പ്രശ്നസമയം പൂച്ച, ചേര, ഊമൻ, ഉടുമ്പ് മുതലായ അശുഭ ജന്തുക്കളെ ഇടതുഭാഗത്തുവച്ച് കാണുന്നതും ഇടതുഭാഗത്തിരുന്ന് ഗൗളി ശബ്ദിക്കുന്നതും / വലതുഭാഗത്ത് ഇരുന്ന് ആരെങ്കിലും തുമ്മുന്നതും

മാർജാരഡുണ്ഡുഭോലൂകഗോധാദ്യശുഭദർശനം
ഗൗള്യാ രുതം ച നാശായ വാമേ ദക്ഷേ തഥാ ക്ഷുതം.

സാരം :-

പ്രശ്നസമയം പൂച്ച, ചേര, ഊമൻ, ഉടുമ്പ് മുതലായ അശുഭ ജന്തുക്കളെ ഇടതുഭാഗത്തുവച്ച് കാണുന്നതും ഇടതുഭാഗത്തിരുന്ന് ഗൗളി ശബ്ദിക്കുന്നതും നാശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നവനായാണ്. വലതുഭാഗത്ത് ഇരുന്ന് ആരെങ്കിലും തുമ്മുന്നതും നാശസൂചകമാണ്.

ദൂത ദൈവജ്ഞ സംവാദ സമയം അയ്യോ അയ്യോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള സങ്കട ശബ്ദങ്ങളും തുമ്മുന്നതും കൊടിമരം അരയാൽ മുതലായ ഉത്തമ വൃക്ഷങ്ങൾ പതിക്കുന്നതും

ഹാഹാഖേദരവം ക്ഷുതം ച പതനം ചൈതന്യധ്വജാദേസ്തഥാ
വസ്ത്രച്ഛത്രപദത്രവിക്ഷതിമപി ധ്വംസാർത്ഥനാനാഗിരഃ
ക്രൂരാണാം മൃഗപക്ഷിണാം പ്രതിദിശം വാചശ്ച ദീപക്ഷയം
പാതം പൂർണഘടാദികസ്യ ച ബുധാഃ കഷ്ടം നിമിത്തം വിദുഃ.

സാരം :-

ദൂത ദൈവജ്ഞ സംവാദ സമയം അയ്യോ അയ്യോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള സങ്കട ശബ്ദങ്ങളും തുമ്മുന്നതും കൊടിമരം അരയാൽ മുതലായ ഉത്തമ വൃക്ഷങ്ങൾ പതിക്കുന്നതും മുണ്ട് കുട ചെരിപ്പ് മുതലായവ നാശപ്പെടുന്നതും നാശസൂചകങ്ങളായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുന്നതും ദിക്കുകളിൽ നിന്ന് ഘോരങ്ങളായ പക്ഷി മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതും വിലക്ക് അണയുന്നതും ഏതോ പദാർത്ഥങ്ങളെ കൊണ്ട് നിറച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കുടം മുതലായ പാത്രങ്ങൾ ഉടയുന്നതും കണ്ണ് ചെവി മുതലായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടാൽ അതായത് തത്സമയമുണ്ടായാൽ കഷ്ടമാണെന്ന് നിമിത്ത ശാസ്ത്രജ്ഞൻമാരായ മഹാന്മാർ പറയുന്നു.

കല്ല് ഈശ്വരനാണ് പക്ഷെ ഈശ്വരൻ കല്ലല്ല

വിവേകാനന്ദ സ്വാമികൾ പറഞ്ഞ ഗംഭീരമായ ഒരു  വാചകമുണ്ട്. 

"കല്ല് ഈശ്വരനാണ് പക്ഷെ ഈശ്വരൻ കല്ലല്ല"

 ഇതിനോടനുബന്ധിച്ച് ഒരു കഥ പറയാം.

ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മൺപാത്രങ്ങൾ  ഉണ്ടാക്കി ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്ന ഒരു സാധു സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണനായിരുന്നു അവരുടെ ഇഷ്ടദേവത. എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച് വിളക്ക് കൊളുത്തി നാമം ജപിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രമേ അവർ നിത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയുള്ളൂ.

 പക്ഷേ ഭഗവാന്റെ ഒരു ചിത്രം പോലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ശ്രീകൃഷ്ണ  വിഗ്രഹം വേണമെന്ന് അവർക്ക് വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം അവർ മണ്ണുകൊണ്ട്   ഒരു വിഗ്രഹം ഉണ്ടാക്കാമെന്ന്  തീരുമാനിച്ചു. സദാ  മനസ്സിൽ താലോലിച്ചിരുന്ന ബാലഗോപാലന്റെ  വിഗ്രഹം ഉണ്ടാക്കി.

 പീതാംബരം ധരിച്ച ഒരു കൊച്ചുവിഗ്രഹം. അന്നു മുതൽ ആ അമ്മയുടെ കൂടെ സദാ കണ്ണനുണ്ടാവും. എന്നും അവർ കണ്ണനെ  കുളിപ്പിച്ച് മനോധർമ്മംപോലെ  അലങ്കരിക്കും. ആ അമ്മ എന്ത് ആഹാരമുണ്ടാക്കിയാലും കണ്ണനു നൽകിയിട്ട് മാത്രമേ കഴിക്കുകയുള്ളൂ. അവർ സദാ കണ്ണനോട് സംസാരിക്കും. കൂടെ കിടത്തി ഉറക്കും. ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൗതുകത്തോടെ അടുത്ത വീട്ടിലെ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആ അമ്മയുടെ  അടുത്തെത്തി.

 അവർ സന്തോഷത്തോടെ ഒത്തൊരുമിച്ച് ഇരുന്ന് നാമം ജപിക്കും. ഭജനകൾ പാടും. ഭഗവാന്റെ കഥകൾ പറയും.
ഭഗവാന് നേദിച്ച പഴവും കൽക്കണ്ടവുമെല്ലാം അവർ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നൽകും.  ഇതു കണ്ട് എല്ലാവരും അവരെ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് ഭക്തിയൊന്നുമല്ല. ഈ മൺപ്രതിമ ഇങ്ങനെ ഭഗവാനാകും? 

 ഇതിനെ എന്തിനാണ് സദാ കൂടെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നത്. പ്രതിമ ആഹാരം കഴിക്കുമോ? ഇതെല്ലാം വെറും ഭ്രാന്താണ്. എല്ലാവരുടെയും പരിഹാസങ്ങൾ കേട്ടിട്ടും ആ സാധുസ്ത്രീ പറയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. അവരുടെ നിസ്സംഗഭാവം കണ്ട് ചിലർക്ക് അവരോട് കടുത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. അവരെല്ലാം കൂടി മഹാരാജാവിന്റെ അടുത്തുചെന്ന് ആണ് സാധു സ്ത്രീയ്ക്കെതിരെ പരാതി ബോധിപ്പിച്ചു. 

ആ സ്ത്രീ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ വഴി തെറ്റിക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു. മഹാരാജാവ് ഭടന്മാരോട് ആ സ്ത്രീയെ തന്റെ മുന്നിൽ ഹാജരാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മൺപാത്ര നിർമ്മാണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അവരെ രാജഭടന്മാർ വന്നു പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി രാജാവിനു മുന്നിൽ നിർത്തി.

അപ്പോഴും അവർ ആ ശ്രീകൃഷ്ണവിഗ്രഹം എടുക്കാൻ മറന്നില്ല. മഹാരാജാവ് അവളെ വിചാരണ ചെയ്തു.

അവൾ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. 

"മഹാരാജൻ അടിയൻ തെറ്റൊന്നും  ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇത് അടിയന്റെ ഉപാസനാമൂർത്തിയായ ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്  എനിക്ക് എല്ലാം എന്റെ കണ്ണനാണ് ." 

അവരുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി കേട്ട് രാജാവ് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"ഇത് വെറും മൺവിഗ്രഹമല്ലേ? ഇതെങ്ങനെ ഭഗവാനാകും? ഇതിനെ എന്തിനാണ് അനാവശ്യമായി  അണിയിച്ചൊരുക്കുന്നത്?"    രാജാവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ ആ സ്ത്രീ  പരിസരം വീക്ഷിച്ചു. 

സദസ്സിലെ പ്രധാന ചുവരിൽ മഹാരാജാവിന്റെ മരിച്ചുപോയ പിതാവിന്റെ ചിത്രം മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവർ അതിനടുത്ത് ചെന്ന് തന്റെ ചളി പുരണ്ട കൈ ആ ചിത്രത്തിന്റെ മുഖത്ത് തേക്കാൻ ഒരുങ്ങി. രാജാവ് പെട്ടെന്ന് കോപിഷ്ഠനായി.

"എന്ത്? നിനക്ക് ഇത്ര ധിക്കാരമോ? നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുഖത്ത് ചളിവാരി തേക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നുവോ? "

അപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു.

 " മഹാരാജൻ! ഇത് അങ്ങയുടെ പിതാവല്ലല്ലോ?  കേവലം ഒരു ചിത്രമല്ലേ? ഈ ചിത്രത്തിലെ എന്തിനാണ് ഇത്രയേറെ അലങ്കാരങ്ങൾ? "

രാജാവിന് അതിന് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. 

അവർ തുടർന്നു. " ഒരു ചിത്രമാണെങ്കിലും ഇത് കാണുമ്പോൾ അങ്ങേക്ക് പിതാവിനെ ഓർമ്മ വരുന്നു. മരിച്ചു പോയ ഒരു മനുഷ്യനു വേണ്ടി അങ്ങ്  ഇത്രയും വിലപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രം വരച്ച് പൂജിക്കുന്നു.

 അങ്ങനെയെങ്കിൽ സർവ്വ പ്രപഞ്ചത്തിലും ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഭഗവത് ചൈതന്യത്തെ ഏതു രൂപത്തിലും, എവിടെ വേണമെങ്കിലും കാണാമല്ലോ.

ഒരു  വിഗ്രഹം കാണുമ്പോൾ,  അത് വെറും  കല്ലാണ്‌, മണ്ണാണ്, ചിത്രമാണ്, എന്നല്ല മറിച്ച്‌ ഈശ്വര ചൈതന്യമാണ് എന്നല്ലേ ഓർമ്മിക്കേണ്ടത്?   ഇവിടെ കാണുന്നതെല്ലാം ഈശ്വര ചൈതന്യം തന്നെയാണ്  എന്നിരിക്കേ ഏതിലാണ് ഈശ്വരനെ കണ്ടു കൂടാത്തത്?

 ഓരോ മനസ്സിനും ഇണങ്ങുന്ന രൂപത്തിൽ ഏതിൽ വേണമെങ്കിലും ഭഗവാനെ സങ്കൽപ്പിക്കാം.  ഭാവഗ്രാഹിയ ഭഗവാൻ നമ്മൾ സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ സദാ നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകും. അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷ തെളിവാണ് അടിയന് ഇപ്പോൾ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ പതറാതെ ധൈര്യത്തോടെ ശാന്തമായി നിൽക്കാൻ  കഴിഞ്ഞത്" ഇതെല്ലാം കേട്ട് രാജാവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി.

 കുലത്തിലും പാണ്ഡിത്യത്തിലും ധനത്തിലും എത്രയോ ദരിദ്രരയാണെങ്കിലും  ഭക്തിയുടെ തലത്തിൽ ഇവർ മഹാറാണി തന്നെ. ഭഗവാനെ അറിയുന്നതിൽ ഇവർ  പരമ പണ്ഡിത തന്നെ. മഹാരാജാവ് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവരുടെ കാലിൽ വീണു നമസ്കരിക്കാൻ ഒരുങ്ങി.

 അവർ  രാജാവിനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " അരുത് മഹാരാജൻ ഒരിക്കലും നശ്വരമായ ശരീരത്തെ നമസ്ക്കരിക്കരുത്. ശരീരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നോക്കിയാൽ അങ്ങ് മഹാരാജാവും അടിയൻ അങ്ങയുടെ പ്രജയുമാണ്. ആത്മീയ തലത്തിൽ നാം രണ്ടും ഒരേ ചൈതന്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് അടിയനെ നമസ്കരിക്കാൻ പാടില്ല. അവരെ പരിഹസിച്ച എല്ലാവരും പശ്ചാത്താപത്തോടെ തല കുനിച്ചു. ഈ കഥ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടവിധം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയട്ടെ.

ഭാഗവതം പറയുന്നു 

"യേനകേനാപ്യുപായേന മനഃ കൃഷ്ണേ നിവേശയേത്"

 ഏതു വിധത്തിലായാലും എന്നിൽ മനസ്സെത്തിയാൽ ഞാനയാളുടെയാണ് എന്നാണ് കണ്ണന്റെ മതം. തന്നിലെത്തിയ മനസ്സിനെ കണ്ണൻ ഇല്ലാതെയാക്കും. നമ്മുടെ മനസ്സാകുന്ന വെണ്ണ കണ്ണൻ നാമറിയാതെ കവർന്നെടുക്കും.

 എങ്കിൽ ശരി ഇതെല്ലാം ആരും കാണാതെ  ഒരിടത്ത് അല്ലെങ്കിൽ അവനവന്റെ ഗൃഹത്തിൽ ഇരുന്ന് ചെയ്ത് സ്വയം സന്തോഷിച്ചാൽ പോലെ എന്നൊരു പക്ഷമുണ്ട്. അതുപോരാ. എല്ലാവരെയും കൃഷ്ണാനന്ദത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കണം . നമ്മൾ കാണാറില്ലേ ഒരു കാക്കയ്ക്ക് രണ്ടു വറ്റു കിട്ടിയാൽ അത് എല്ലാവരെയും വിളിച്ച് വരുത്തും.

 അതുപോലെ നമ്മുടെ ഭഗവത് പ്രേമവും എല്ലാവർക്കും പകർന്ന് എല്ലാവരെയും ഭഗവാനിലേക്ക് അടുപ്പിക്കണം. സുകൃതികളായവർ പെട്ടന്ന് ഓടിവരും. എല്ലാവരുടെ ഹൃദയത്തിലും കൃഷ്ണപ്രേമം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പട്ടെ.....  

രണ്ടു കക്ഷികളെ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു യോജിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പ്രഷ്ടാവ് ചോദിക്കുമ്പോൾ

പാണിഗ്രഹണമന്യോന്യം ദ്വയോഃ കസ്യാപി ചാഗമഃ
സന്ധയേ ഛേദഭേദാദി സർവം സന്ധിവിരോധകൃൽ.

സാരം :-

രണ്ടു കക്ഷികളെ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു യോജിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പ്രഷ്ടാവ് ചോദിക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേർ തമ്മിൽ കൈകൾ പിടിക്കുന്നത് കാണുകയോ അവിടെ ഒരാൾ  വരികയോ ചെയ്‌താൽ ഉദ്ദേശിച്ച സന്ധികാര്യം ശുഭമായി അവസാനിക്കുമെന്നും അപ്പോൾ ഏതോ സാധനങ്ങളെ കീറുക മുറിക്കുക മുതലായ വിയോഗ ക്രിയകൾ ചെയ്യുന്നതായി കണ്ടാൽ സന്ധിയുണ്ടാകുന്നതല്ലെന്നും പറയണം.

പ്രഷ്ടാവ് ഉദ്ദേശിച്ച യാത്രയുടെ സാദ്ധ്യാസാദ്ധ്യതയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ

ശയനം ചോപവേശശ്ച പൃഷ്ട്വാ യാത്രാവിഘാതകൃൽ

പാദവ്യത്യാസസങ്കോചൗ വിളംബനകരൗ ധ്രുവം
പൃഷ്ട്വോത്ഥാനം ച യാനം ച യാത്രാലാഭായ സത്വരം.

സാരം :-

പ്രഷ്ടാവ് ഉദ്ദേശിച്ച യാത്രയുടെ സാദ്ധ്യാസാദ്ധ്യതയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ ചോദിച്ച് ഉടനെ ഇരിക്കുകയോ കിടക്കുകയോ ചെയ്‌താൽ വിഘ്നങ്ങളാൽ യാത്ര മുടങ്ങുമെന്നും കാൽ ഇളക്കിയിളക്കി ചവിട്ടിക്കൊണ്ടോ പിണച്ചോ മടക്കിയോ വച്ചുകൊണ്ടു ചോദിച്ചാൽ യാത്രയ്ക്ക് കാല താമസം വേണ്ടി വരുമെന്നും ചോദിച്ച ഉടൻ തന്നെ എഴുനേല്ക്കുകയോ നടക്കുകയോ ചെയ്‌താൽ ഉടൻ തന്നെ യാത്രയ്ക്കിടയാകുമെന്നും പറയണം.

ഓങ്കാരതിന്റെ മഹത്വം

      കുറച്ച് കാലം മന്ത്രം ജപിച്ചിട്ടുമെന്നും തനിക്കിതുവരെ ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടായിലെന്ന് വിലപിച്ചു  കൊണ്ട്  ഉപാസന അപ്പാടെ നിർത്തി ഈശ്വരനെ കുറ്റം പറയുന്നവരെ കാണാം. എന്നാൽ നിത്യാഭ്യാസത്തോടും ഭക്തിയോടും  ഏകാഗ്രതയോടും അർപ്പണഭാവത്തോടും കൂടി ആരാണോ ഉപാസിക്കുന്നത് അയാൾക്ക്  മുന്നിൽ എല്ലാ വാതിലുകളും മലർക്കെ  തുറക്കപ്പെടുന്നു..

         കഠിനമായ ഉപാസനിയിലൂടെ സക്ഷാൽ ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുള്ള ശക്തി സംഭരിച്ചതെന്ന് സൂതസംഹിതയിൽ പറയുന്നത് നോക്കാം

         സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നതിന്ന് മുമ്പ് സൃഷ്ടികർത്താവയ ബ്രഹ്മാവ് മഹാദേവനെ പ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പഞ്ചാഗ്നിമധ്യത്തിൽ കഠിന തപസ്സ് ചെയ്തു തുടർന്ന് മഹാദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ  ഭൂമിയേയും അന്തരീക്ഷത്തെയും സ്വർഗത്തെയും  സൃഷ്ടിച്ചു. ഭൂമിയിൽ നിന്നും അഗ്നിയേയും അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും വായുവും  സ്വർഗത്തിൽനിന്നും ആദിത്യനും പിറന്നു. പിന്നിട് അഗ്നിയിൽ നിന്നും ഋഗ്വേദവും വായുവിൽ നിന്നും യജുർവേദവും  ആദിത്യനിൽ നിന്നും സാമവേദവും ജനിച്ചു. ഋഗ്വേദത്തിൽ നിന്നും "ഭൂ", യജുർവേദത്തിൽ നിന്നും "ഭുവഃ" , സമവേദത്തിൽ നിന്നും "സ്വഃ" എന്നീ മൂന്ന് വ്യാഹൃതികൾ ഉണ്ടായി. 'ഭുഃ' വ്യാഹൃതിയിൽ നിന്നും 'അ' കാരവും, 'ഭുവഃ'  വ്യാഹൃതിയിൽ നിന്ന് 'ഉ' കാരവും, 'സ്വഃ'   വ്യാഹൃതിയിൽ നിന്ന് .'മ' കാരവും പിറന്നു. കോടിക്കണക്കിനു ആദിത്യന്മാർ ചേർന്നാലുണ്ടാക്കുന്ന ആ മൂന്നുവർണ്ണങ്ങളെ ചേർത്തുവച്ചപ്പോൾ അതിൽ നിന്നും "ഓം"   എന്ന ദിവ്യവും ശക്തിദായകവുമായ മന്ത്രം പ്രവഹിച്ചു.  

            "ഓം" എന്ന ബ്രഹ്മാത്തിൽ നിന്നാണ് സകലതും ഉദയം കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്  അതിനാൽ മന്ത്രങ്ങളേതു ജപികുമ്പോഴും ആരംഭത്തിൽ ഓങ്കാരം ഉണ്ടായിരിക്കണം, ഓങ്കാരം എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടേയും നായകസ്ഥാനമാണ് അലങ്കരിക്കുന്നത്

    " പ്രണവോ ധനുഃ ശരോഹ്യത്മാബ്രഹ്മ തല്ലക്ഷ്യമുച്യതേ അപ്രമത്തേന വേദ്ധവ്യം ശരവത്തന്മയോ ഭവേൽ"

  ഓങ്കാരത്തെ വില്ലായും ആത്മാവിനെ ശരമായും ലക്ഷ്യത്തെ ബ്രഹ്മമായും കാണണമെന്ന് ഈ ശ്ലോകം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. മത്രമല്ല ശാന്തതയിലേക്ക് നടക്കാൻ ആത്മാവുമായി  താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കണമെന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.  അക്ഷരം അഗ്നിയാണ്, അഗ്നി അറിവാണ്,  അറിവ് അനശ്വരമാണ് അത്തരത്തിലുള്ള അക്ഷരങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയാണ് "ഓം"


"ഓമിത്യേകക്ഷരം ബ്രഹ്മ വ്യാഹരൻ മാമനുസ്മരൻ  
യഃ പ്രയതി ത്യജൻ ദേഹം സ യാതി പരമാം ഗതിം"  

...( ഭഗവത് ഗീത)

  ആരാണോ എന്നെയോർത്തുകൊണ്ട്  ഓങ്കരജപം നടത്തുന്നത് അയാൾ പൂർണമായും പ്രാപിക്കുന്നു.   

“ഏതദ്ധ്യേവക്ഷരം ബ്രഹ്മ ഏതദ്ധ്യേവാക്ഷരം 
പരം ഏതദ്ധ്യേവാക്ഷരം ജ്ഞാത്വാ യോ യദിച്ച്തി തസ്യ തൽ"

. .(കഠോപനിഷത്) 

ഓം  എന്ന അക്ഷരം സാക്ഷാൽ ബ്രഹ്മമാണ് പരബ്രഹ്മവും  ഈ ഓം തന്നെയാണ്  ഇവ രണ്ടിന്റെയും തത്വം മനസ്സിലാക്കിയശേഷം ആരും എന്താഗ്രഹിച്ചാലും അത് പ്രപ്തമാവുകതന്നെ  ചെയ്യും.

"ഏഷ സർവേശ്വരഃ ഏഷ സർവജ്ഞഃ  
ഏഷോന്തര്യാമീ, ഏഷ യോനിഃ 
സർവസ്യ പ്രഭവാ ലയേനഹി ഭൂതാനാം”

… (മുണ്ഡകോപനിഷത്ത്)

  "ഓം" സർവേശ്വരനാണ്, സർവജ്ഞനുമാണ്, അന്തർയാമിയാണ്. എല്ലാത്തിന്റെയും കാരണവുമാണ്, എല്ലാഭൂതങ്ങളും 'ഓം' എന്ന പ്രതിഭാസത്തിൽ നിന്നും ഉദയംകൊള്ളുന്നു. ലയിക്കുന്നതും അവിടെ തന്നെയാണ്. 

“ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ ധ്യേയം സർവ മുമുക്ഷുഭിഃ 
ഓങ്കാരം യോ ന ജാനാതി ബ്രാഹ്മണോ ന ഭവേത്തു സഃ  
പ്രണവോ ധനുഃ ശരോ ഹ്യത്മാ  ബ്രഹ്മ തല്ലക്ഷ്യമുച്യതേ”.. (നാദബിന്ദുപനിഷത്ത്)  

    മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ  സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ ഓങ്കാരത്തെയാണ് ധ്യാനിക്കേണ്ടത്.  ആർക്കാണോ ഓങ്കാരം അറിയാത്തത് അയാൾക്ക് ഒരിക്കലും ബ്രഹ്മജ്ഞാനം നേടാനാകില്ല.  ഓങ്കാരമെന്നത്  ധനുസ്സാണ്, ആത്മാവാകട്ടെ ശരവും. ബ്രഹ്മം പരമമായ ലക്ഷ്യവുമാണ്.

ആയുസ്സിന്റെ സ്ഥിതിയെപ്പറ്റി ചോദിക്കുന്ന സമയം അതായത് രോഗം ശമിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ

പിതൃപുഷ്പം തിലം വഹ്നിർനൂതനം വസനം തഥാ,
ദർഭദധ്യാദി നിഖിലം സംഭൃതം പിതൃകർമണേ,

മരണാന്തരാപേക്ഷം ദ്രവ്യം യത്സകലന്തു തൽ
ഏതേഷാം ദർശനം നൂനമായുഃപ്രശ്‌നേ മൃതിപ്രദം.

സാരം :-

ആയുസ്സിന്റെ സ്ഥിതിയെപ്പറ്റി ചോദിക്കുന്ന സമയം അതായത് രോഗം ശമിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ ചെറൂള, എള്ള്, തീയ്യ്, കോടിവസ്ത്രം, പിതൃകർമ്മത്തിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്ന ദർഭ, തൈര്, മുതലായ പദാർത്ഥങ്ങൾ ശവസംസ്കാരത്തിനും മറ്റും ഉതകുന്ന വിറക്, ഉണക്കലരി മുതലായ വസ്തുക്കൾ ഇവകളെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ രോഗി മരിച്ചുപോകുമെന്ന് പറയണം.

വിദ്യാഭ്യാസം, ജോലി, മുഹൂർത്തം, വിവാഹം, വിവാഹപൊരുത്തം, പ്രണയം, സന്താനലാഭം, കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങള്‍, ദാമ്പത്യ പ്രശ്നങ്ങൾ, ബിസിനസ്സ് പ്രശ്നങ്ങള്‍, മാനസീക പ്രശ്നങ്ങള്‍, ഗൃഹ ദോഷം, ശത്രുദോഷം എന്നിവയെ കുറിച്ച് പാരമ്പര്യ ജ്യോതിഷ വിധിപ്രകാരം പരിഹാരങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്ക് വിളിക്കുക, കിരണ്‍ജി, Phone :-8589090838 ...... or....... 9447090838 ..... or ...planetkodungallur@gmail.com ..... or ..... WhatsApp Number :- 9447090838


പാരമ്പര്യ ജ്യോതിഷ വിധിപ്രകാരം "ജാതകം" എഴുതി നൽകുന്നതാണ്.