മാനസികമന്ത്രജപം

മന്ത്രസിദ്ധി ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞ സാധകന് ഏതു സമയത്ത് വേണമെങ്കിലും ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം - ഇരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും - മന്ത്രജപം ആകാം. അവരെ മന്ത്ര ജപത്തിന് പറയുന്ന ദോഷങ്ങൾ ബാധിക്കുകയില്ല.

അശുചിർവാ ശുചിർവാപി ഗച്ഛൻ തിഷ്ഠൻ സ്വപന്നപി
മന്ത്രൈകശരണോ വിദ്വാൻ മനസൈവം സമഭ്യസേത്
ന ദോഷോ മാനസേ ജാപേ സർവദേശേപി സർവദാ
ജപനിഷ്ഠോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠോഖിലം യജ്ഞഫലം ലഭേത്.

സംപുടശബ്ദങ്ങൾ

മന്ത്രം കൊണ്ട് നേടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഫലത്തിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് പലേ മന്ത്രങ്ങൾക്കും പലേ സംപുടങ്ങളാണ് (അനുബന്ധങ്ങൾ) ചേർക്കേണ്ടത്. 

സംപുടങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്. 

സ്വാഹാ, നമഃ, വൗഷ്ട്, ഹും, ഫട്, ഹും ഫട്, വഷട്. 

വശീകരണം, ആകർഷണം, യജ്ഞം ഇവയുടെ മന്ത്രങ്ങളിൽ " സ്വാഹാ " ചേർക്കുന്നു. 

ശാന്തികർമ്മങ്ങളിലും പൂജാദികാര്യങ്ങളിലും " നമഃ " ചേർക്കുന്നു. 

സംമോഹനം, ഉദ്ദീപനം, മൃത്യംജയം, പുഷ്ടികാര്യങ്ങൾ ഇവയിൽ " വൗഷ്ട് " ചേർക്കുന്നു. 

മാരണം, ഛേദനം പോലെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ " ഫട് " ചേർക്കുന്നു. 

ഗ്രഹദോഷശാന്തി മന്ത്രങ്ങൾ " ഹും ഫട് " ചേർക്കുന്നു. 

ലാഭപ്രാപ്തിക്കു വേണ്ടിയും, ഉദ്ദീപനകാര്യങ്ങൾക്കും " വഷട് " പ്രയോഗിക്കുന്നു.

പ്രണവമന്ത്രം - ഓം എന്നതാണ് പ്രണവമന്ത്രം

സാധാരണയായി എല്ലാ മന്ത്രങ്ങൾക്കും മുമ്പേ പ്രണവ മന്ത്രം ചേർത്ത് (സംപുടം ചെയ്ത്) ജപിക്കണം എന്നതാണ് നിയമം. പക്ഷേ വാഗ് ബീജമായ ഐം, കാമബീജമായ ക്ലീം, ശക്തിബീജമായ ഹ്രീം, ശ്രീ ബീജമായ ശ്രീം ഇവയ്ക്കു മുമ്പേ ഓം പ്രണവമന്ത്രം ചേർക്കേണ്ടതില്ല. ഈ ബീജാക്ഷരങ്ങളെത്തന്നെ പ്രണവമായി കണക്കാക്കാം. 

സന്ധ്യാവന്ദനത്തിലും പ്രാണായാമത്തിലുമുപയോഗിക്കുന്ന പ്രണവമന്ത്രത്തിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം താഴെ കാണും പ്രകാരമാണ്.

ഓം ഭുഃ ഓം ഭുവഃ ഓം സ്വഃ ഓം മഹഃ ഓം ജനഃ ഓം തപഃ ഓം സത്യം തത്സവിതുഃ വരേണ്യം ഭർഗ്ഗോ ദേവസ്യ ധീമഹി ധിയോ യോനഃ പ്രചോദയാത്. ഓം ആപഃ ജ്യോതീരസഃ അമൃതം ബ്രഹ്മ ഭൂർ ഭുവഃ സ്വഃ ഓം.

മന്ത്രകാര്യത്തിനുള്ള ആസനങ്ങൾ

ശാന്തി, വശ്യം, സ്തംഭനം, ദ്വേഷണം, ഉച്ചാടനം, മാരണം എന്ന ഷട്കർമ്മങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകം ആസനങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് വേണം ജപിക്കാൻ.

പദ്മം സ്വസ്തികവികടേ കുക്കുടം വജ്രഭേദകേ
ശാന്ത്യാദിഷു പ്രകുർവീത ക്രമാദാസനമുത്തമം.


  1. ശാന്തികാര്യത്തിന് - പത്മാസനം
  2. വശ്യകർമ്മത്തിന് - സ്വസ്തികാസനം
  3. സ്തംഭനത്തിന് - വികടാസനം
  4. വിദ്വേഷണത്തിന് - കുക്കുടാസനം
  5. ഉച്ചാടനത്തിന് - വജ്രാസനം
  6. മാരണത്തിന് - ഭദ്രാസനം

മന്ത്രദേവത

ഓരോ മന്ത്രത്തിനും ഓരോ അധിഷ്ഠാനദേവതയുണ്ട്. മന്ത്രത്തിന്റെ ഘടനയെ പൊതുവേ കൽപൂരത്തിന്റെ ഘടനയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താം. കാറ്റത്ത് തുറന്ന് വെച്ചിരുന്നാൽ കൽപൂരം അദൃശ്യമാകുന്നു. പക്ഷേ ആ അദൃശ്യഘടകങ്ങളെ കാറ്റിൽ പോകാതെ ശേഖരിച്ച് തിരിച്ച് എടുത്താൽ കർപൂരം പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ തിരിച്ചു കിട്ടുന്നു. അദൃശ്യമായ കർപൂരം രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ് ദേവതാരൂപം മന്ത്രമായി രൂപപ്പെടുന്നത്. ഈ പ്രക്രിയ അനുസരിച്ചാണ് സാധകന് പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ ശിവരൂപവും, ശ്രീവിദ്യാമന്ത്രത്തിൽ ദേവീരൂപവും പ്രകടമാകുന്നത്. ചില സാധകന്മാർ പൂജാസമയത്ത് പൂജാ സാമഗ്രികളെല്ലാം ശൂന്യമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ സംഭരിച്ച് പൂജ നടത്തുന്ന അദ്‌ഭുത സിദ്ധികളും നാം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്.

മന്ത്രദേവതകൾ

മന്ത്രങ്ങളുടെ സംഖ്യ നാലുകോടി ഉണ്ട് എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു മന്ത്രത്തിന് ഒരു ദേവത എന്ന കണക്കിൽ ദേവതകളുടെ സംഖ്യയും നാല് കോടി ഉണ്ടാകും. എന്നാലും ഈ മന്ത്രങ്ങളുടെ അധിഷ്ഠാനദേവതകളെ താഴെ പറയുന്ന തരത്തിൽ 15 ആയി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

  1. രുദ്രൻ 
  2. മംഗളൻ
  3. ഗരുഡൻ 
  4. ഗന്ധർവ്വൻ 
  5. യക്ഷൻ 
  6. രക്ഷസ്സ് 
  7. ഭുജംഗം 
  8. കീലക 
  9. പിശാച് 
  10. ഭൂതം 
  11. ദൈത്യൻ 
  12. ഇന്ദ്രൻ 
  13. സിദ്ധൻ 
  14. വിദ്യാധരൻ 
  15. അസുരൻ 

മന്ത്രം എന്നാൽ എന്ത്?

ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചുള്ള ചിന്തനം കൊണ്ടും മനനം കൊണ്ടും സാധകനായ വ്യക്തിക്ക് അഭീഷ്ടലാഭം നൽകുന്ന ധ്വനിവിശേഷത്തെ മന്ത്രം എന്ന് പറയുന്നു. മാനനാത് മന്ത്രഃ എന്ന് യാസ്കമഹർഷി നൽകിയ  വ്യുത്പത്തി. മത്രി രഹസ്യഭാഷണേ എന്ന ധാതുവിൽ നിന്നും മന്ത്രശബ്ദത്തിന്റെ നിഷ്പത്തി പറയാം. ഇപ്പോൾ രഹസ്യമായി പറയുന്നത് മന്ത്രം എന്ന് അർത്ഥം കിട്ടുന്നു. മന്ത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു നിർവചനം നോക്കുക.

മനനം വിശ്വവിജ്ഞാനം ത്രാണം സംസാരബന്ധനാത്
യതഃ കരുതി സംസിദ്ധിം മന്ത്ര ഇത്യുച്യതേ തതഃ

സാരം :-

ലൗകിക ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തി നൽകുകയും, ചിന്തിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ലോകത്തിനെപ്പറ്റിയുള്ള അറിവു നൽകുകയും, സംസാരബന്ധനത്തിൽനിന്നും മോചനം നൽകുകയും എല്ലാത്തരം സിദ്ധികളേയും നൽകുന്നത് മന്ത്രം. 

ശിവൻ പർവ്വതിക്ക് മന്ത്രത്തിനെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരണം നൽകുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്.

മനനാത് ത്രാണനാച്ചൈവദ്രൂപസ്യൈവ ബോധനാത്
മന്ത്ര ഇത്യുച്യതേ സമ്യക്മദധിഷ്ഠാനതഃ പ്രിയേ

സാരം :-

പ്രിയപ്പെട്ട പാർവ്വതി, മനനം കൊണ്ടും ത്രാണനം കൊണ്ടും എന്റെ സ്വരൂപത്തെത്തന്നെ ബോധിപ്പിക്കുന്നതും, എന്നെത്തന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുമായതിനെ മന്ത്രം എന്ന് പറയുന്നു. ശ്രീ പരമേശ്വരൻ ശ്രീ പാർവ്വതിക്കുപദേശിക്കുന്നത്.

ലളിതാസഹസ്രനാമഭാഷ്യത്തിലും ആചാര്യൻ മന്ത്രത്തെ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്നത് നോക്കുക. ഗവേഷണം കൊണ്ട് ആത്മാവിനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതും, ലോകത്തിനെ ഉന്നതിയിലേക്ക് നയിക്കാൻ കഴിവുള്ളതുമാണ് മന്ത്രം. ഗുരു നൽകുന്ന രഹസ്യ ഉപദേശത്തേയും മന്ത്രം എന്ന് പറയാം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ മന്ത്രം ദേവതാ സ്വരൂപമാണ്.

മന്ത്രം നാദബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വരൂപമാണ്. മന്ത്രദ്രഷ്ടാക്കളായ ഋഷികൾ നിരന്തരസാധനയിലൂടെ പ്രത്യക്ഷീകരിച്ച അദൃശ്യ ദേവതാ ശക്തിയെ ബീജാക്ഷരങ്ങളിൽ കൂടി മന്ത്ര രൂപം നൽകി, ലോകോപകാരത്തിനുവേണ്ടി ഉപദേശിച്ചിട്ടുള്ളവയാണ് മന്ത്രങ്ങൾ. 

ഒരു ചത്രത്തിൽ നിറംകൊണ്ട് ദേവതയുടെ രൂപത്തെ ചിത്രകാരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് നാദം അഥവാ ധ്വനിയിൽ കൂടി മന്ത്രദ്രഷ്ടാക്കൾ ദേവതാ രൂപത്തെ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. രണ്ടിലും മാധ്യമത്തിന്റെ വ്യത്യാസം മാത്രമേ ഉള്ളു. ഒന്നിൽ നിറം മാധ്യമമാകുമ്പോൾ മറ്റൊന്നിൽ ധ്വനി മാധ്യമമാകുന്നു. 

ഒരു സാധകൻ ലൗകിക ചിന്തയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് യമനിയമാസനപ്രാണായാമപ്രത്യാഹാരധാരണാധ്യാന സമാധികളാകുന്ന അഷ്ടാംഗയോഗമനുസരിച്ച് സാധന ചെയ്ത് മന്ത്രസിദ്ധി വരുത്തുമ്പോൾ അയാൾക്കും മന്ത്രദ്രഷ്ടാക്കൾ ദർശിച്ച അതേ ദേവതാ രൂപം തന്നെ അനുഭവഗോചരമാകും. ഇത്തരത്തിൽ മന്ത്രമെന്നു പറയുന്നത് മന്ത്രസിദ്ധി വരുത്തിയവർക്ക് മാത്രം ദർശിക്കാൻ കഴിയുന്ന, ദേവതയുടെ ധ്വന്യാത്മക രൂപമാണ്. ഒരു നിശ്ചിതലയം ആരോഹാവരോഹങ്ങൾ, ഇവയോടുകൂടി യോഗശാസ്ത്രം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ക്രമമനുസരിച്ച് (യമനിയമപ്രാണായാമപ്രത്യാഹാരധാരണാധ്യാനസമാധികൾ) ഉത്തമനായ ഗുരുവിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നിശ്ചിത മന്ത്രസംഖ്യ ആവർത്തിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ സാധകന് സിദ്ധി വരുകയും മന്ത്രത്തിൽ ദേവതാരുപം ദൃശ്യമാകുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് മന്ത്രശാസ്ത്രം അനുശാസിക്കുന്നു.

പന്ത്രണ്ടാം ഭാവം ഫലങ്ങൾ

പന്ത്രണ്ടാം ഭാവം ഫലങ്ങൾ

പാപം വ്യയഞ്ച പതനം നിരയം വാമമംബകം
സ്ഥാനഭ്രംശഞ്ച വൈകല്യം ദ്വാദശേന വിചിന്തയേല്‍.

സാരം :-
  പാപം, ചിലവ്, വീഴ്ച, നരകഗതി, ഇടത്തെ കണ്ണ്, സ്ഥാനഭ്രുഷ്ടത, അവയവങ്ങളുടെ വികലത എന്നിവ പന്ത്രണ്ടാം ഭാവം കൊണ്ട് വിചാരിക്കേണ്ടതാണ്. കൂടാതെ കാല്, ക്ഷയം, ദാരിദ്രം, ശയനം, ഇത്യാദികളെ കൂടിയും പന്ത്രണ്ടാം ഭാവം കൊണ്ട് വിചാരിക്കേണ്ടതാണ്.