ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ ആറാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പാപഗ്രഹത്തിന്റെ, ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം

അന്തർദശായാം ക്രൂരസ്യ ഷഷ്ഠസ്ഥസ്യ ദശാധിപാൽ
ചോരാരിരണദേഹാർത്തിം ലഭതേ പദവിഭ്രമം.

തത്ര ഷഷ്ഠസ്ഥസൗമ്യസ്യ ദായേശാൽ സുഖവർദ്ധനം
ലഭതേ പുത്രമിത്രാംശ്ച സ്വോച്ചേ ഭൂലാഭമാദിശേൽ.

സാരം :-

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ ആറാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പാപഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും കള്ളന്മാരിൽ നിന്നും ഉപദ്രവവും കലഹവും രോഗദുഃഖങ്ങളും സ്ഥാനഭ്രംശവും സംഭവിക്കും. 

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ ആറാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം സുഖാഭിവൃദ്ധിയും പുത്രലാഭവും മിത്രപ്രാപ്തിയും 

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ ആറാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഗ്രഹത്തിന്റെ ഉച്ചരാശി ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ ആറാം ഭാവമായി വന്നാൽ ഭൂമിലാഭം സംഭവിക്കുമെന്നു പറയണം.

അന്യോന്യ ഷഷ്ഠാഷ്ടസ്ഥിതന്മാരായ ഗ്രഹങ്ങൾ ആരായിരുന്നാലും സ്വദശാപഹാരകാലങ്ങളിൽ രോഗദുഃഖം മരണം മുതലായ അനിഷ്ടഫലങ്ങൾക്ക് അധികം സംഗതിയുള്ളതെന്നും പറയണം.

മുസലയോഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ

മുസലേ ധനവാൻ ദാനീ ദാരപുത്രസുഖാന്ന്വിതഃ
പൂർവ്വാർത്ഥഫലഭോക്താ ച കുലാഢ്യോ ബഹുകൃത്യകൃൽ.

സാരം :-

മുസലയോഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ ധനവാനായും ദാനം ചെയ്യുന്നവനായും ഭാര്യയും പുത്രന്മാരും സുഖവും ഉള്ളവനായും പൂർവ്വദ്രവ്യാനുഭവസുഖവും കുലമുഖ്യതയും ഉള്ളവനായും അനേക കൃത്യങ്ങളെ ചെയ്യുന്നവനായും ഭവിക്കും. 

***********************************************

എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും സ്ഥിരരാശിയിൽ നിന്നാൽ " മുസലയോഗം "

ബ്രഹ്മചര്യം: വിജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിന്റെ കാലം

ബ്രഹ്മചര്യം ഭാരതീയരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സുപരിചിതമായ വാക്കാണ്‌. പക്ഷേ, ധാരണം അബദ്ധധാരണകളും നമുക്ക്‌ ബ്രഹ്മചര്യത്തെക്കുറിച്ചുണ്ട്‌. ഗുരുമുഖത്തുനിന്ന്‌, ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌, അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ ഒക്കെകിട്ടുന്ന വിജ്ഞാനമാണ്‌ ബ്രഹ്മചാരിക്ക്‌ ഭാവിജീവിതം കൊണ്ടു നടക്കാന്‍ വേണ്ട ശേഷി പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്‌. ജീവിതത്തിലെ നാനാതുറകളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണല്ലോ ഈ വിദ്യാര്‍ത്ഥി. നീണ്ട 25 കൊല്ലത്തോളം കിട്ടുന്ന സമയം മുഴുവന്‍ വിജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനുവേണ്ടി വിനിയോഗിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും ഒരു വിജ്ഞാനിക്കും സംശയം തോന്നാന്‍ പാടില്ല. അതുകൊണ്ട്‌ ഭാരതപാരമ്പര്യത്തില്‍പ്പെട്ട എല്ലാ വിദ്യകളും ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്ക്‌ അഭ്യസിക്കേണ്ടതായിട്ടുണ്ട്‌. വേദോച്ചാരണം, മന്ത്രങ്ങള്‍, ഈശ്വരപൂജ, പുരാണങ്ങള്‍, ഇതിഹാസങ്ങള്‍ എന്നിവയിലെ പാണ്ഡിത്യം, സംഗീതം, നൃത്തം, നാട്യം, ചിത്രരചന എന്നീ കലാസൃഷ്ടികള്‍, ജ്യോതിഷം, വൈദ്യം, തര്‍ക്കം തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ നീണ്ടുപോകുന്നു പട്ടിക. ഇതെല്ലാം അഭ്യസിക്കുന്നത്‌ ഗുരുമുഖത്തു നിന്നായിരിക്കും. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്‌ പരിശോധിക്കേണ്ടുന്ന കാര്യമാണെങ്കില്‍ ആ വിഷയം പകര്‍ത്തിയ സ്വന്തം ഗ്രന്ഥമുണ്ടായിരിക്കും. ഒരു 50കൊല്ലം മുമ്പുവരെ മാഘവും, രഘുവംശവും മറ്റും മനഃപാഠം ചൊല്ലാന്‍ കഴിയുന്നവരും ജ്യോതിഷത്തിലും വൈദ്യത്തിലും അത്യാവശ്യം അറിവുനേടിയവരും ആയ ഒരുപാട്‌ വ്യക്തികളുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നവരുടെ തലമുറ ഈ പാരമ്പര്യം ഉപേക്ഷിച്ചതിനാല്‍ ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. നമുക്കിടയില്‍ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ പണ്ടേ കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്‌. ബ്രഹ്മചാരി എന്നാല്‍ അവിവാഹിതനായിരിക്കണമെന്ന സങ്കല്‍പം ഈ വിശ്വാസം പക്ഷേ, ബ്രഹ്മചര്യവുമായി ഒരു തരത്തിലും ബന്ധപ്പെടുന്നില്ല. ഗൃഹസ്ഥനും, വാനപ്രസ്ഥിക്കും, സന്യാസിക്കുമൊക്കെ ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്‌ ബ്രഹ്മചര്യം. സാക്ഷാല്‍ പരബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയാണിവിടെ ഉദ്ദേശം. അപ്പോള്‍ ഒരു ചോദ്യം, ഗൃഹസ്ഥന്‍ എങ്ങിനെ ബ്രഹ്മചാരിയാകും? തീര്‍ച്ചയായും ഏതു ഗൃഹസ്ഥനും ബ്രഹ്മചാരിയാകാം. അതേസമയത്ത്‌ ഭാര്യയും കുട്ടികളുമുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, അത്തരം ഗാര്‍ഹിക കാര്യങ്ങളില്‍ ബ്രഹ്മചാരിയായ ഗൃഹസ്ഥന്‍ താല്‍പര്യം കാണിക്കുകയില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ പുത്രോല്‍പാദനം നടത്തുകയില്ല എന്നേ അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. വാനപ്രസ്ഥക്കാരനും ഒറ്റയ്ക്കാണീ ജീവിതം എന്നൊക്കെ ചിലര്‍ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ധാരണയും ശരിയല്ല. വാനപ്രസ്ഥജീവിതം കളത്രത്തോടുകൂടി തന്നെയാകാം. ശാസ്ത്രം ഒരിക്കലും നിഷേധിക്കുന്നില്ല. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ബ്രഹ്മചാരിയുടെ ധര്‍മ്മത്തെപ്പറ്റിയാണ്‌ നമ്മുടെ ചിന്ത. എന്തിനാണ്‌ വിജ്ഞാനം നേടുന്നത്‌? സ്വാര്‍ത്ഥത്തിനോ, സാമൂഹ്യസേവനത്തിനോ കലികാലമായ ഇന്നു നാം കാണുന്നത്‌ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ ചുമതലപ്പെട്ട ഡോക്ടര്‍ ആദ്യം കണക്കുപറഞ്ഞു കാശുവാങ്ങുന്ന ചിത്രമാണ്‌. എന്നിട്ട്‌ ചികില്‍സിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ പുരാതന ഭാരതത്തില്‍ വിജ്ഞാനം വില്‍ക്കാനുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളും വിറ്റ്‌ കാശുണ്ടാക്കാറില്ല. അങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും ഗാര്‍ഹികവുമായ ഏത്‌ അടിയന്തിരാവസ്ഥയേയും നേരിടാന്‍ വേണ്ട വിജ്ഞാനം ഓരോ ബ്രഹ്മചാരിയും നേടിയിരിക്കും. ജീവിതത്തിന്റെ നാനാതുറകളിലും പ്രയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഈ വിജ്ഞാനം ഓരോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെയും ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയിരിക്കും. ചുരുക്കത്തില്‍ സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്‌ ആവശ്യമായ എല്ലാ ക്വാളിഫിക്കേഷനും അവര്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കും. 

ബ്രഹ്മചാരി ജപിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങളും പിന്‍തുടരുന്ന ആചാരങ്ങളും ഒരിക്കലും സ്വര്‍ത്ഥമല്ല. പ്രാചീന ഭാരതത്തിലെ ആരും തന്നെ സ്വാര്‍ത്ഥം എന്ന വാക്ക്‌ കേട്ടിരിക്കാനിടയില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒന്നേ ലക്ഷ്യമുള്ളൂ – ജനക്ഷേമം എല്ലാവരും അതിനുവേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാണ്‌. അവിടെ എല്ലാ വ്യക്തികളും സ്വധര്‍മ്മമനുഷ്ഠിക്കുമ്പോള്‍ രാജാവിന്റെയോ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെയോ ആവശ്യം വരുന്നില്ല. ഗവണ്‍മെന്റുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന ഒരവസ്ഥ ഭാവിയിലുണ്ടാകുമെന്ന്‌ കാറല്‍ മാര്‍ക്സ്‌ കണ്ട സ്വപ്നം ഭാരതത്തില്‍ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി പണ്ട്‌ നിലനിന്നിരുന്നു. 

പ്രഭാതത്തില്‍ ബ്രഹ്മമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന ബ്രഹ്മചാരികള്‍ ദേഹശുദ്ധിവരുത്തി, ഇഷ്ടദേവതകളേയും, പരദേവതകളേയും വന്ദിച്ച്‌, ഗുരുവിനെ സമീപിച്ച്‌, ആചാര്യവന്ദനവും കഴിച്ച്‌ തനിക്കു പഠിക്കാനുള്ള പാഠങ്ങള്‍ അഭ്യസിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.ഇതില്‍ ആരുടെയോ നിര്‍ബന്ധമോ, പ്രേരണയോ, ശിക്ഷയോ ബലമോ ലവലേശംപോലുമില്ല. സ്വയം പഠിക്കുകയും ഗുരുവിനോട്‌ ചോദിച്ച്‌ സംശയം തീര്‍ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ മദ്ധ്യാഹാനം വരെ ശിഷ്യന്‍ പഠിക്കുന്നു. ഉച്ചഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞ്‌ തനിക്കായി നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന ഗൃഹജോലികളില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. അത്‌ മിക്കവാറും സന്ധ്യാസമയംവരെയാകാം. ജോലികളെന്തൊക്കെയാണെന്ന്‌ ആചാര്യനോ ആചാര്യപത്നിയോ പറയാറില്ല. സ്വയം കണ്ടെറിഞ്ഞു ചെയ്യുകയാണ്‌ പതിവ്‌.

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ അഞ്ചാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ, പാപഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം

ദശാനാഥാൽസുതസ്ഥസ്യ ഭുക്തൗ പുത്രാപ്തിമാദിശേൽ
ശുഭഗ്രഹശ്ചേൽ സൗഖ്യം ച പാപഭുക്തൗ സുതക്ഷയം.

സാരം :-

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ അഞ്ചാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം പുത്രലാഭവും സുഖവും ലഭിക്കും.

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ അഞ്ചാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പാപഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം പുത്രഹാനിയും സംഭവിക്കുന്നതാണ്.

രജ്ജുയോഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ

അദ്ധ്വശ്രമോ ദരിദ്രശ്ച മത്സരീ രജ്ജുയോഗജഃ
മദ്ധ്യമായുസ്തഥാഭ്യേതി വിദേശനിരതോ നരഃ

സാരം :-

രജ്ജുയോഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നവൻ വളരെ വഴിനടന്ന് ക്ഷീണിക്കുന്നവനായും ദരിദ്രനായും അന്യന്മാരുടെ ഉൽക്കർഷത്തെ സഹിക്കാത്തവനായും മദ്ധ്യമായുസ്സായും അന്യദേശവാസിയായും ഭവിക്കും.

****************************************

എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ചരരാശിയിൽ നിന്നാൽ " രജ്ജുയോഗം. "

വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും

സനാതന ധര്‍മ്മികള്‍, അഥവാ ഹൈന്ദവര്‍ക്ക്‌ മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദേവതകളുണ്ടെന്നും ഓരോ ദേവതകളും വിരൂപികളും അസംഗതാകാരയുക്തരുമാണെന്ന്‌ പലരും പരിഹാസരൂപേണ പറഞ്ഞുപോരുന്നുണ്ട്‌. മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍ പുരാണങ്ങളിലെ ആലങ്കാരിക ഭാഷാശൈലി കണ്ട്‌ ഈ ദേവതകളെ അക്രമികളായും ദുരാചാരികളായും എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറത്ത്‌ ആര്യന്‍ വംശാധിപത്യത്തിന്റെ സേനാഭടന്മാരായും സങ്കല്‍പിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ സത്ത ഉള്‍ക്കെള്ളാന്‍ നമുക്ക്‌ കഴിയാതെ പോയതെന്ന്‌ നാം ചിന്തിക്കണം. 

വേദം ഈശ്വരീയ വാണിയാണ്‌. ആ ഈശ്വരീയ വാണിക്ക്‌ വിരുദ്ധമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരെ നാസ്തികരായി കരുണമെന്ന്‌ മനു പറയുന്നുണ്ട്‌. അത്തരത്തില്‍ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ വിഗ്രഹാരാധകരെ നാസ്തികരെന്ന്‌ പറയേണ്ടിവരും. കാരണം ‘ന തസ്യപ്രതിമാ അസ്തി’ എന്ന യജുര്‍വേദ പ്രസ്താവനയെ നഗ്നമായി ലംഘിക്കുന്നവരാണ്‌ ഇവര്‍. 

ഇവിടെ സംഗതമായ ചോദ്യം ഈ വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്ക്‌ വിഷയമായ ദേവതകള്‍ എന്താണ്‌? ഈ രൂപകല്‍പനയ്ക്കും പുരാണപ്രസിദ്ധമായ കഥകള്‍ക്കും സനാതനമായ വേദവുമായി ബന്ധമുണ്ടോ? 

വേദങ്ങള്‍ സാധാരണക്കാരന്‌ പ്രായേണ അപ്രാപ്യവും അസ്പൃശ്യവുമാ മാറിയ ഒരു കാലഘട്ടം മുതലാണ്‌ വിഗ്രഹാരാധന പോലുള്ള ചൂഷണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത്‌. എല്ലാവര്‍ക്കും പഠിക്കാനുള്ളതാണ്‌ വേദം. വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥം സുതരാം വ്യക്തമാകാന്‍ ശിക്ഷ, കല്‍പം, വ്യാകരണം നിരുക്തം, ഛന്ദസ്സ്‌, ജ്യോതിഷം എന്നീ ആറ്‌ അംഗങ്ങളും സാഖ്യം, യോഗം, വൈശേഷികം, ന്യായം, മീമാംസ, വേദാന്തം എന്നീ ആറ്‌ ഉപാംഗങ്ങളും പഠിക്കണം. 

സൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യത്തില്‍ ഋഷിമാരുടെ ഋക്ക്‌, യജുസ്സ്‌, സാമം, അഥര്‍വ്വം എന്നീ വേദങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അവരാകട്ടെ ഇത്‌ ബ്രഹ്മാഋഷിയെ പഠിപ്പിച്ചു. ആ ഋഷിപരമ്പരയിലൂടെ ഇന്നും വേദം നിലനില്‍ക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മനുഷ്യന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായ അഹങ്കാരവും അലംഭാവവും നിമിത്തം ആദികാലത്ത്‌ വെള്ളം എന്നുച്ചരിച്ചാല്‍ മലയാളിക്ക്‌ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാകുന്നതുപോലെ ഓരോ വൈദിക സംജ്ഞയും അന്നത്തെ മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാകാതെയായി. അതില്‍ പിന്നീട്‌ ന്രത്തെ പറഞ്ഞ ആറ്‌ അംഗങ്ങളും ആറ്‌ ഉപാംഗങ്ങളും പഠിച്ചേ വേദാര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാകൂവെന്ന്‌ വന്നു. അവ പഠിക്കാതെ വേദാര്‍ത്ഥമെഴുതിയാല്‍ അനര്‍ത്ഥമാകും ഫലം. 

വേദപ്രയുക്തമായ ദേവാതാ നാമങ്ങളും പുരാണകഥകളും തമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും ബന്ധം എവിടെയെങ്കിലുമുണ്ടോ? അതോ പുരാണ കഥാകാരന്മാരുടെ അതിഭാവുകത്വം നിറഞ്ഞ നാട്യവേഷമാണോ ദേവതകള്‍? വേദങ്ങളിലെ ദേവതകള്‍ക്ക്‌ പുരാണകഥാകാരന്മാര്‍ നല്‍കിയ രൂപഭാവങ്ങള്‍ എന്തര്‍ത്ഥത്തിലാണ്‌? 

ഉദാഹരണമായി ഗണിപതിയെ എടുക്കാം. പൗരാണിക ഗണപതിയുടെ രൂപമെന്തായിരുന്നു. ശിവനും പാര്‍വതിയും ആനയുടെ രൂപമെടുത്ത്‌ വനത്തില്‍ ക്രീഡിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഗണപതിയുണ്ടായതെന്ന്‌ ഒരു കഥയുണ്ട്‌. പാര്‍വതിയുടെ സ്നാനാവസരത്തില്‍ എണ്ണയും മെഴുക്കും ഉരുണ്ടുകൂടിയാണ്‌ ഗണപതിയുണ്ടായതെന്ന്‌ മറ്റൊരു കഥയും നിലവിലുണ്ട്‌. ഗണപതിയുടെ ആകാരവും സവിശേഷതകളും കൂടി പ്രാധാന്യത്തോടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. 

വിനായകന്‍, വിഘ്നരാജന്‍, ഗജാനന്‍, ഏകദന്തന്‍, ഹേംബരന്‍, ആഖുരഥന്‍, ലംബോധരന്‍ എന്നിവയുടെ പര്യായമാണെന്ന്‌ അമരകോശം പറയുന്നു. എന്നാല്‍ ശബ്ദ കല്‍പദ്രുമകാരന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ സിന്ദൂരാഭം, ത്രിനേത്രം, രക്തവസ്ത്രാങ്ഗരാഗം എന്നിങ്ങനെ ഗണപതിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്‌. സിന്ദൂരത്തിന്റെ ശോഭയുള്ള നിറമെന്നും മൂന്ന്‌ കണ്ണ്‌ എന്നും ചെന്നിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച മനോഹരന്‍ എന്നൊക്കെയാണ്‌ ഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥം. എല്ലാറ്റിലുമുപരി സുബ്രഹ്മണ്യന്റെ സഹോദരനുമാണ്‌ ഗണപതി. 

ഋഗ്വേദം രണ്ടാം മണ്ഡലത്തില്‍ ബൃഹസ്പതി കവിയും ഗണപതിയുമാണെന്ന്‌ പറയുന്നുണ്ട്‌. വിദ്യയുടെയും ബുദ്ധിയുടെയും ദേവനായി ഗണപതിയെ കണ്ടുവരുന്നു. വേദവാണിയുടെ അധിപതിയെന്നാണ്‌ ബ്രഹ്മസ്പതിയുടെ അര്‍ത്ഥം. ഋഗ്വേദത്തില്‍ പറയുന്ന ബ്രഹ്മണസ്പതിയുടെ ബൃഹസ്പദിയും പര്യായങ്ങളാണ്‌. ഗണപതി കവിമാരില്‍ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠവാനാണെന്ന്‌ ഋഗ്വേദത്തില്‍ പറയുന്നു. 

‘ഗണപതേ ഗണേഷു ത്വാമാഹുര്‍ വിപ്രമതം കവീനാമ്‌’ 
ഇത്രയും പറഞ്ഞതില്‍ നിന്ന്‌ ഒന്ന്‌ വ്യക്തമാണ്‌. വേദവാണിയുടെ അധിപതി പരമപിതാവായ ഈശ്വരനാണെന്ന്‌ ആര്‍ഷമതം. വേദം മാതാവാണെന്ന്‌ വേദവാണിയുണ്ട്‌. 

‘സ്തുതാമായാവരദാവേദമാതാ’ എന്ന അഥര്‍വ്വവേദമന്ത്രം ഓര്‍ക്കുക. ഇവിടെ ആര്‍ഷമതവും വേദവാണിയും ഒത്തുചേരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന അക്ഷരമാണ്‌ പ്രണവം. ഓംകാരവും ഇതുതന്നെ. ഈ ഓങ്കാരത്തെ ബീജാക്ഷരമെന്നും അക്ഷരബീജമെന്നും വിളിക്കുന്നു. ഈ അക്ഷരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുകൂടിയാണ്‌ ഗണേശവിഗ്രഹം. ഗണേശവിഗ്രഹത്തിനും ഓംകാരത്തിനും തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യമാണ്‌ ഇത്‌ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്‌. 

സത്തായ ഒന്നിനെ പല പേരുകളിട്ട്‌ വിളിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം വൈദികമാണ്‌. ‘ഏകം സദ്വിപ്രാ ബഹുധാ വദന്തി’ ബ്രഹ്മണസ്പതിയും, ബൃഹസ്പദിയും, ഗണേശനും എല്ലാം ഒരേ ഈശ്വരന്റെ പര്യായങ്ങളാണെന്ന്‌ ഇത്രയും പറഞ്ഞതില്‍ നിന്ന്‌ വ്യക്തമാണല്ലോ.

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ നാലാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ, പാപഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം

ദായേശ്വരാൽ ബന്ധൂഗതസ്യ ഭുക്തൗ
ദാരാത്മഭുബന്ധുഗൃഹാർത്ഥലാഭം
മൃഷ്ടാന്നപാനാംബരഭൂഷണം ച
ശുഭഗ്രഹശ്ചേൽ ഫലമന്യഥാന്യഃ

സാരം :-

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ നാലാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശുഭഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലം ഭാര്യാപുത്രാദിലാഭവും ഗൃഹഗുണവും ബന്ധുസംഗമവും അർത്ഥലാഭവും മൃഷ്ടാന്നപാനവും വസ്ത്രാലങ്കാരങ്ങളും ലഭിക്കയും ഫലമാകുന്നു. 

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ നാലാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പാപഗ്രഹത്തിന്റെ അപഹാരകാലത്തെ താഴെ പറയുന്നു.

ദശാനാഥനായ ഗ്രഹത്തിന്റെ നാലാം ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പാപഗ്രഹം ബലയുക്തനും സ്വക്ഷേത്രസ്ഥനോ ഉച്ചരാശിസ്ഥിതനോ ആയിരിക്കുകയും ചെയ്‌താൽ അത്യന്തദോഷമില്ലെന്നു ചില ആചാര്യന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇതിനു വിപരീതമായാൽ ആദ്യം പറഞ്ഞ ഗുണഫലങ്ങൾക്ക് ഹാനിയും പറഞ്ഞുകൊള്ളണം.

"പാപഗ്രഹോപിശുഭദഃ  ഖലുദായ നാഥാദ് ബന്ധുസ്ഥിതാൽ സ്വഭവനോച്ചബലാദിയുക്തഃ സൌമ്യഗ്രഹോപി ശുഭദഃ ഖലുഗേഹയുക്തോ ദായേശ്വരാൽ സ്വഭവനോച്ച ബലാദിഹീനഃ" എന്നും പ്രമാണമുണ്ട്.