നേരത്തെപറഞ്ഞ ശാക്തേയന്റെ യോഗ്യതകൾ എല്ലാം ആവശ്യമാണ്. ഇതിൽക്കൂടുതൽ ശ്രീവിദ്യോപാസകനായിരിക്കണം. കേവല പഞ്ചദശാക്ഷരി മാത്രം ജപിക്കുന്ന സാധകന് നവാവരണ പൂജ ചെയ്യാം. എന്നാൽ അതിൽക്കൂടുതൽ സർവ്വാമ്നായപൂജ വരെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണമെങ്കിൽ ശ്രീഷോഡശാക്ഷരീ മന്ത്രോപദേശം ഉണ്ടായിരിക്കണം.
. . ഹരിശ്രീ ഗണപതയെ നമഃ അവിഘ്നമസ്തു ശ്രീ ഗുരുഭ്യോ നമഃ നവഗ്രഹേഭ്യോ നമഃ . .
ശ്രീചക്രത്തിൽ വൃത്തത്രയത്തിൽ ദേവതാസങ്കൽപങ്ങളുണ്ടോ?
ദുർവ്വാസാവിന്റെ പദ്ധതിപ്രകാരം വൃത്തത്രയത്തിലും ദേവതാസങ്കൽപവവും പൂജയുമുണ്ട്.
ശ്രീചക്രം എന്താണ്?
ബ്രഹ്‌മാണ്ഡത്തെയും പിണ്ഡാണ്ഡസ്വരൂപമായ ശരീരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രമാണ് ശ്രീചക്രം. ബ്രഹ്‌മാണ്ഡപിണ്ഡാണ്ഡ ഐക്യാനുസന്ധാനത്തിലൂടെ ജീവ ബ്രഹ്മ ഐക്യാനുസന്ധാനം എന്നതാണ് ശ്രീചക്രപൂജയുടെ ലക്‌ഷ്യം.
ശിവാത്മകമായ നാല് ത്രികോണങ്ങൾ ഊർദ്ധ്വമുഖമായ ശക്ത്യാത്മമായ അഞ്ച് ത്രികോണങ്ങൾ അധോമുഖമായും കൂടിച്ചേർന്ന നവയോനീചക്രമാണിത്. ഇങ്ങനെ കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് ത്രികോണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. മൂലത്രികോണമധ്യത്തിൽ ബിന്ദുവും ചേർന്നാൽ നാൽപ്പത്തിനാലായി. ത്രികോണങ്ങൾക്ക് പുറത്തായി അഷ്ടദളം, ഷോഡശദളം, വൃത്തത്രയം, ഭൂപുരത്രയം എന്നിവയും ചേർന്ന ശ്രീചക്രം, മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ തനിപ്പകർപ്പാണ്. എങ്ങനെയെന്നാൽ ശ്രീചക്രത്തിലെ ബിന്ദു ബ്രഹ്മരന്ധ്രവും മൂലത്രികോണം മസ്തകവും, അഷ്ടാരം ലലാടവും അന്തർദശാരം ഭ്രൂമധ്യവും, ബഹിർദശാരം വിശുദ്ധിചക്രവും, ചതുർദശാരം അനാഹതപത്മാവുമാകുന്നു. അഷ്ടദളം മണിപൂരകചക്രവും, ഷോഡശദളം സ്വാധിഷ്ഠാനവുമാകുന്നു. മൂലാധാരത്തിൽ നിന്ന് പാദങ്ങൾവളരെയുള്ള ഭാഗം ഭൂപുരത്രയങ്ങളുമാകുന്നു. ഒരു സാധകശരീരത്തിന്റെ പകർപ്പായ ശ്രീചക്രത്തിൽ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരസ്ഥിതമായ ജീവശക്തി ഉണർന്ന് പരമശിവനുമായി സംയോഗം പ്രാപിക്കുന്നു. അതിനുള്ള ഉപാധിയാണ് ശ്രീചക്രം.
മറ്റൊരു പ്രമാണമനുസരിച്ച് ഭൂപരത്രയം, ഷോഡശദളം, അഷ്ടദളം എന്നിവ ക്രമേണ ജാഗ്രദവസ്ഥ, സ്വപ്നാവസ്ഥ, സുഷുപ്തി അവസ്ഥ എന്നിവയാകുന്നു. ജാഗ്രദവസ്ഥയിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ജീവൻ വിശ്വനും, സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ജീവൻ തൈജസനും, സുഷുപ്തി അവസ്ഥയിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ജീവൻ പ്രാജ്ഞനുമാകുന്നു. ഈ തത്വങ്ങളാണ് ഇവിടെ വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. അതിന് മുകളിലുള്ള ചതുർദശാരം ഈശ്വരീയസ്ഥാനമാകുന്നു. അതായത് തുരീയഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബഹിർദ ശാരംകൊണ്ട് ഗുരൂപസദനം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു. അന്തർ ദശാരം ശ്രവണവും, അഷ്ടാരം മനനവും, ത്രികോണം നിദിദ്ധ്യാസനവുമായി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബിന്ദുവാകട്ടെ ജീവ ബ്രഹ്മ ഐക്യസ്വരൂപവുമാകുന്നു. ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ കേവല ബ്രഹ്മാനന്ദ അനുഭൂതി തന്നെയാണ് ശ്രീചക്രപൂജയുടെ ലക്ഷ്യമായി പറയപ്പെടുന്നത്.
ഭാവനോപനിഷത്ത് പ്രതിപാദ്യമനുസരിച്ച് ശ്രീചക്രത്തിലെ ഒമ്പത് ആവരണങ്ങളും അതിന്റെ ദേവതകളും വിഭിന്ന ശരീരധർമ്മങ്ങളുമായി അഭേദം കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാനം നിരുപാധികസംവിത് തന്നെയാണ് കാമേശ്വരനെന്നും സദാനന്ദ പൂർണ്ണമായ ആത്മാവാണ് ശ്രീലളിതാ പരമേശ്വരി എന്നും സമർത്ഥിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ശ്രീചക്രോപാസനയുടെ ലക്ഷ്യഭൂതമായിരിക്കുന്നത് അദ്വൈതാനുഭൂതി തന്നെയാണ്.
സീമന്തരേഖയിലെ കുങ്കുമചാര്‍ത്ത്
ദേവീതത്ത്വത്തിന്‍റെ പ്രതീകമാണ് കുങ്കുമം. കുങ്കുമം ദേവീസ്വരൂപമാണ്. നിറത്തിലും തിലകത്തിന്‍റെ ആകൃതിയിലും മഹാമായാതത്വത്തെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നെറ്റിക്ക് നടുവിലോ, പുരികമധ്യത്തിലോ കുങ്കുമം തൊടാം. സ്ഥൂലമായ ആത്മാവില്‍ സൂക്ഷ്മ ബിന്ദുരൂപത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്ത് എല്ലാറ്റിനെയും നയിക്കുന്ന ശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ചെറിയ വൃത്താകൃതിയില്‍ തൊടുന്നത്. നടുവിരല്‍ കൊണ്ടാണ് കുങ്കുമം തൊടേണ്ടത്.
കുങ്കുമം ചന്ദനത്തോട് ചേര്‍ത്ത് തൊടുന്നത് വൈഷ്ണവപ്രതീകവും, കുങ്കുമം ഭസ്മത്തോട് ചേര്‍ത്ത് തൊടുന്നത് ശിവശക്തി പ്രതീകവും, മൂന്നും ചേര്‍ത്ത് തൊടുന്നത് ത്രിപുര സുന്ദരീ സൂചകവും ആകുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
ജ്യോതിഷപരമായി ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ചന്ദ്രന്, ചൊവ്വ, ശുക്രന്‍, കേതു എന്നീ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ദശാകാലങ്ങളില്‍ കുങ്കുമം കൊണ്ട് പതിവായി തിലകം ധരിക്കാം. അതത് ഗ്രഹങ്ങളുടെ അധിദേവതകളുടെ മന്ത്രങ്ങള്‍ ജപിച്ചുകൊണ്ട് തിലകധാരണമാവാം. ‘ചന്ദ്രന് ദുര്‍ഗ്ഗയും ചൊവ്വയ്ക്ക് ഭദ്രയും, ശുക്രന്‍ മഹാലക്ഷ്മിയും, കേതുവിന് ചാമുണ്ഡിയും അധിദേവതമാരാകുന്നു.’
ആ ദേവതകളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ കുങ്കുമാര്‍ച്ചന, കുങ്കുമാഭിഷേകം തുടങ്ങിയവ നടത്തി ആ കുങ്കുമം കൊണ്ടും നിത്യേനതിലകമണിയാം. നെറ്റിയില്‍ ആര്‍ക്കും തിലകം തൊടാം. സീമന്തരേഖയില്‍ സുമംഗലിമാര്‍ മാത്രമേ കുങ്കുമം അണിയാറുള്ളൂ. ദൃഷ്ടിദോഷങ്ങള്‍ ബാധിക്കാതിരിക്കാനും ആത്മവിശ്വാസം വര്‍ദ്ധിക്കുവാനും ഐശ്വര്യാദികള്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുവാനും കുങ്കുമധാരണം സഹായിക്കും.
സീമന്തരേഖയില്‍ സിന്ദൂരം തൊടുന്നതിന്‍റെ പ്രസക്തി
വിവാഹിതയായ ശേഷം സ്ത്രീകള്‍ മുടി പകുത്ത് അതിന് നടുവിലുള്ള രേഖയില്‍ നെറ്റിയുടെ മുകള്‍ഭാഗം മുതല്‍ ഉച്ചിമധ്യം വരെ ചുവന്ന കുങ്കുമം അണിയുന്ന പതിവുണ്ട്. സീമയെന്നാല്‍ പരിധി, സീമന്തം പരിധിയുടെ അവസാനവും ആകുന്നു. ജീവാത്മാവിന്റെ പരിധി അവസാനിക്കുന്നത് പരമാത്മാവിലാണല്ലോ. ശിരോമദ്ധ്യം ഈ പരമാത്മസ്ഥാനമാണ് എന്നതാണ് സങ്കല്‍പ്പം. ചുവപ്പ് രജോഗുണ പ്രധാനവുമാണ്.
നിങ്ങള്‍ ധരിക്കുന്ന കുങ്കുമം കുങ്കുമം തന്നെയോ?
കടകളില്‍ ലഭിക്കുന്ന കളര്‍പൊടികള്‍ പലതും ചിലപ്പോള്‍ കുങ്കുമം ആകണമെന്നില്ല. ഒന്നു മിനക്കെട്ടാല്‍ യഥാര്‍ത്ഥ കുങ്കുമം നമുക്കും വീട്ടില്‍ തയ്യാറാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.
ശുദ്ധമായ മഞ്ഞള്‍പൊടി-500 ഗ്രാം
ചെറുനാരങ്ങാനീര്- 350 ഗ്രാം
സോഡാക്കാരം-75 ഗ്രാം
ആലം- 50 ഗ്രാം
തയ്യാറാക്കുന്ന വിധം
ചേരുവകളെല്ലാം നന്നായി പൊടിക്കുക. നാരങ്ങാനീരിലേക്ക് ആലവും കാരവും കൂട്ടി നന്നായി യോജിപ്പിക്കുക. ഇതിലേക്ക് മഞ്ഞള്‍പ്പൊടിയും ചേര്‍ത്ത് നന്നായി കൈകൊണ്ട് ഇളക്കി യോജിപ്പിക്കണം. പത്തുമിനിട്ടോളം ഇളക്കണം. അപ്പോഴേക്കും ഈ മിശ്രിതത്തിന് ചുവപ്പ് നിറമായിട്ടുണ്ടാകും. ഇത് വാഴയിലയിലോ കമുകിന്‍പാളയിലോ നിരത്തി തണലില്‍ ഉണക്കണം. ഇപ്രകാരം ഏഴ് ദിവസം ഉണക്കണം. നന്നായി ഉണങ്ങിക്കഴിയുമ്പോള്‍ പൊടിച്ച് അരിച്ച് സൂക്ഷിക്കുക.
കര്‍മ്മതടസ്സം ഒഴിവാകുവാനും സര്‍വ്വൈശ്വര്യ സിദ്ധിക്കും കുടംബാഭിവൃദ്ധിക്കും, ശ്രീഭഗവതിക്ക് കുങ്കുമാര്‍ച്ചനനടത്തുന്നത് അതിവിശേഷമാണ്. മംഗല്യതടസ്സം മാറുന്നതിനും ഈ വഴിപാട് വളരെ ഗുണകരമാണ്. രാസവസ്തുക്കള്‍ ചേര്‍ക്കാതെ ശുദ്ധമായ മഞ്ഞള്‍പ്പൊടി ഉപയോഗിച്ച് തയ്യാറാക്കുന്ന വിശിഷ്ട കുങ്കുമം മാത്രം ഈ വഴിപാടിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ജന്മനക്ഷത്രദിവസമോ ചൊവ്വ, വെള്ളി ദിവസങ്ങളിലോ ഈ വഴിപാട് നടത്തുന്നത് വളരെ ഉത്തമമാകുന്നു. ‘കുങ്കുമാര്‍ച്ചനയുടെ പ്രസാദ കുങ്കുമം പതിവായി നെറ്റിയില്‍ തൊടുന്നത് പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ആയുരാരോഗ്യ ഐശ്വര്യത്തിനും സീമന്തരേഖയില്‍ അണിയുന്നത് സുമംഗലിമാര്‍ക്ക് ദീര്‍ഘമാംഗല്യത്തിനും സഹായിക്കും.’
മന്ത്രം സാത്വികമാകണം
കര്‍മ്മം-വേദത്തില്‍ വിധിച്ചിട്ടുള്ള സന്ധ്യാവന്ദനം മുതലായ നിത്യകര്‍മ്മങ്ങളും പിതൃകര്‍മ്മങ്ങളും സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്. നമ്മളിലും ആ ഗുണം പകര്‍ന്നുകിട്ടും. ധനം, ധാന്യങ്ങള്‍, മക്കള്‍, ഐശ്വര്യം ഇവയ്ക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഏതു കര്‍മ്മവും രജോഗുണം വര്‍ധിപ്പിക്കും. ശത്രുസംഹാരഹോമവും രക്ഷസ്സുകളെയും, പിശാചുക്കളെയും ഭജിക്കുക. ഇവ തമോഗുണ കര്‍മ്മങ്ങളാണ്. അവ ഭൗതിക ജീവിതത്തിലും ആത്മീയ ജീവിതത്തിലും നമ്മെ പരാജയപ്പെടുത്തും.
ജന്മ ച- ശാസ്ത്രപ്രകാരം വ്രതം എടുത്ത്, നിശ്ചിതകാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ വ്യക്തി രണ്ടാമത് ജനിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ വ്രതത്തിന് വൈദികം- (വേദത്തില്‍ വിധിച്ചത്) താന്ത്രികം (തന്ത്രശാസ്ത്രങ്ങളില്‍ വിധിച്ചത്) സ്മാര്‍ത്തം (സ്മൃതികളില്‍ വിധിച്ചത്) എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് ഭേദങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആത്മീയമായ ഉന്നതിക്ക് സഹായിക്കുന്നവ സാത്വികമാണ്. വിഷ്ണുഭഗവാനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള വ്രതം- വൈഷ്ണവ ദീക്ഷ അത് സാത്ത്വികമാണ്. ശാക്തേയ തന്ത്രപ്രകാരമുള്ള വ്രതം രാജസവും യക്ഷ-രക്ഷഃ-പിശാചുക്കളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള വ്രതം താമസവുമാണ്. നാം രാജസ-താമസങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കണം.
ധ്യാനം- നാം മനസ്സില്‍ ചിന്തിച്ചതിനുശേഷം പറയുന്നു, പിന്നെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഇത് വേദത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമണ്. ഇതാ ശ്രുതി വാക്യം- ''യദ്വൈ മനസമധ്യായതി, തദ്‌വാചാവദതി'' (മനസ്സുകൊണ്ട് എന്തു ധ്യാനിക്കുന്നുവോ, അതു വാക്കുകൊണ്ട് പറയുന്നു.) പക്ഷേ നമ്മള്‍ അങ്ങനെ ശീലിക്കുന്നതേ ഇല്ല. നമ്മള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ മുന്‍പില്‍ തൊഴുതുനില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തി ചിലപ്പോള്‍, നാക്കുകൊണ്ട് നാമം ജപിക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷേ, മനസ്സില്‍ ധ്യാനിക്കുന്നത്, തലേ ദിവസം രാത്രി ട്രെയിനില്‍ കണ്ട വല്ല സംഭവവുമായിരിക്കാം. ചിലപ്പോള്‍ വല്ല സ്ത്രീകളെയോ വേഷങ്ങളെയോ ഭൂഷണങ്ങളെയോ പുതിയ വാഹനങ്ങളെയോ ആയിരിക്കും. ഇത് രജോഗുണത്തെ വര്‍ധിപ്പിക്കും; തീര്‍ച്ച.
മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ നമുക്ക് എതിരായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശത്രുക്കളെയോ അവരുടെ ദ്രോഹങ്ങളെയോ ആയിരിക്കും ചിന്തിക്കുക. ഇതു തമോഗുണത്തെയാണ് വര്‍ധിപ്പിക്കുക. ലൗകികമോ വൈദികമോ താന്ത്രികമോ ആത്മീയമോ ആയ ഏതു കര്‍മ്മം ചെയ്യുമ്പോഴും ഭഗവാനെത്തന്നെ ധ്യാനിക്കുക. ഭഗവാനോട് ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുക്കളെ തന്നെ ചിന്തിക്കുക. ഭഗവാനാണ് എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രം എന്ന് ഗീതയും ഭാഗവതവും ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. കാരണം അതു സാത്ത്വിക ഗുണത്തെ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
മന്ത്രഃ
ശിഷ്യന്മാര്‍ക്ക് ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കുന്ന മന്ത്രം സാത്വികമാണോ, രാജസമാണോ, താമസമാണോ എന്ന് ആചാര്യന്മാര്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഉപദേശം സ്വീകരിക്കുന്ന ശിഷ്യന്മാരും ആലോചിക്കണം. ''പ്രണവഃ സര്‍വവേദേഷു'' എന്ന് ഭഗവാന്‍, തന്നെ വിവരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. പ്രണവത്തില്‍ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു. വൈദിക സൂക്തങ്ങള്‍ ജപിക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം പ്രണവം ചേര്‍ത്തു ജപിക്കണം. കാരണം, പ്രണവം സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്. ആ സൂക്തങ്ങളെ സത്ത്വഗുണപൂര്‍ണമാക്കി മാറ്റാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ആദ്യം പ്രണവം ചേര്‍ക്കുന്നത്. ഭഗവാന്റെ അഷ്ടാക്ഷര മന്ത്രത്തില്‍ പ്രണവം ഉള്‍പ്പെടുന്നതുകൊണ്ട്, ആദ്യം പ്രണവം ചേര്‍ക്കേണ്ടതില്ല. മഹാദേവന്റെ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രത്തില്‍ പ്രണവം ഉള്‍പ്പെടാത്തതുകൊണ്ട്, ആദ്യം പ്രണവം ചേര്‍ത്ത് ജപിക്കുന്നു. എങ്കിലേ, സാത്ത്വികമായി തീരുകയുള്ളൂ. മന്ത്രങ്ങള്‍ ഗുരുമുഖത്തില്‍നിന്ന് ശിഷ്യന്‍ സ്വീകരിക്കണം.
മന്ത്രശാസ്ത്രങ്ങളില്‍, മറ്റുള്ളവരെ വശീകരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയും ധനധാന്യ സമൃദ്ധിക്കുവേണ്ടിയും ദേവതകള്‍ സന്തോഷിച്ച് ഇഷ്ടവരം നല്‍കാന്‍വേണ്ടിയും വിവിധ ദേവതകളെ സംബന്ധിച്ച മന്ത്രങ്ങള്‍ ധാരാളം കാണാം. അവയെല്ലാം കാമ്യമന്ത്രങ്ങളാണ്; അതിനാല്‍ രജോഗുണം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. നമ്മുടെ ആത്മീയ പദപ്രാപ്തിക്ക് അവ സഹായകങ്ങളല്ല; തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവയാണ്. അതിനാല്‍ ഉപേക്ഷിക്കണം.
ദേവതകളെ-യക്ഷ രക്ഷഃ പിശാചുക്കളെ-പ്രസാദിപ്പിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങള്‍ തമോഗുണം നിറഞ്ഞവയാണ്. അവ സ്വീകരിച്ചാല്‍, പരമപദത്തില്‍ എത്താനുള്ള വഴിയില്‍ ഒരടിപോലും മുന്നോട്ടുവക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അത്തരം മന്ത്രങ്ങള്‍ ആരെങ്കിലും ജപിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാന്‍പോലും പാടില്ല.
വൈദ്യന് ആരാണ് ?
ആയുര്‍വേദം പഠിച്ചവനെ ആയുര്‍വേദി എന്നോ ആയുര്‍വൈദികന്‍ എന്നോ ചികിത്സകന്‍ എന്നോ അല്ല ഭാരതീയസംസ്കാരത്തില്‍ വിളിക്കുന്നത്‌. “വൈദ്യന്” എന്നാണ്. മലയാളികള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയില്‍ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്താല്‍ “വൈദ്യന്” എന്ന വാക്കിന്‍റെ ഏകദേശ അര്‍ത്ഥം The Learned Man, Scholar, പഠിച്ചു Doctorate നേടിയ Doctor എന്നൊക്കെ വരും. ഭാരതീയമായ മറ്റു ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവരെ ആ ശാസ്ത്രശാഖകളുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെടുത്തി ഋഗ്വേദി, മാന്ത്രികന്‍, അഥര്‍വ്വവേദി, സാമവേദി, വേദാന്തി, ജ്യോത്സ്യന്‍, താര്‍ക്കികന്‍, താന്ത്രികന്‍ എന്ന് വ്യവഹരിക്കുമ്പോള്‍ ആയുര്‍വേദം പഠിച്ചവനെ ആ രീതിയില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പൂര്‍വ്വസൂരികള്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. എന്തായിരിക്കും ഇതിനു കാരണം?
ഭാരതീയപഠനങ്ങളായ വേദങ്ങളും, ഉപനിഷത്തുകളും, മറ്റു ശാസ്ത്രങ്ങളും ഒരേ തത്വത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണ്. അവ സ്ഥൂലപ്രപഞ്ചം മുതല്‍ പരമാത്മാവ്‌ വരെയുള്ള വിവിധശാഖകളെ സമഗ്രമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവയാണ്. അതുകൊണ്ട് ആ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അറിവിന്‍റെ സമഗ്രമായ പഠനം പൂര്‍ത്തിയായാല്‍ മാത്രമേ ആയുര്‍വേദപഠനം പൂര്‍ണ്ണമായി എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റൂ. സമസ്തശാസ്ത്രശാഖകളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയവരായിരുന്നു ആയുര്‍വേദവിദ്വാന്മാര്‍ എന്ന കാരണം കൊണ്ടുതന്നെയാണ് അവരെ “വൈദ്യന്” എന്നു ബഹുമാനിച്ചു വ്യവഹരിച്ചത്.
തീര്‍ത്തും ലളിതമായി പറഞ്ഞാല്‍ ആയുസ്സിനെ സംബന്ധിച്ച അറിവാണ് ആയുര്‍വേദം. ശരീരേന്ദ്രിയസത്വാത്മയോഗമാണ് ജീവിതം. ആ ജീവിതത്തിന്‍റെ കാലമാണ് ആയുസ്സ്. ശരീര ഇന്ദ്രിയ സത്വ ആത്മാവുകളെ സംബന്ധിച്ച വിജ്ഞാനത്തെയും ശരീര ഇന്ദ്രിയ സത്വ ആത്മാവുകളെ യോജിപ്പിച്ചു നിറുത്തുവാനുള്ള ഉപായങ്ങളെയും വിവരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രമാണ് ആയുര്‍വേദം. വൈദ്യന് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ജ്ഞാനവിജ്ഞാനങ്ങളുടെ തലം ഇതില്‍ നിന്ന് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. സ്ഥൂലമായ ദൃശ്യമായ ശരീരം മുതല്‍ സൂക്ഷ്മതമമായ ആത്മാവു വരെയുള്ള നിലനില്‍പ്പിന്‍റെ എല്ലാ സ്തരങ്ങളെയും അവയ്ക്കു പരസ്പരമുള്ള ബന്ധത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അറിവ് അത്യാവശ്യമാണ് എന്നു ചുരുക്കം. ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ അന്നമയകോശം, പ്രാണമയകോശം, മനോമയകോശം, വിജ്ഞാനമയകോശം, ആനന്ദമയകോശം എന്ന് അഞ്ചായി തിരിച്ച് ഈ നിലനില്‍പ്പിനെ പഠിക്കുന്നു.
നാം കാണുന്ന ശരീരത്തെയാണ് ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ സ്ഥൂലശരീരമെന്നും അന്നമയകോശമെന്നുമൊക്കെ വിളിക്കുന്നത്‌. കരചരണാദി അവയവങ്ങളോടു കൂടിയ ഈ ശരീരം ജഡമാണ്, സ്വയം ചലിക്കാന്‍ ശക്തിയില്ലാത്തതാണ്, സ്ഥൂലഭൂതങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിതമാകയാല്‍ ഇന്ദ്രിയവിഷയകമാണ്. ജഡമായ സ്ഥൂലശരീരത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയാണ് പ്രാണന്‍. ഇതിനെ പ്രാണമയകോശമെന്നും വിളിക്കുന്നു. പ്രാണമയകോശവുമായുള്ള സംബന്ധമാണ് സ്ഥൂലശരീരത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്നത്. സൂക്ഷ്മപഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ രജോഗുണത്തില്‍ നിന്ന് പ്രാണന്‍ ഉണ്ടാകുന്നു. പ്രാണന്‍ സ്ഥൂലശരീരത്തില്‍ നിന്നു വിഘടിക്കുന്നതാണ് ആയുര്‍വേദവിജ്ഞാനപ്രകാരം മരണം.
ജീവിതത്തില്‍ അനിവാര്യമായ വിചാരശക്തിയുടെ തലമാണ് മനോമയകോശം അഥവാ മനസ്സ്. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത് മനനം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവാണ്. മനനം മനോമയകോശത്തിന്‍റെ ധര്‍മ്മമാണ്. സൂക്ഷ്മപഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സത്വാംശത്തില്‍ നിന്ന് മനസ്സ് ഉണ്ടാകുന്നു. മനനം, വിചാരം ബോധത്തിന്‍റെ ഫലമാണ്. അന്നമയ, പ്രാണമയ കോശങ്ങള്‍ക്ക് ബോധത്തെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള കഴിവില്ല. ആ കഴിവ് ബുദ്ധിയ്ക്ക്, വിജ്ഞാനമയകോശത്തിനാണ്. ബോധത്തിന്‍റെ ഉപാധിയാണ് ബുദ്ധി. ബുദ്ധിയും മനസ്സും ഒന്നാണെങ്കിലും വൃത്തിഭേദം കൊണ്ട് രണ്ടായി വ്യവഹരിക്കുന്നു.ബുദ്ധിയ്ക്കുള്ള ബോധം അതിന്റെ സ്വന്തം ചൈതന്യമല്ല. ബുദ്ധിയ്ക്കും അതീതനായിരിക്കുന്ന ജീവന്‍റെ, ജീവാത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം കൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന ചൈതന്യശക്തിയാണ് ബുദ്ധിയുടെ ബോധാത്മകത്വം.
പ്രാണമയകോശം, മനോമയകോശം, വിജ്ഞാനമയകോശം മൂന്നിനേയും ചേര്‍ത്ത് സൂക്ഷ്മശരീരം എന്നും വിളിക്കുന്നു.
ജീവാത്മാവിന്റെ തലമാണ് ആനന്ദമയകോശം എന്ന് വ്യവഹരിക്കപ്പെടുനത്. ഇതിനെ കാരണശരീരം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ജീവന്‍റെ ഉപാധിയാണ് ഈ കാരണശരീരം. സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മശരീരങ്ങള്‍ക്കും അഞ്ചു കോശങ്ങള്‍ക്കും അതീതമായി നിന്നുകൊണ്ട് അവയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ചൈതന്യവിശേഷമാണ് ജീവന്‍. ആ ജീവന്‍ തന്നെയാണ് ചികിത്സാധികാരിയായ കര്‍മ്മപുരുഷന്‍. ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളതും മരിക്കുമ്പോള്‍ ശരീരത്തുനിന്നും വിട്ടുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തി! ആ ശക്തിയ്ക്ക് ഉപാധിയാണ് ഈ സ്ഥൂലശരീരം.
അങ്ങനെ സ്ഥൂലശരീരം മുതല്‍ ജീവന്‍ വരെ ജീവിതത്തിന്‍റെ സമസ്തസ്തരങ്ങളെയും സംബന്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ശാസ്ത്രമാണ് ആയുര്‍വേദം. അങ്ങിനെയല്ലാത്ത വൈദ്യശാസ്ത്രം പൂര്‍ണ്ണമല്ല. ആ ശാസ്ത്രത്തില്‍ പാരംഗതന്‍ ആയ വിദ്വാനെയാണ് ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ അറിവുള്ളവന്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വൈദ്യന് എന്ന് വിളിച്ചത്. നാലായിരം മരുന്നുയോഗങ്ങളും, നാനൂറു ഔഷധചെടികളുടെ ഗുണഗണങ്ങളും അറിഞ്ഞാലും ആരും വൈദ്യനാവില്ല എന്ന് വ്യംഗ്യം.
പുല എന്താണ് ?
പുനർ ലയിപ്പിക്കുന്നതു ആണ് പുല. മരണ സമയം ശരീരത്തു നിന്നും ദശ പ്രാണനിൽ ഒൻപതു പ്രാണനും വിട്ടുപോകുന്നു എന്നാൽ ധനജയൻ എന്ന പ്രാണൻ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പതിയെ പോകുന്നു ധനഞ്ജയൻ എന്ന വായു സർവവ്യാപിയാണ്. ..ശരീരം അഗ്നിയിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ ധനജ്ജയ്ൻ പുറത്തു വരുന്നു. ധനജ്ജയൻ എന്ന പ്രാണൻ പിതാവിൽ നിന്നും മാതാവിന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വച്ച് തന്നെ ശിശുവിലേക്ക് എത്തുന്നു. ശരീരത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ധനജ്ജയ്ൻ ആ വ്യക്തി മരിക്കുമ്പോൾ ശരീരം വിട്ടു പുറത്തേക്കു ശരീരം നശിക്കുമ്പോൾ പുറത്തെത്തുന്നു. ഈ ധനഞ്ജയൻ ഒരു വ്യക്തിയുടെ രക്തബന്ധത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാ ആളുകളുമായും ബന്ധമുണ്ടാകും. കാരണം പിതാവിൽ നിന്നും നമ്മളിലെത്തുന്ന പ്രാണനാണല്ലോ. അത് ഒരേ പിതാവിൽ നിന്നും ജന്മം എടുത്ത എല്ലാ വ്യക്തികളുടെയും പ്രാണനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കും. രക്ത ബന്ധമുള്ള വ്യക്തി മരിച്ചാൽ അതുകൊണ്ടാണ് പുല ആചരിക്കുന്നത്. മരണ ശേഷം വിട്ടുപോകുന്ന ദശപ്രാണനെയും കർമ്മങ്ങളിലൂടെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു, പുനർ ലയിപ്പിക്കുന്നു. മരണം ഉണ്ടായതിനു ശേഷം അന്തരീക്ഷം ഭൂമി എന്നിവ ശുദ്ധീകരിക്കാൻവേണ്ടിയാണ് ഹോമങ്ങളും മറ്റും നടത്തുന്നത് ..ഈ ഹോമങ്ങളിലും കർമ്മങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കാൻ ശരീര ശുദ്ധമായിരിക്കുവാൻ ആണ് പുലയുള്ള ആളുകളോട് ദൂര സഞ്ചാരം പാടില്ല ,വേറെ വ്യക്തികൾ പുലയുള്ളവരെ തൊടരുത് എന്നൊക്കെ ആചാരമായത്.
"പഞ്ചകോശങ്ങൾ അടങ്ങിയ ശരീരത്തിന് ചിന്തിക്കാനും, സംസാരിക്കാനും, പ്രവർത്തിക്കാനും ഉള്ള കഴിവ് ഉണ്ടാകുന്നത് പ്രാണൻ എന്ന ശക്തി കൊണ്ടാണ്. ഈ പ്രാണന്റെ വരവ് ജനനവും, പോക്ക് മരണവും ആണ്. ജീവശരീരത്തിൽ പ്രാണൻ, അപാനൻ, ഉദാനൻ, സമാനൻ, വ്യാനൻ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു മുഖ്യതരം മുഖപ്രാണനുകളുണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് യഥാക്രമം നാഗൻ, കൂർമ്മൻ, കുകലൻ, ദേവഭക്തൻ, ധനഞ്ജയൻ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു പ്രാണനുകളുണ്ട് . ഇവയെല്ലാംകൂടി ആത്മാവെന്ന കേന്ദ്രചൈതന്യത്തിൽ നിന്നും, പ്രകൃതി നിമിത്തം ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് ശരീരരൂപീകരണം നടത്തുന്നു. ഇതാണ് ജനനം. പിന്നീട്, ഈ പ്രാണനുകൾ ആ ശരീരത്തെ എപ്പോൾ വിട്ടുപോകേണ്ട ഒരവസ്ഥ വരുന്നുവോ അപ്പോൾ മരണം സംഭവിക്കുന്നു.