാഹ്മണ ഭവനങ്ങൾക്കാണ് പൂർവ്വികമായി മാന്ത്രികപാരമ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നത്.

അങ്ങനെ പുറത്തുനിന്നുള്ള സമുദായത്തിൽനിന്ന് ദേവതയെ കുടിയിരുത്തുവാൻ വേണ്ടി ഒരു ആചാര്യനെ നിശ്ചയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള യോഗ്യതയെന്ത്?

സാധാരണഗതിയിൽ മറ്റു സമുദായങ്ങളിൽ നിന്ന് ആചാര്യനെ നിശ്ചയിയ്ക്കുമ്പോൾ അന്യമന്ത്രയജനം എന്ന ദോഷം വരും. അതില്ലാതാക്കണമെങ്കിൽ കൗളതന്ത്രത്തിൽ ദീക്ഷിതനായ ആചാര്യനെക്കൊണ്ടുതന്നെ വേണം ദേവതയുടെ കുടിയിരുത്തൽക്രിയ ചെയ്യിക്കുവാൻ. ആചാര്യൻ ദീക്ഷിതനും ആഗമശാസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്ന ആളും തപസ്വിയുമായിരിക്കണം എന്നാണ് പ്രമാണം. ഇവിടെ വിശേഷിച്ച് കൗളശാസ്ത്രത്തിൽ വളരെ വലിയ അവഗാഹം നേടിയ ആളായിരിക്കണം. വാസ്തവത്തിൽ ദേവപ്രതിഷ്ഠയല്ല, കുടിയിരുത്തൽ മാത്രമാണ് ഇവിടങ്ങളിലെ സംവിധാനം.

ശാക്തേയ കാവുകളിൽ തന്ത്രിയ്ക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. അതെങ്ങനെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ തന്ത്രിയ്ക്ക് പിതൃസ്ഥാനമാണല്ലോ പരികൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്?

തന്ത്രസമുച്ചയം തുടങ്ങിയ പ്രമാണങ്ങളനുസരിച്ച് തന്ത്രിക്ക് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പിതൃസ്ഥാനമാണുള്ളത്. എന്നാൽ ശാക്തേയ കാവുകളിലെ സ്ഥിതി അതല്ല. നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച പ്രകാരം അതാത് സമുദായങ്ങളിൽ ചിരപുരാതനകാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന സിദ്ധയോഗീശ്വരന്റെ തപഃസിദ്ധിയുടെ സമർപ്പണമാണ് ശാക്തേയ കാവുകളിലെ ചൈതന്യമായി രൂപപ്പെട്ടത്. അതിനാൽ ശാക്തേയ കാവുകളിലെ സകലവിധ അവകാശാധികാരങ്ങളും അതാത് സമുദായക്കാർക്കുള്ളതാണ്. പാരമ്പര്യ ഉപദേശപ്രകാരം മന്ത്രധ്യാനാദികൾ പരിശീലിച്ച് അവർ തലമുറകളായി അർച്ചനയും ഉത്സവാദികളും നടത്തിപ്പോരുന്നു. ഈ സമുദായങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യ ഉപദേശമില്ലാതെ മറ്റു സമുദായങ്ങളിൽനിന്ന് യോഗ്യനായ ഒരു തന്ത്രിയെ സ്വീകരിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ വിരുദ്ധ മന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കേണ്ടിവരും. ഇവിടെ അന്യമന്ത്രയജനം എന്ന ദോഷമുണ്ടായിത്തീരും. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്ത് ഈ സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ടവർക്ക് തപോനിഷ്ഠ കുറയുവാനിടവന്നപ്പോൾ രാജകീയനിർദ്ദേശപ്രകാരം ജീർണ്ണോദ്ധാരണ സമയത്ത് ദേവതയെ കുടിയിരുത്തുവാൻ വേണ്ടിമാത്രം പുറത്തുള്ള സമുദായങ്ങളിൽനിന്ന് യോഗ്യരായവരെ നിയോഗിച്ചു എന്നു മാത്രമേയുള്ളൂ.

രുരുജിത് വിധാനമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ചാമുണ്ഡാ മന്ത്രമാണ് മൂലമന്ത്രമെന്ന് ചിലർ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ ?

രുരുജിത് വിധാനമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ചാമുണ്ഡിക്കു വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ മൂലമന്ത്രം നവാക്ഷരി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചാമുണ്ഡാ മന്ത്രമല്ല. നവാക്ഷരിയായി അറിയിപ്പെടുന്ന ചാമുണ്ഡാ മന്ത്രം ചണ്ഡികാദേവിയുടേതാണ്. ഈ ചണ്ഡികാദേവി മഹിഷാസുരമർദ്ദിനിയും സുംഭനിസുംഭന്മാരെ വധിച്ചവളുമാണ്. സപ്തമാതൃക്കളിലെ ചാമുണ്ഡാദേവിയും നവാക്ഷരിമന്ത്രം കൊണ്ട് ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ചണ്ഡികാദേവിയും ഒന്നല്ല. സപ്തമാതൃക്കളിലെ ചാമുണ്ഡാദേവിയുടെ വാഹനം നത്ത് ആകുന്നു. എന്നാൽ ചണ്ഡികാദേവിയുടെ വാഹനം സിംഹവുമാകുന്നു. സപ്തമാതൃക്കളിലെ ചാമുണ്ഡിയും ദാരികനെ വധിച്ച ശ്രീഭദ്രകാളിയും ഒന്നുതന്നെയെന്ന ഒരു പരാമർശം ഭദ്രോൽപത്തി പ്രകരണത്തിലുണ്ട്. എന്തായിരുന്നാലും കേരളത്തിലെ കാവുകളിലെല്ലാം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നത് ദാരികവധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാളിയെയാണ്. ഈ കാളിയുടെ വാഹനം വേതാളവുമാകുന്നു. അതിനാൽ സപ്തമാതൃക്കളോട് ചേർന്നുള്ള വേതാളവാഹനയായ കാളിയെയാണ് മാടായിക്കാവിലും കളരിവാതുക്കൾ ക്ഷേത്രത്തിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നത്. കളരിവാതുക്കലിലെ ശ്രീ. കേശവൻമൂത്തപിടാരരുമായി ഇക്കാര്യം ചർച്ചചെയ്തിരുന്നു. ഇതേ സംവിധാനം തന്നെയാണ് മാമാനത്തുകാവിലേതെന്ന് അവിടുത്തെ പൂജാരിമാരായ കൃഷ്‌ണൻ മൂസ്സത്, ചന്ദ്രൻമൂസ്സത്, ഉണ്ണികൃഷ്ണമൂസ്സത്, രമേശൻമൂസ്സത് എന്നിവർ പറയുകയുണ്ടായി.

പിടാരകന്മാർ പൂജനടത്തുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളിലെല്ലാംതന്നെ ചണ്ഡകപാലിനിയായാണ് ദേവി അറിയപ്പെടുന്നത്. ഉത്തരാമ്നായത്തിലെ മഹാചണ്ഡയോഗേശ്വരിയുടെ മൂലമന്ത്രം നവാക്ഷരിയാണ്. ആ മന്ത്രമാണ് ഇവിടെയും മൂലമന്ത്രമായി കണക്കാക്കുന്നത്.

ശാക്തേയക്കാവുകളിലെ ആരാധനാമൂർത്തിയേത് ?

ശാക്തേയക്കാവുകളിൽ പരാമ്പര്യ ഉപദേശപ്രകാരമുള്ള മൂലമന്ത്രവും ധ്യാനവും സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അതാത് സമുദായങ്ങൾ തന്നെയാണ് പൂജാദി അടിയന്തിരങ്ങൾ നടത്തിവരുന്നത്. ഉദാഹരണമായി കളരിവാതുക്കൽ, മാടായിക്കാവ് തുടങ്ങിയ സങ്കേതങ്ങളിൽ പിടാരകന്മാർ അവരുടെ പാരമ്പര്യ ഉപദേശപ്രകാരമാണ് പൂജാദി അടിയന്തിരങ്ങൾ നടത്തുന്നത്. കൊടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീകുറുംബക്കാവിൽ അടികളും മറ്റ് കടലോരമേഖലകളിലും മറ്റുമുള്ള രുരുജിത് വിധാനമല്ലാത്ത കാവുകളിൽ ബന്ധപ്പെട്ട സമുദായക്കാരും പൂജാദി അടിയന്തിരങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നു. മാടായിക്കാവിൽ ചണ്ഡകപാലിനി എന്ന പേരിലും കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ശ്രീകുറുംബ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്ന ദേവി ദാരികവധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാളിയാണ്. പാരമ്പര്യ ഉപദേശപ്രകാരം പൂജയും ഉത്സവങ്ങളും നിർവ്വഹിക്കുന്ന ഇത്തരം സങ്കേതങ്ങളിൽ ക്ഷേത്രാചാര്യന് അതായത് തന്ത്രിയ്ക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയൊന്നുമില്ല. മേൽപ്പറഞ്ഞ സമുദായങ്ങളിലൊക്കെത്തന്നെ പൂർവ്വികരായ യോഗിവര്യന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നതായും അവർ നടപ്പിലാക്കിയ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളാണ് പിൻതലമുറക്കാർ പിന്തുടർന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കാം.

ശാക്തേയക്കാവുകളുടെ ആരാധനയ്ക്ക് രഹസ്യസ്വഭാവമുണ്ടോ?

ശാക്തേയക്കാവുകളിൽ  പ്രകടവും രഹസ്യവുമായ ആരാധനകൾ നടക്കുന്നു. സാധാരണരീതിയിൽ അഭിഷേകാദികളായി തുടങ്ങുന്ന പൂജകളും ഉത്സവങ്ങളും മറ്റ് ചടങ്ങുകളും പ്രകടഭാവത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരമാണ്. രഹസ്യമായി നടക്കുന്നത് അഥവാ നടക്കേണ്ടത് പഞ്ചമകാര പൂജയാണ്.

രുരുജിത് വിധാനത്തിന്റെ താത്വികവശമെന്ത്?

എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളും ഒരു സാധകശരീരത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മക ആവിഷ്കാരമാണ്. എന്നാൽ കൊടുങ്ങല്ലൂർ തുടങ്ങിയ ശാക്തേയക്കാവുകൾ ഒരു കൗളസാധകന്റെ ഉപാസ്യഭാവത്തെ പ്രതീകാത്മകമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണ്. അതായത് കൗളസാധകൻ സ്വന്തം ശരീരത്തെ ശ്രീചക്രരൂപേണ അനുസന്ധാനം ചെയ്യുന്നു. ശ്രീചക്രത്തിലെ നവയോനികളിൽ അഞ്ചെണ്ണം ശക്ത്യാത്മകങ്ങളും നാലെണ്ണം ശിവാത്മകങ്ങളുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും ശ്രീചക്രത്തിൽ ശിവന് പൂജയില്ല. ദേവിയ്ക്ക് മാത്രമേ പൂജയുള്ളൂ. ദേവിയുടെ വിവിധ പരിവാരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അഷ്ടമാതൃക്കൾക്ക് പ്രാധാന്യവുമുണ്ട്. സപ്തമാതൃക്കൾ എന്ന് പറഞ്ഞുവരാറുണ്ടെങ്കിലും താന്ത്രികമായ ഉപാസന ഉയരുമ്പോൾ അഷ്ടമാതൃക്കളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുന്നു. മാതൃദേവതമാർക്ക് പ്രാധാന്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് തെക്കോട്ട് പൂജ നിർവ്വഹിക്കപ്പെടുന്നത്. ശാക്തേയക്കാവുകളിൽ ശിവന് പൂജ നടക്കാറുണ്ടെങ്കിലും വലിയ പ്രാധാന്യമൊന്നും കല്പിക്കാറില്ല. ദേവിക്കാണ് ശരിയായ പൂജ നടക്കുന്നത്. ശിവതത്വം എന്നത് നിർഗ്ഗുണവും നിർവ്വികാരവുമായ പരബ്രഹ്മതത്വം തന്നെ. ദേവീചൈതന്യമാവട്ടെ ഉത്ഥാപിത കുണ്ഡലിനി തന്നെയാണ്. ശ്രീചക്രത്തിന്റെ ഈ താത്വിക സമീപനത്തെ ഉൾക്കൊണ്ടാണ് ശാക്തേയക്കാവുകളിൽ ശിവനും, മാതൃക്കളും, കാളിയുമെല്ലാം പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

കേരളത്തിലെ ശാക്തേയക്കാവുകൾ ഏതൊക്കെയാണ്?

മുൻകാലത്ത് എല്ലാ ദേവീക്ഷേത്രങ്ങളും ശാക്തേയക്കാവുകളായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് വന്നുചേർന്ന പൗരോഹിത്യശക്തികളുടെ പ്രഭാവം നിമിത്തം പല മാറ്റങ്ങളും വന്നുചേർന്ന് തനതായ ഭാവം കൈവെടിഞ്ഞതാണ്. എങ്കിലും കൊടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീകുരുംബക്കാവ്, കോഴിക്കോട് ശ്രീവളയനാട്കാവ്, കൊയിലാണ്ടി കൊല്ലംശ്രീപിഷാരികാവ്, എടച്ചേരിയിലെ കളിയാംവെള്ളിക്കാവ്, കൂത്തുപറമ്പിലെ തിരുവഞ്ചേരിക്കാവ്, ഇരിക്കൂർ ശ്രീമാമാനത്ത്കാവ്, കണ്ണൂരിനടുത്ത് കളരിവാതുക്കൽ, മാടായിക്കാവ്, നീലേശ്വരം മന്നത്ത് കാവ് എന്നിവ തനതായ സ്വഭാവം കൈവിടാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. കൊട്ടിയൂരിനടുത്ത ചപ്പാരത്ത് ക്ഷേത്രം സപ്തമാതൃപുരം എന്നതിന്റെ അപഭ്രംശനാമാന്തരമാണ്. അവിടെയും ശാക്തേയവിധാനമാണ് വേണ്ടത്. ശാക്തേയക്കാവുകളിലെ വാസ്തുഘടനയും പ്രതിഷ്ഠാവിധാനവും മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളുടേതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്ഥമാണ്. ശിവനും, സപ്തമാതൃക്കളും, ഭദ്രകാളിയും ചേർന്നതാണിത്. ക്ഷേത്രപാലനും സവിശേഷപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ശേഷസമുച്ചയത്തിൽ ഇത് " രുരുജിത് വിധാനം " എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്നു. ഇവ കൂടാതെ അരയർ, മലയോരനിവാസികൾ, വിശ്വകർമ്മജർ തുടങ്ങിയ വിവിധ സമുദായക്കാർ ശ്രീകുരുംബയായും മറ്റും പൂജിയ്ക്കുന്ന കാവുകളും ശാക്തേയക്കാവുകൾ തന്നെയാണ് ഇവിടെ രുരുജിത് വിധാനം ഇല്ലെന്നുമാത്രം.

ശാക്തേയത്തിൽ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ ഇല്ലെന്നും ആവാഹനവും ഉദ്വസനവുമുള്ള സംവിധാനമാണെന്നും പറഞ്ഞുവല്ലോ. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ ശാക്തേയക്കാവുകൾ എങ്ങനെയുണ്ടായി?

ഒരേ കേന്ദ്രത്തിൽ വച്ചുതന്നെ ഒരേ അർച്ചനോപാധിയിൽ തലമുറകളായി കുളയോഗികൾ പൂജിച്ചുവന്ന സങ്കേതങ്ങളിൽ തപഃപ്രഭാവം വർദ്ധിക്കുകയും ദേവീചൈതന്യം സ്ഥിരമായിത്തീരുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം അവ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠയുള്ള കാവുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളുമായിത്തീർന്നത്. നിർഗ്ഗുണയായിരിക്കുന്ന പരാശക്തിയ്ക്ക് സകളീകൃതവും പ്രകടവുമായ ഭാവം കൈവരിക്കുകയും പുരാതനകാലത്തെ രാജകീയ പ്രതാപത്തിനനുസരിച്ച് സാമൂഹ്യ ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിത്തീരുകയും പിന്നീട് സമൂഹമൊട്ടാകെ അവരുടെ പരദേവതയായി ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ വിവിധ സമുദായങ്ങളിൽ അവകാശാധികാര സമ്പ്രദായങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയും ജനപദത്തിന്റെ മുഴുവൻ ചൈതന്യകേന്ദ്രമായി അവരോധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ ആദിപരാശക്തിയുടെ സകളകൃതഭാവമായി പലപ്പോഴും അവതാരഭദ്രകാളിയെയാണ് വിവിധകാവുകളിൽ പൂജിയ്ക്കുന്നത്. എങ്കിലും പല ശാക്തേയക്കാവുകളിലും രഹസ്യമായി ശ്രീചക്രപൂജയും നിർവ്വഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ ആരാധനയിലൂടെ രാഷ്ട്രത്തിനും ജനപദത്തിനും ബാധിച്ചേക്കാവുന്ന ഈതിബാധകളെ അകറ്റി പുഷ്ടിയും കൈവരിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

ജ്യോതിഷി വേദാംഗങ്ങളും മറ്റ് ശാസ്ത്രങ്ങളും സാമാന്യമായി അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നാണല്ലോ. വിശദീകരിക്കാമോ?

വേദ വേദാംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും തന്ത്രശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും സാമാന്യമായി ധാരണയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ആഗമദൃശാ പ്രസ്താവിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാവുകയുള്ളു. അതിന് മറ്റൊരു പ്രശ്നചിന്ത ആവശ്യമായി വരുന്നില്ല.

ഇതേപോലെ ശാക്തേയവിഷയങ്ങളിൽ സാമാന്യമായ ധാരണയും പഞ്ചമകാര സാധനയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഓരോ സങ്കേതങ്ങളിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന മൂർത്തിയുടെ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി അതിനനുസരിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങൾ വിധിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. ശാക്തേയമൂർത്തികളെ തിരിച്ചറിയാനാണ് പലപ്പോഴും പാടുപെടുന്നത്. അതിന് പ്രാദേശികമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണാത്മകമായ സമീപനം ഇവിടെ ആവശ്യമാണ്.

ഗൃഹത്തിന്റെ പുറത്ത് ശാക്തേയ പൂജാമണ്ഡപം നിർമ്മിക്കുകയാണെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ച് എന്തെങ്കിലും നിയമങ്ങൾ നോക്കേണ്ടതുണ്ടോ?

ഗൃഹത്തിന്റെ പുറത്ത് മണ്ഡപം നിർമ്മിച്ചാലും പൂജകൻ കീഴക്കോട്ടോ വടക്കോട്ടോ തിരിഞ്ഞിരുന്ന് ആരാധന നടത്തുന്ന വിധത്തിലായിരിക്കണം പീഠം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്. ഒരു ശാക്തേയ ആചാര്യനെക്കൊണ്ട് തന്നെവേണം പീഠപ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യിക്കുവാൻ. ഒരിയ്ക്കലും ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മട്ടിൽ ഈ മണ്ഡപം നിർമ്മിക്കരുത്. ക്ഷേത്രത്തിലേതുപോലെ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠാവിധാനമല്ല ഇവിടെയുള്ളത്. പൂജ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ആവാഹിക്കുന്നു. അവസാനം ഉദ്വസിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഉദ്വസനമില്ലല്ലോ. അതേപോലെ പീഠം സ്ഥിരമായി ഒരിടത്ത് വെക്കണമെന്നില്ല. പൂജകഴിഞ്ഞാൽ സുരക്ഷിതമായി പെട്ടിയിലേയ്ക്കോ അലമാരയിലേയ്ക്കോ മാറ്റിവെക്കാം. വാസ്തു ശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് പീഠശാലകൾക്ക് ധ്വജയോനി പരികല്പിക്കുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം. 

ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഭണ്ഡാരത്തില്‍ അഥവാ കാണിക്കവഞ്ചിയില്‍ പണമിടുന്നത് എന്തിനാണെന്നറിയാം?

ആരാധനാലയങ്ങളില്‍, പ്രത്യേകിച്ചു ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ഭണ്ഡാരം നിത്യകാഴ്ചയാണ്. ഇതില്‍ കണക്കില്ലാത്ത പണം നിക്ഷേപിയ്ക്കുന്നവരുമുണ്ട്. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഭണ്ഡാരത്തെപ്പറ്റി പല അഭിപ്രായങ്ങളുള്ളവരുണ്ട്, ചിലര്‍ പറയും ഇതാവശ്യമെന്ന്. മറ്റു ചിലര്‍ ചോദിയ്ക്കും, ദൈവത്തിനെന്തിനാ പണമെന്ന്.

ചോദ്യം തെറ്റാണെന്നു പറയാനാകില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ പണമിട്ടാല്‍ ദൈവം പ്രസാദിയ്ക്കുമെന്ന വിശ്വാസം സത്യമായി വരണം. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദൈവത്തെ പണത്താല്‍ പ്രീതിപ്പെടുത്താമെന്ന വിശ്വാസം തെറ്റു തന്നെയാണ്. വാസ്തവം ഇതെങ്കില്‍ ഭണ്ഡാരത്തില്‍ പണമിടുന്നതിനു പുറകില്‍ ചില വിശ്വാസങ്ങള്‍ കാണാതിരിയ്ക്കുമോ, ഇതെക്കുറിച്ചു കൂടുതലറിയൂ,

പുരാണങ്ങളില്‍ പറയുന്ന കഥയുണ്ട്, വിഷ്ണുഭഗവാന്‍ കുബേരന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും പണം വാങ്ങി. ഇതു തിരിച്ചടയ്ക്കാന്‍ വിഷ്ണുവിനെ സഹായിക്കുന്നതിനാണ് ഭണ്ഡാരത്തില്‍ പണമിടുന്നതെന്നത്. അതായത് വിഷ്ണുഭഗവാനെ കടത്തില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിയ്ക്കുവാന്‍.

ഭണ്ഡാരത്തില്‍ പണമിടുന്നതിലൂടെ നാം ക്ഷണികമായ ആഗ്രഹങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നേടുമെന്ന വിശ്വാസവും നിലവിലുണ്ട്. ഇതോടെ നമ്മിലെ ചീത്ത ഘടകങ്ങള്‍ മാറുമെന്നും.

പണമിട്ടാല്‍ ദൈവം പ്രസാദിയ്ക്കുമെന്ന ചിന്തയോടെ ഭണ്ഡാരത്തില്‍ പണമിടുന്നവരുണ്ട്. ദൈവത്തിനു കൈക്കൂലി നല്‍കുന്ന ചിന്താഗതിയെന്നേ വിശേഷിപ്പിയ്ക്കാനാകൂ.

പല ക്ഷേത്രങ്ങളും പാവങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ പുണ്യപ്രവൃത്തിയ്ക്കുള്ള സഹായമെന്ന നിലയ്ക്കും ഇതിനെ കാണാം. ക്ഷേത്രചിലവുകള്‍ക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴിയാണ് ഭണ്ഡാരങ്ങളെന്നതും ഒരു വാസ്തവമാണ്.

മകയിരവും കരിങ്ങാലിയും


ആയുർവേദത്തിൽ ഖദിരാ എന്നാണ് കരിങ്ങാലിക്ക് പേര്. ഉറച്ചത് എന്നാണ് ഖദിരാ എന്ന വാക്കിനർത്ഥം. മകയിരം നക്ഷത്രക്കാരും ഉറച്ച സ്വഭാവഗതിയുള്ളവരായി കാണുന്നു. കരിങ്ങാലിക്കാതൽ കൊണ്ടുള്ള കഷായം കൊഴുപ്പിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതായി കാണുന്നുണ്ട്. അധികം കൊഴുപ്പില്ലാത്തതും ഉറച്ച ശരീരമുള്ളവരുമാണ് സാധാരണയായി മകയിരം നക്ഷത്രക്കാർ. തൊലിയിൽ നിന്നെടുക്കുന്ന പേസ്റ്റിന് "കഥഥ് " എന്നാണ് ഹിന്ദിയിൽ പറയുന്നത്. ഇത് വെറ്റിലയിൽ ചേർത്ത് ചവച്ചരയ്ക്കുന്ന രീതി വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ നിലവിലുണ്ട്.

" ചപലോ വിശാലദേഹോ
ബാല്യേ ശോകാന്വിതഃ പ്രമാദീച
ഉത്സാഹീ സത്യപരോ
ഭീരുർധനവാൻ സുഖീ സൗമ്യേ "

മകയിരം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ ചപലതയും പുഷ്ടിയുള്ള ശരീരവും ഉള്ളവനായും ബാല്യത്തിൽ തെറ്റുകൾ ചെയ്യുന്നവനായും ശോകപീഢയുള്ളവനായും കാണുന്നു. ഉത്സാഹവും സത്യവും ഭയവും സമ്പത്തും സുഖവും സൗമ്യതയും ഇവരിൽ കാണാറുണ്ട്. ഇതാണ് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം.

വരാഹമിഹിരാചാര്യരുടെ ഹോരാശാസ്ത്രത്തിൽ

" ചപലശ്ചതുരോƒഭീ: പടുരുത്സാഹീ ധനീ മൃഗേ ഭോഗീ " 

എന്ന് മകയിരത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നു.

കുട്ടിക്കാലത്ത് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവരായും അല്പം അന്തർമുഖരായും പിന്നീട് സ്വപരിശ്രമത്താൽ സുഖഭോഗങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നവരായും മകയിരത്തെ പൊതുവെ കാണുന്നു.

(അക്കേഷ്യ കാറ്റച്യു - അക്കേഷ്യ ചുണ്ട്റ (റോട്ട്ലർ) വൈൽഡ്, കുടുംബം : മൈമോസേസി)

സംസ്കൃതം :- ഖദിര
ഹിന്ദി :- ഖൈർകഥ്ഥ
തെലുങ്ക് :- ചണ്ഡപെട്ടു, ഖദിരമു 
മറാഠി :- ഖൈർ
ഇംഗ്ലീഷ് :- Cutch Tree, Catechu Tree
ബംഗാളി :- ഖയെരമ, ഖയെർഗച്ഛ
തമിഴ് :- കങ്കാലി
കന്നഡ :- കരഗാലി

ഒരു ഇടത്തരം വൃക്ഷം. ചന്ദനം പോലെ ഇതിന്റെ കാതലാണ് പ്രധാനമായി ഔഷധങ്ങൾക്കുപയോഗിക്കാറ്. മുൾമരമായ ഇതിന്റെ ഇലകൾ ചെറുവന്നിയുടേതുപോലെ ചെറുതായിരിക്കും. ഇതിന്റെ കാതലായ ഭാഗം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കഷായം വറ്റിച്ചെടുക്കുന്നതാണ് കഥ്ഥ (കാത്ത്). കാതൽ കുഷ്ഠഘ്നങ്ങളിൽ (കുഷ്ഠം, ത്വക് രോഗഹരം) വെച്ച് ശ്രേഷ്ഠമാണ്.

കരിങ്ങാലിക്കാതൽ തീ കത്തിച്ച് ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന രസം ശേഖരിച്ച് നെയ്യും നെല്ലിക്കനീരും തേനും ചേർത്ത് സേവിക്കുന്നത് കുഷ്ഠരോഗത്തിന് വിശേഷമാണ്.

നീരട്ടിയെണ്ണയിൽ വിധിപ്രകാരം തേനും നെയ്യും കരിങ്ങാലിക്കഷായവും ചേർത്ത് 15 ദിവസം സേവിക്കുകയും മാംസരസം മാത്രം സേവിക്കുകയും ചെയ്‌താൽ വളരെക്കാലം ജീവിക്കാമെന്ന് അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിൽ കാണുന്നു.

പ്രമേഹരോഗികളും അതിസ്ഥൂലശരീരക്കാരും ത്വക്ക് രോഗികളും കരിങ്ങാലിക്കാതലിട്ട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ച് പലവട്ടം കുളിക്കുന്നത് നന്ന്.

കഥ്ഥ (കാത്ത്) രുചിയുണ്ടാക്കുന്നതും ദീപനവുമാണ്. ഇത് കഫവാതങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കും. ഇത് പാലോടുകൂടി കഴിക്കുന്നത് വിരുദ്ധമാണ്. കാത്ത് അധികമായി കഴിച്ചുണ്ടാകുന്ന അസ്വാസ്ഥ്യത്തിന് പശുവിൻപാൽ പഞ്ചസാര ചേർത്ത് പലവട്ടം നൽകേണ്ടതുമാണ്. കാത്ത്, തിളപ്പിച്ച വെള്ളത്തിൽ അലിയിച്ച് വ്രണങ്ങൾ കഴുകുന്നത് നന്ന്. മുലക്കണ്ണിന്മേലുണ്ടാകുന്ന വ്രണങ്ങൾക്കും ഈ പ്രയോഗം വളരെ ഗുണം ചെയ്യും. പല്ല് വേദനയ്ക്ക് ഖദിരം (കാത്ത്) വായിലിട്ടലിയിക്കുകയോ പല്ലിന്റെ ദ്വാരത്തിൽ വെക്കുകയോ ചെയ്‌താൽ വേദന മാറും. ഇളക്കമുള്ള പല്ലുകൾ ഉറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. കാത്ത് ഉപയോഗിച്ച് വിശേഷപ്പെട്ട ദന്തധാവനചൂർണ്ണം ഉണ്ടാക്കാം. കാത്ത് 120 ഗ്രാം ആലം 60 ഗ്രാം, മീർ 60 ഗ്രാം, കരയാമ്പൂ 30 ഗ്രാം, ചോക്ക്പൊടി 480 ഗ്രാം ഇവ പൊടിച്ച് ചേർത്ത് ദിവസേന ഉപയോഗിക്കുക. ഊനില പഴുപ്പ്, രക്തം വരവ്, ദുർഗ്ഗന്ധം എന്നിവ അകറ്റി പല്ലുകൾ ഉറപ്പുള്ളവയായിത്തീരും.

തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപ്രഭാവം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന പ്രകൃതക്കാരാണ് മകീര്യം നക്ഷത്രക്കാർ. ശുഭകാര്യങ്ങളുടെ സമാരംഭത്തിന് ഈ നക്ഷത്രക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം വളരെ നല്ലതായി കരുതപ്പെടുന്നു. ആദ്യഘട്ടങ്ങളിലെ പാളിച്ചകൾ അകന്ന് നല്ലൊരു ജീവിതം ഈ നക്ഷത്രക്കാർക്ക് സിദ്ധിക്കുമെന്നും കാണുന്നു.

ഗൃഹാന്തർഭാഗത്തുവെച്ച് പൂജനടത്തിയാൽ ചില അശുദ്ധികൾ ബാധിക്കുകയില്ലേ?

പണ്ടുകാലത്ത് പ്രസവം, ആർത്തവം, മരണം എന്നിവയെല്ലാം നടന്നിരുന്ന അതേ വീട്ടിൽത്തന്നെയാണ് ശാക്തേയപൂജ നിർവ്വഹിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന അശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് പൂർവ്വികന്മാർ ബോധവാന്മാരല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലല്ലോ അങ്ങനെ ആചരിച്ചത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള യാതൊരുവിധ അശുദ്ധിയും ശാക്തേയത്തെ ബാധിയ്ക്കുന്നതല്ല. ഗംഗാതീരത്ത് ശവങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ചാലും ഗംഗയിലൂടെ ശവങ്ങൾ ഒഴുകിയാലും ഗംഗയുടെ പരിശുദ്ധി ചോദ്യംചെയ്യപ്പെടുന്നില്ലല്ലോ.

ശാക്തേയപൂജ വീടിനകത്തുനിന്നാണല്ലോ പണ്ട് ചെയ്തുപോന്നിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ പലരും പുറത്ത് മണ്ഡപമുണ്ടാക്കി ചെയ്‌തു വരുന്നത് ശരിയാണോ?

ശാക്തേയപൂജ ഗൃഹാന്തർഭാഗത്ത് തന്നെയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. ചിലരുടെ സംശയവും അജ്ഞതയും ചില അസൗകര്യങ്ങളും നിമിത്തമാണ് ഗൃഹത്തിന് പുറത്ത് മണ്ഡപം ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരുന്നത്.

പണ്ടുകാലത്ത് ശാക്തേയപൂജ നടത്തി പിന്നീട് പരിപാലിക്കാത്ത ഭവനങ്ങളിൽ ധാരാളം അനർത്ഥങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന് പരിഹാരമെന്ത്?

ശരിയായ വിധത്തിൽ ശാക്തേയപൂജ നടത്തുകതന്നെയാണ് അതിന്റെ പരിഹാരം. അതാവട്ടെ മദ്യ - മാംസാദികളാകുന്ന '  മ  ' കാരങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ചുതന്നെ ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പൂജകന്റെ യോഗ്യതയും പാരമ്പര്യവും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. തലമുറകളായി അനുഷ്ഠിച്ചുപോന്ന ശക്ത്യുപാസന തുടരാത്തതിന്റെ ദോഷങ്ങൾ കുടുംബാംഗങ്ങളിൽ എല്ലാം ബാധിച്ചിരിക്കും. ശാക്തേയത്തിന്റെ പുരുജ്ജീവനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അതിന് പരിഹാരമാവുകയുള്ളൂ.

ജ്യോതിഷത്തിൽ വെളിപ്പെട്ട ദുരിതങ്ങൾക്ക് ശാക്തേയ സമ്പ്രദായത്തിൽ പരിഹാരമുണ്ടോ?

തന്ത്രമാർഗ്ഗത്തിൽ ലഗ്നവും ഒമ്പത് ഗ്രഹങ്ങളും ദശമഹാവിദ്യകളെക്കൊണ്ട് ചിന്തിക്കാമെന്ന് ചിലർ ഗവേഷണാത്മകമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതായത് ഗ്രഹങ്ങളെക്കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾക്ക് ദശമഹാവിദ്യയിൽ പറയപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും വിദ്യയെകൊണ്ട് പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കാമത്രേ. അതായത് ലഗ്നം ത്രിപുരഭൈരവി, സൂര്യൻ രാജമാതംഗേശ്വരി, ചന്ദ്രൻ ഭൂവനേശ്വരി, ചൊവ്വ ബഗളാമുഖി, ബുധൻ ത്രിപുരസുന്ദരി, വ്യാഴം താരാദേവി, ശുക്രൻ കമലാദേവി, ശനി കാളീദേവി, രാഹു ഛിന്നമസ്ത, കേതു ധൂമാവതി എന്നീ ക്രമത്തിലാണത്രെ ഉപാസന ചെയ്യേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇത് ഒരു കാമ്യപ്രയോഗമായി മാറിപ്പോകും, ദശമഹാവിദ്യകളുടെ ഉപാസന യഥാർത്ഥത്തിൽ മോക്ഷസാധനയാണ്. അതിനാൽ ഇത്തരം കണ്ടെത്തലുകളോട് പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നില്ല.

എന്നാൽ ദോഷപരിഹാരമായി ഇതേവരെ അനുവർത്തിച്ചു വന്ന രീതി മറ്റൊന്നാണ്. ജ്യോതിഷി ഏതെങ്കിലും ശാക്തേയമാന്ത്രികനെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. പ്രശ്നച്ചാർത്ത് പരിശോധിച്ച് പ്രത്യംഗര തുടങ്ങിയ ഉഗ്രമൂർത്തികളെയും അശ്വാരൂഢാ തുടങ്ങിയ കാമ്യമൂർത്തികളെയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി പരിഹാരം തേടുന്നു. ഇതും മാന്ത്രിക പ്രയോഗം തന്നെയാണ്.

നവഗ്രഹങ്ങളിൽ ഈശ്വരൻ - ശനീശ്വരൻ

നവഗ്രഹങ്ങളിൽ പേരിനൊപ്പം ഈശ്വരൻ എന്ന് ചേർത്തു വിളിക്കുന്നത് ശനിയെ മാത്രമാണ് ' ശനിയെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥനാക്കുന്നത് കണിശമായ നീതിയും ന്യായവും ധർമ്മവും മൂലമാണ് അതാണ് ശനീശ്വരന്റെ വലിയ പ്രത്യേകതയും ' ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും എല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണെങ്കിലും അതിന് ജാതകത്തിൽ ശനിയുടെ സ്ഥാനം ആനുകുലമായും ശുഭമായും ഭവിക്കുകയും വേണമെന്നാണ്.

' ശനീശ്വരന്റ ദൃഷ്ടിക്ക് ആരോടും പ്രത്യേക മമതയോ ആരോടും കൂടുതലായി വിദ്വേഷമോ ഇല്ല. ധനവാൻ, ദരിദ്രൻ ,വലിയവൻ, ചെറിയവൻ, രാജാവ് മന്ത്രി, തൊഴിലാളി, നേതാവ് എന്ന വ്യത്യാസമൊന്നും ശനിക്ക് ലവലേശമില്ല..

എല്ലാവരും ശനീശ്വരനു മുമ്പിൽ സമന്മാരാണ്.

ഓരോ ജന്മത്തിന്റെയും ജന്മ ജൻമാന്തര - പൂർവ്വ ജന്മ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം ശനീശ്വരന് എന്നും മനഃപാഠമായിരിക്കുമത്രെ.

'ശനീശ്വരന്റെ ദീർഘദൃഷ്ടിയും, കുശാഗ്രബുദ്ധിയും കണിശമായ ഗണിതവും ആരുടെ മുമ്പിലും ഒരിക്കലും പിഴക്കാറുമില്ലത്രെ.

മനുഷ്യരെ മാത്രമല്ല ദൈവത്തെപോലും ശനീശ്വരൻ വെറുതെ വിടാറില്ല.

ശ്രീ പരമേശ്വരൻ രഹസ്യമായി ഗംഗാദേവിയെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നതിന് ആത്മാർത്ഥമായി ഒപ്പം നിന്ന് സഹായിച്ചത് ശനിയാണത്രെ.

അതിൽ സംപ്രീതനായ പരമേശ്വരനാണ് ശനിക്ക് "ഈശ്വരസ്ഥാനം നൽകിയതെന്നാണ് കഥ. എന്നാൽ അതേ ശനി തന്നെയാണ് ഏഴരശ്ശനി ബാധിച്ചവേളയിൽ ശിവനെ ശനിപീഡയാൽ കഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തത്.

ശനിയെ എല്ലാവർക്കും ഭയമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ അങ്ങിനെ പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ശുദ്ധാത്മാക്കൾക്ക് ശനി നല്ലവനാണ് ദുഷ്ടാത്മാക്കൾക്ക് ശനി പേടിക്കേണ്ടവനും ആണ് എന്ന് കരുതിയാൽ മതി.

ജ്യോതിഷഗണിതമനുസരിച്ച് ശനിയുടെ യാത്ര മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളെപ്പോലെയല്ല സദ്ഗുണ സമ്പന്നനായ ശനി ഒരു രാശിയിൽ രണ്ടര വർഷക്കാലമുണ്ടാകും 12 രാശികളും തരണം ചെയ്ത് ഒരു പ്രാവശ്യം യഥാവിധി ചുറ്റി വരാൻ ശനിയ്ക്ക് ഏകദേശം 30 വർഷം വേണ്ടിവരുമെന്നർത്ഥം

അതായത് നവഗ്രഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും സാവധാനം സഞ്ചരിക്കുന്നത് ശനിയാണ്.
30 വർഷമെന്നത് ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിൽ വലിയ കാലമാണ്. ജീവിതത്തിൽ പല സന്നിഗ്ദഘട്ടങ്ങളും ഈ കാലയളവിൽ തീർച്ചയായും തരണം ചെയ്യേണ്ടി വരുമല്ലോ. അതാണ് ശനിയുടെ പ്രീതി എപ്പോഴുമുണ്ടാവണം എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ മുഖ്യ കാരണവും

ഏറ്റവും മെല്ലെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരാനിടയായത് ശനി മുടന്തനായത് കൊണ്ടാണത്രെ.  അതിന് പിന്നിലുമുണ്ടൊരു കഥ .

ലങ്കാധിപതിപനായ രാവണനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ളതാണ് ആ കഥ

ഗർഭിണിയായ സഹധർമ്മിണി സൽപുത്രനെ തന്നെ പ്രസവിക്കണമെന്നും പ്രസവമയത്ത് എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ശുഭസ്ഥാനത്ത് തന്നെ യഥാവിധി വന്ന് ഭവിക്കണമെന്നും രാവണൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഇക്കാര്യം നവഗ്രഹങ്ങളെ അദ്ദേഹം കാലേക്കുട്ടി അറിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഗ്രഹനില ശരിയാംവണ്ണമായില്ലെങ്കിലോ, ഗ്രഹങ്ങൾ ആ സമയത്ത് അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന ബലമായ സംശയം രാവണനിൽ ഉടലെടുക്കുകയുണ്ടായി. ഒരു പരീക്ഷണത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ മനസ്സു വരാത്തതിനാൽ അഹങ്കാരിയായ രാവണൻ നവഗ്രഹങ്ങളെയെല്ലാം പിടിച്ചുകെട്ടി എന്നും കാണുന്നതിനായി കൊട്ടാരപ്പടവുകളിൽ തന്നെ കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ചു കിടത്തി. അവരെ ചവിട്ടിക്കൊണ്ടാണ് ധിക്കാരിയായ രാവണൻ കൊട്ടാരത്തിൽ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.' രാവണന്റെ ശക്തിക്കു മുമ്പിൽ നവഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. എന്നാൽ കുപിതനായ ശനി അവസരം പാഴാക്കിയില്ല. തന്റെ ദേഹത്തു രാവണന്റെ തന്നെ ചവിട്ടേറ്റു പതിഞ്ഞ പൊടിപടലങ്ങളും മറ്റും കൂട്ടി ഉരുട്ടി തന്റെ തന്നെ ദിവ്യശക്തിയും ചേർത്ത് ഗുളിക രൂപത്തിലാക്കി ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ജനനസമയത്ത് കൃത്യമായി നവജാത ശിശുവിന്റെ അശുഭ സ്ഥാനത്തെറിഞ്ഞു പതിപ്പിച്ചു.

ശനിയുടെ ഏറ്റവും മാരകനായ ആ പുത്രനാണത്രെ രാവണന്റെ കണ്ണുവെട്ടിക്കാൻ ഗുളിക രൂപം പൂണ്ട സാക്ഷാൽ ഗുളികൻ .

ശനീശ്വരൻ തന്നെ ആയുസ്സിന്റെ കാരകനാണ് പിന്നെ ശനിയുടെ പുത്രന്റെ കാര്യം പറയണോ.?

എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളെയും അശുഭ സ്ഥാനത്തെത്തുന്നത് തടയാൻ രാവണന് കഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ഗ്രഹനിലയിൽ മാരക സ്ഥാനത്ത് രാവണനറിയാതെ ഗുളികൻ വന്ന് നിന്നു. അതിന് കാരണമായതോ സാക്ഷാൽ ശനിയും. അതിനാലണത്രെ വലിയ വീരപരാക്രമിയായിട്ടും ദേവലോകം തന്നെ വിറപ്പിച്ചവനായിട്ടും രാവണപുത്രൻ ഇന്ദ്രജിത്ത് അൽപ്പായുസ്സായിപ്പോവാനിടയായത്.

ശനിയുടെ പ്രവർത്തിയിൽ കോപം പൂണ്ട രാവണൻ തന്റെ ചന്ദ്രഹാസം കൊണ്ട് ശനിയുടെ കാലിന് വെട്ടിയത്രെ. അങ്ങിനെയാണ് ശനി ' മുടന്തനായിപ്പോയത് എന്നാണാകഥ.

ദേവലോകരാജാവായ ദേവേന്ദ്രനെ ശനി ബാധിച്ച മറ്റൊരു കഥയുമുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ ദേവലോകത്ത് എത്തിയ ശനിയോട് ദേവേന്ദ്രൻ കുറച്ച് അഹന്തയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

"നീ എല്ലാവരെയും പരീക്ഷിക്കുന്ന വലിയ നീതിമാനല്ലേ. എന്നാൽ ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ എന്റടുത്ത് നിന്റെ ബാധയൊന്നും ഏൽപ്പിക്കാൻ നീ നോക്കണ്ട, എന്നെ ശനി ബാധിക്കില്ല. എന്റെ ജാതകത്തിൽ അങ്ങിനെയൊരു ദശ നീയായിട്ടു വരുത്തിവക്കുകയും വേണ്ട"

. ഇതെല്ലാം കേട്ട ശനി പറഞ്ഞു.

" രാജാവായാലും കൊള്ളാം, പ്രജയായാലും കൊള്ളാം. അനുഭവിക്കേണ്ടത് അനുഭവിച്ചു തീർക്കുക തന്നെ വേണം, ഞാനായിട്ടു ഒന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും വരും ഓരോ ദശ വന്ന പോൽ പോകും. അതെല്ലാം ഓരോരുത്തരുടെ കർമ്മഫലമാണ്

ഉടൻ ദേവേന്ദ്രൻ പ്രതികരിച്ചു.

" ഹേ,ശനീ, 
നീ വലിയ കണിശക്കാരനല്ലെ 
എങ്കിൽ പറയൂ 
എന്റെ ജാതകത്തിൽ ശനിദശ എപ്പോഴാണ്?

ദേവരാജന്റെ ജാതകം നോക്കി ശനിയുടെ ദശാകാലം കൃത്യമായി ശനി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. കാലം കടന്നു പോയി ശനി പറഞ്ഞ സമയം വന്നപ്പോൾ ദേവേന്ദ്രൻ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു. എന്തു വന്നാലും ശനിക്ക് പിടികൊടുക്കാൻ അവസരമുണ്ടാക്കരുത്. എന്തെങ്കിലും ഉപായം കണ്ടു പിടിച്ചേ പറ്റു. പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല.

ദേവേന്ദ്രൻ തന്റെ തനതു രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു മുഷിക രൂപം സ്വീകരിക്കുകയും ആരെയും അറിയിക്കാതെ രഹസ്യമായി ഒരു കുപ്പയിൽ'ഒളിക്കുകയും ചെയ്തു..

ഈ രൂപത്തിൽ ശനി എന്നെ ബാധിക്കുന്നത് , ഒന്ന് കാണട്ടെ എന്ന അഹംഭാവത്തിൽ കുപ്പത്തൊട്ടിയിൽ ശനി പറഞ്ഞ കാലമത്രയും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പെരുച്ചാഴി വേഷം ഉപേക്ഷിച്ച് ദേവലോകത്ത് ഇന്ദ്രനായി തന്നെ വന്നു ചേർന്നു.

പിന്നീട് ഒരു ദിവസം ശനിയെ കണ്ടപ്പോൾ പുച്ഛത്തോടെയും എന്നാൽ വിജയ ഭാവത്തോടെയും ശനിയെ പറ്റിച്ച കാര്യം ദേവേന്ദ്രൻ ശനിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ .

ശനി ശാന്തഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു..

"സ്വർഗ്ഗ ലോകത്ത് സർവ്വരാലും ആരാധ്യനായി കഴിയേണ്ട അങ്ങ് ശനിദശക്കാലം എവിടെയായിരുന്നുവെന്ന് അങ്ങ് തന്നെ ഓർത്താൽ മതി. അങ്ങയെ ഈ വേഷം കെട്ടിച്ചതും അങ്ങിനെ തോന്നാൻ ഇടയാക്കിയതും ആരായിരിക്കുമെന്നു കൂടി ശരിക്കും ഒന്നു ചിന്തിച്ചോളു. "

അതെ എവിടെ പോയി ഒളിച്ചാലും ആർക്കും ശനി ബാധയെ തടുക്കാനാവില്ല

ആൾ എത്ര സമർത്ഥനായാലും ഏത് അധികാരി ആയാലും ശനി പിടിക്കേണ്ട സമയത്ത് ശനി പിടികൂടുക തന്നെ ചെയ്യും അത് തീർച്ചയാണ്. പിടികിട്ടാപ്പുള്ളികളും പിടിയിലാകും അധികാരികൾ ചിലപ്പോൾ ജയിലിലും ആകും.

അതാണ് ശനി സാക്ഷാൽ ശനീശ്വരൻ.

ശനി രുദ്രദേവതയെ പ്രതിനിധികരിക്കുന്ന ദേവനാണ് , സൂര്യന്റെ മകനാണ്. ശനി രഹസ്യ സ്വഭാവ സവിശേഷതയുള്ള ദേവനാണ്. ശനിയുടെ മുമ്പിൽ ഒന്നും മറച്ചു വയ്ക്കാനാവില്ല തന്നെ.

ശനിപ്പിഴയും ശനിദശയും ഒന്നല്ല, രണ്ടും രണ്ടവസ്ഥയാണ്.

ശനിപ്പിഴ താൽക്കാലികമാണ് എന്നാൽ ശനിദശ എന്നത് ജാതകത്തിൽ ശനിയുടെ ദശ നടക്കുന്ന കാലം മുഴുവനും ആണ്.

അത് 19 കൊല്ലം വരും'

ശനിദോഷപരിഹാരത്തിന് ശനിമന്ത്രം, ശനിഗായത്രി എന്നിവ ജപിക്കാം '

ശനിദശാ കാലത്ത് നീല വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതും നല്ലതാണ്.

കാക്കയ്ക്ക് ചോറു കൊടുക്കുക, നീലത്താമര, ശംഖുപുഷ്പം നീല ചെമ്പരത്തി എന്നിവ കൊണ്ട് ശാസ്താവിനെ പൂജിക്കുക'

ശനിദോഷം ലഘൂകരിക്കാൻ ശിവനെ വില്വ പത്രങ്ങളിൽ (കുവളത്തില) പൂജിക്കുന്നതും ശനീശ്വര ക്ഷേത്രത്തിലും ശിവാംശമുള്ള മറ്റു ദേവതകളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ചെന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യാം.

നവഗ്രഹമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് പറയാറുണ്ട്

ശനിപ്പിഴയുള്ളപ്പോൾ മാത്രം ശനിയെ പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ മതിയത്രെ.

ശനിയുടെ മുമ്പിൽ തല കുമ്പിടുകയോ, കുമ്പിട്ടു നമസ്കരിക്കുകയോ വേണ്ടതില്ല. അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ ശനി പുറത്തു കയറിയിരിക്കുമെന്നും പറയാറുണ്ട്.

ശനിയെ തൊഴുതുമടങ്ങുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ശനി കൂടെപ്പോരാനിടയുണ്ടെന്ന വിശ്വാസവും ഉണ്ട്.

ജ്യോതിഷി സമസ്യകളെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു?

പ്രത്യക്ഷം, അനുമാനം, ആഗമം എന്നീ മൂന്ന് പ്രമാണങ്ങളെ മുഖ്യമായും ആശ്രയിച്ചിരിക്കണം. ഇതിൽ അനുമാനം എന്നതുകാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങളാണ്. അത് അറിഞ്ഞ് ഗൗരവബുദ്ധ്യാ പ്രവർത്തിക്കണം. പ്രത്യക്ഷം കൊണ്ട് സിദ്ധമായ ഒരു വസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പ്രശ്നചിന്ത ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ആഗമശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിലും പ്രശ്നചിന്ത നടത്തേണ്ടതില്ല. പ്രത്യക്ഷംകൊണ്ടും അനുമാനംകൊണ്ടും അറിയാത്തതാണ് ആഗമപ്രമാണം. അവിടെ തർക്കത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ആഗമശാസ്ത്രത്തിനാണ് പരമമായ പ്രാമാണ്യം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. ഉദാഹരണമായി ആചാര്യന് പുല സംഭവിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന കാര്യം പ്രശ്ന ചിന്ത നടത്തേണ്ടതില്ല. ആഗമശാസ്ത്രങ്ങളിൽ അവയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശമുണ്ട്. പ്രതിഷ്ഠ, ഉത്സവം തുടങ്ങിയ ക്രിയകൾക്ക് വേണ്ടി ആചാര്യവരണം നടത്തി പവിത്രവും കൂറയും വാങ്ങിച്ച ശേഷമാണ് ഒരു പുല സംഭവിക്കുകയോ അറിയുകയോ ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ കർമ്മപരിസമാപ്തിവരെ ആചാര്യന് പുല ബാധകമല്ല. യാഗദീക്ഷിതനായ ബ്രാഹ്മണനും ശാക്തേയദീക്ഷിതനും ഇതേ വിധിതന്നെയാണുള്ളത്. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ സാമാന്യ ജനങ്ങളുടെ ആചരണവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യരുത്. ഇത്തരത്തിൽ ആഗമശാസ്ത്രദൃഷ്ട്യാ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾക്ക് പ്രശ്ന ചിന്ത നടത്തുകയല്ല തന്ത്രിയെ സമീപിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അപ്പോൾ തന്ത്രി ആഗമശാസ്ത്രങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നവനും ഭയസംശയരഹിതനുമായിരിക്കണം. തന്ത്രിയുടെ ലക്ഷണമെന്തെന്ന് തന്ത്രസമുച്ചയത്തിൽ വളരെ സ്പഷ്ടമായിത്തന്നെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ശാക്തേയപൂജയിൽ പഞ്ചമകാരങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം തന്ത്രശാസ്ത്രപ്രമാണങ്ങൾകൊണ്ട് സിദ്ധമാകയാൽ അതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് പ്രശ്നംവച്ചുനോക്കേണ്ടതില്ല. " ചതുർത്ഥനാഥസ്യതു ദൈവതം " എന്നു തുടങ്ങിയുള്ള ജ്യോതിഷപ്രമാണം കൊണ്ടും ഈ കാര്യം വ്യക്തമാകുന്നു. പ്രത്യക്ഷംകൊണ്ടും ആഗ്യമം കൊണ്ടും അറിയാൻ വയ്യാത്ത സന്ദർഭത്തിലാണ് നിമിത്തം ഗ്രഹനില തുടങ്ങിയ ഉപാധികളിലൂടെ അനുമാനിച്ച് വസ്തുത ദൃഢീകരിക്കുന്നത്. തത്കാലനിമിത്തങ്ങളും പൃച്ഛ - നിർഗ്ഗമാദി വിഷയങ്ങളും പരാമർശിച്ച് അനുമാനത്തിലൂടെ സമർത്ഥിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ജ്യോതിഷിയുടെ തപോബലം വളരെയേറെ ഉപയുക്തമായിരിക്കും. അതാണ് ജ്യോതിഷി സിദ്ധമന്ത്രനായിരിക്കണമെന്ന് പറയുന്നതിന്റെ പൊരുൾ. ദൈവജ്ഞന്റെ മന്ത്രസിദ്ധികൊണ്ട് മനസ്സിലുദിക്കുന്ന ആശയത്തെ സാധൂകരിക്കുകയാണ് ആ അവസരത്തിലെ ഗ്രഹനിലയും തത്കാലനിമിത്തങ്ങളും മറ്റും. അതിനാൽ മന്ത്രസിദ്ധി കൈവരിക്കാതെ നിത്യവൃത്തിക്കുള്ള ധനാർജ്ജന ഉപാധിയാക്കി ഈ ശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൂടാത്തതാകുന്നു.

ദൈവജ്ഞന്റെ (ജ്യോതിഷിയുടെ) ശരിയായ കൃത്യം എന്ത്?

" സത്യവാചഃ " സത്യം മാത്രം പറയുന്നവനായിരിക്കണം. ചിലപ്പോൾ സത്യം അപ്രിയമായിരിക്കും. എന്നിരുന്നാലും മരണകാര്യം ഒഴിച്ചുള്ളതെല്ലാം വ്യംഗ്യമായിട്ടെങ്കിലും അവതരിപ്പിച്ച് ദുർഘടനകളും, ഭാവിയിലെ പ്രയാസങ്ങളും ബോധ്യപ്പെടുത്തി സമൂഹത്തെ സന്മാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഇപ്പോൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും പൂർവ്വജന്മകൃത്യമായ കർമ്മത്തിന്റെ പരിണാമമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തി ഇത്തരം ദുരിതകർമ്മങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിൽ തുടരാതിരിക്കാനുള്ള ഉപദേശമാണ് ജ്യോതിഷികൾ നൽകേണ്ടത്. പൂർവ്വജന്മകർമ്മങ്ങൾ ശുഭമായിരുന്നാലും അശുഭമായിരുന്നാലും അതിന്റെ ചിത്രീകരണം മാത്രമാണ് ജാതകത്തിലെ ഗ്രഹനില എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്. പൂർവ്വജന്മത്തിൽ ചെയ്തുപോയ അശുഭകർമ്മങ്ങൾ ഈ ജന്മത്തിൽ രോഗമായും ദുരിതമായും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അതിന്റെ പരിഹാരമായി ഔഷധസേവ, ദാനം, ജപഹോമാദികൾ എന്നിവ വിധിക്കേണ്ടതാകുന്നു. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രീതി പരിഗണിക്കാതെ സത്യം തുറന്നുപറയാനുള്ള ആർജവം ജ്യോതിഷികൾ കൈവരിക്കേണ്ടതാണ്. ഇതിലൂടെ സമൂഹത്തോടും ഉപാസനാമൂർത്തിയോടും, നവഗ്രഹങ്ങളോടും സർവ്വോപരി ജ്യോതിഷമെന്ന ശാസ്ത്രത്തോടുമുള്ള പ്രതിബദ്ധത പുലർത്തേണ്ടതാകുന്നു.

ജ്യോതിഷികൾ പലപ്പോഴും ദീക്ഷിതശാപം ഉണ്ടെന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അത് സംന്യാസിയുടെ ശാപമാണോ?

ദീക്ഷിതശാപം എന്നത് സംന്യാസിയുടെ ശാപമാവാം. അതല്ലെങ്കിൽ കൗളസമ്പ്രദായത്തിൽ പൂർണ്ണദീക്ഷ നേടിയ അതായത് ആനന്ദനാഥശബ്‌ദാന്തമായ ദീക്ഷാനാമം നേടിയ യോഗിയുടെ ശാപവുമാകാം. ഇവിടെയും ദൈവജ്ഞൻ (ജ്യോതിഷി) തികഞ്ഞ ജാഗ്രതയോടെ സമസ്യകളെ വിലയിരുത്തേണ്ടതാണ്.

ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ് എന്താണ്?

സമ്പ്രദായം നിലനിർത്തുവാൻ വേണ്ടി പുത്രന്മാരില്ലാത്തതുകൊണ്ടും, വിദ്യ ആർക്കും ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കാത്തതുകൊണ്ടും, യോഗഭ്രഷ്ടനായതുകൊണ്ടും, ഊർദ്ധ്വഗതി കൈവരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ബ്രാഹ്മണനാണ് രക്ഷസ്സായി മാറുന്നത്

ശാക്തേയത്തോട് ജ്യോതിഷികളുടെ സമീപനം എന്തായിരിക്കണം ?

ജ്യോതിഷം വേദാംഗമായതിനാൽ തികച്ചും വൈദിക മാർഗ്ഗത്തെയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. അതിലെ പ്രമാണങ്ങൾ എല്ലാംതന്നെ വൈദിക പക്ഷപാതത്വം നിറഞ്ഞതുമാണ്. ചൊവ്വയെക്കൊണ്ടും, ശുക്രനെക്കൊണ്ടും മറ്റും ചിന്തിച്ച്  ശാക്തേയത്തെയും ശ്രീചക്രത്തെയും കുറിച്ചൊക്കെ പ്രസ്താവന നടത്താറുണ്ടെങ്കിലും ജ്യോതിഷികൾ ശാക്തേയ പ്രമാണങ്ങളായിലേയ്ക്ക് വേണ്ടത്ര ഊഴ്ന്നിറങ്ങിയിട്ടില്ല. എങ്ങനെയെന്നാൽ ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണശാപം ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടാൽ അത് ബ്രാഹ്മണസമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ആളുടെ ശാപമാണെന്ന് ധരിച്ച് അതിനുള്ള പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഈ ബ്രാഹ്മണ ശാപം എന്നത് ചിലപ്പോൾ ഒരു ശാക്തേയന്റെ ശാപവും ആകാം. ശാക്തേയദീക്ഷിതന്റെ ശാപം ഇവർ വേണ്ടത്ര ഗൗനിക്കാറില്ല. അതിനുള്ള പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കാറുമില്ല. ബ്രാഹ്മണൻ എന്നത് ഒരു സാമുദായികനാമമാണെന്ന് തന്നെ ജ്യോതിഷികൾ ഇന്നും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പഴയ ചാതുർവർണ്ണ്യ വ്യവസ്ഥയെ ജാതിവ്യവസ്ഥയായിട്ടു തന്നെയാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണമായി ഗുരു ശുക്രന്മാരെക്കൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണരെയും സൂര്യനെക്കൊണ്ടും ചൊവ്വയെക്കൊണ്ടും ക്ഷത്രിയനെയും ചന്ദ്രനെക്കൊണ്ട് വൈശ്യനെയും ബുധനെക്കൊണ്ടും ശനിയെക്കൊണ്ടും ശൂദ്രനെയും രാഹുവിനെക്കൊണ്ട് അന്യമതസ്ഥരെയും കേതുവിനെക്കൊണ്ട് ചണ്ഡാലാദികളെയുമാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ഇവിടെയൊക്കെയും സാമുദായിക പരിവേഷമല്ലാതെ ഗുണകർമ്മവിപാകത്തിലുള്ള ചാതുർവർണ്ണ്യ വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറില്ല.

ഒരു ശാക്തേയസാധകന്റെ അതായത് കുളയോഗിയുടെ ശാപം എത്രമാത്രം ഗുരുതരമാണെന്ന കാര്യം ജ്യോതിഷികൾ ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ പ്രശ്നനിരൂപണസമയത്ത് തികഞ്ഞ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ വിലയിരുത്തി പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കേണ്ടതാണ്.

ഇതേപോലെ ശാക്തേയ വിധിപ്രകാരം പൂജാദി അടിയന്തിരങ്ങൾ നടത്തുന്ന സങ്കേതങ്ങളിൽ ഒരു ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ് ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും വൈദികബ്രാഹ്മണൻ രക്ഷസ്സ് ആയതല്ലെന്നും ശാക്തേയ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും എന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. മലബാറിലെ ശാക്തയേക്കാവുകളിൽ പൂജാദി അടിയന്തിരങ്ങൾ നിർവ്വഹിയ്ക്കുന്ന പിടാരകന്മാർ സാമുദായിക ബ്രാഹ്മണരാണ്. അവരുടെ സങ്കേതങ്ങളിൽ ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ തീർച്ചയായും അവരുടെ സമുദായത്തിപ്പെട്ട ഒരാൾ രക്ഷസ്സ് ആയിത്തീർന്നതായിരിക്കണം. കൂത്തുപറമ്പിലെ തിരുവഞ്ചേരിക്കാവിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സിനെ കുടിയിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രക്ഷസ്സിന് ശാക്തേയ വിധിപ്രകാരം ഉപചാരം ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. എന്നാൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് തിരുവഞ്ചേരിക്കാവിലെ ഈശാനൻ മൂസ്സത്, ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ മൂസ്സത്, ഹരിദാസൻ മൂസ്സത് എന്നിവർ പറഞ്ഞത് മറ്റൊരു പ്രകാരത്തിലാണ്. ഏതോ ഒരു ജ്യോതിഷി അവിടെനിന്ന് പ്രശ്നം വച്ചപ്പോൾ അത് ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ട് അതിന്റെ പൂജാദികൾ നമ്പൂതിരിമാർ വന്ന് ചെയ്യണമെന്നും വിധിച്ചത്രെ. എന്നാൽ കാലാകാലങ്ങളായി മൂസ്സത്മാർ ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. തമ്പുരാനെ കൂട്ടിയ ഇടം എന്നാണ് ഈ മണ്ഡപത്തിന് പറയപ്പെടുന്നത്. നമ്പൂതിരിമാരെ തിരുമേനി എന്നല്ലാതെ തമ്പുരാൻ എന്ന് പണ്ട് കാലത്ത് വിളിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാൽ രാജവംശത്തിൽ പെട്ട ഏതോ ഒരു ഉപാസകനെ കുടിവെച്ച സ്ഥലമാണ് അതെന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തമ്പുരാൻ തമ്പുരാട്ടി എന്നൊക്കെ രാജവംശത്തിലുള്ളവരെയാണ് വിളിച്ചുപോന്നിരുന്നത്.

വിദ്യാഭ്യാസം, ജോലി, മുഹൂർത്തം, വിവാഹം, വിവാഹപൊരുത്തം, പ്രണയം, സന്താനലാഭം, കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങള്‍, ദാമ്പത്യ പ്രശ്നങ്ങൾ, ബിസിനസ്സ് പ്രശ്നങ്ങള്‍, മാനസീക പ്രശ്നങ്ങള്‍, ഗൃഹ ദോഷം, ശത്രുദോഷം എന്നിവയെ കുറിച്ച് പാരമ്പര്യ ജ്യോതിഷ വിധിപ്രകാരം പരിഹാരങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്ക് വിളിക്കുക, കിരണ്‍ജി, Phone :-8589090838 ...... or....... 9447090838 ..... or ...planetkodungallur@gmail.com ..... or ..... WhatsApp Number :- 9447090838


പാരമ്പര്യ ജ്യോതിഷ വിധിപ്രകാരം "ജാതകം" എഴുതി നൽകുന്നതാണ്.